❍ ❍ ❍
Απάντηση
Κύριε Φωτιάδη,
Σας ευχαριστώ για το μήνυμά σας, παρότι οργίλο. Ακούστε, το άρθρο μου περιείχε σαφέστατη και ουσιαστική κριτική στη διαχρονική πολιτική των ΗΠΑ, κατά συνέπεια δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να απολογηθώ για την φιλοαμερικανική μεροληψία που αδίκως μου προσάπτετε. Η επίδικη φράση στην πρόταση που αναφέρετε είναι «με τη στήριξη των ΗΠΑ». Το υπόλοιπο είναι καταφανώς αληθές, όπως εσείς ο ίδιος δέχεστε αμέσως παρακάτω. Κατά συνέπεια τα περί «απίστευτου ισχυρισμού» όπου «τίποτε δεν είναι αληθινό!» σας τα επιστρέφω. Οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ που αναφέρετε είναι ακριβείς.
Η ιστορία της αμερικανικής ανάμιξης στη Λατινική Αμερική είναι μια ιστορία πραξικοπημάτων, πολιτικών δολοφονιών, αποικιοποίησης και διαρκών επεμβάσεων. Αυτό όμως ακριβώς είναι που καθιστά την στροφή τους μετά το ’90 σημαντική, στροφή που δειλά είχε αρχίσει επί Κάρτερ αλλά ανακόπηκε κατά την περίοδο Ρέηγκαν. Δηλαδή μια σταδιακή εγκατάλειψη της στήριξης δικτατοριών και ενθάρρυνση του εκδημοκρατισμού. Αυτή η στροφή παγιώθηκε στη δεκαετία του ’90. Μετά την κατάρρευση του διπολισμού, οι ΗΠΑ μπορούσαν πλέον να ασκούν την πολιτικοοικονομική τους επιρροή με τα μέσα μιας ηγεμονικής (στο εμπόριο, στους διεθνείς χρηματοοικονομικούς και άλλους οργανισμούς, στο δυτικό ημισφαίριο) υπερδύναμης, χωρίς να καταφεύγουν σε χούντες, πραξικοπήματα (πλην Βενεζουέλας που ορθά αναφέρετε – είναι όμως συνεπές με την συνολικά άθλια και τυχοδιωκτική εξωτερική πολιτική του Μπους) και πολιτικές δολοφονίες.
Προφανώς θεωρείτε τη μετάβαση ολόκληρης σχεδόν της Λ.Α. στη δημοκρατία (πλην Κούβας, όπου δυστυχώς όμως η Αμερική είναι δέσμια ενός απαράδεκτου συνεχιζόμενου εμπάργκο που υπαγορεύεται από τους ακροδεξιούς Κουβανούς, κοντρας κλπ της εκλογικά κρίσιμης Φλόριντα) προφανώς τη θεωρείτε αμελητέο γεγονός. Τί Βιντέλα, τί Κίρχνερ, τί Πινοσέτ τί Μπασελέ. Ίδιο και το αυτό. Επιβεβαιώνετε έτσι το βασικό επιχείρημά μου στο άρθρο, ότι επειδή οι ΗΠΑ είναι υπερδύναμη, δεν πρέπει να καταλήγουμε να θεωρούμε την πολιτική της ως αμετάβλητη στο χρόνο.
Οι επεμβάσεις της δεν είναι αυτές που ήσαν το ’50-’70 (πρέπει να είναι κανείς τυφλωμένα φανατικός για να εξισώνει τις πολιτικές Τζόνσον-Νίξον-Κίσσινγκερ στη Λ.Α. με τις πολιτικές πχ Κλίντον). Δεν θα επιμείνω στην υπεράσπιση της φράσης μου «με τη στήριξη των ΗΠΑ»(!), την οποία εννοούσα με την ασθενή και ευρεία έννοια του support (ότι αποδέχεται, νομιμοποιεί, συναλλάσσεται, συνομιλεί, κλπ με τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις -η Βενεζουέλα του Τσάβες είναι εξαίρεση).
Και δεν επιμένω υπό την έννοια ότι αναγνωρίζω ότι δεν είναι καθολικής ισχύος πρόταση, διότι έχει εξαιρέσεις. Αλλά πάντως, έστω και με αυτή την πλημμελή της εφαρμογή, η αμερικανική πολιτική από τη δεκαετία του ’90 ευνοεί τη δημοκρατία στη Λ.Α., (ενισχύοντας κατά κανόνα προφανώς με κάθε τρόπο τις φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις έναντι των αριστερών – αλλά χωρίς να επιχειρεί ανατροπή των τελευταίων), όπως και σε πολλές χώρες Ασίας-Αφρικής (να σας θυμίσω την Ινδία, τη Νότιο Αφρική, τις Φιλιππίνες;). Αυτό συνιστά μια ουσιώδη και σημαντική διαφορά σε σχέση με το παρελθόν. Αν ούτε με αυτά συμφωνείτε τότε πράγματι, για να χρησιμοποιήσω την έκφρασή σας, συγχέετε την υποκειμενική κρίση με την αναληθή.
Σας χαιρετώ
Γιώργος Παγουλάτος
❍ ❍ ❍
Επιστολή δεύτερη
Κύριε Παγουλάτε,
Τιμή μου, που ασχοληθήκατε τόσο εκτενώς με το σχόλιό μου. Το οποίο, παρεμπιπτόντως, κάθε άλλο παρά «οργίλο» θα το χαρακτήριζαν, όσοι με διαβάζουν επί 12 χρόνια… Αντίθετα, λοιπόν, το ολιγάριθμο αλλά εκλεκτό λόμπι των υπερασπιστών της αμερικανικής πολιτικής στην Ελλάδα, μάς έχει συνηθίσει σε «παραλληλισμούς» με τον… Αχμαντινεντζάντ, παλιότερα τον… Μιλόσεβιτς ή και τον… Σαντάμ! Κάτι σαν το «όποιος δεν είναι μαζί μας…», αλλά σε πολύ χειρότερη έκδοση…
΄Εκπληξη δεν είναι για μένα το ότι απαρνιέστε την ουσία των γραφέντων σας (ούτε πρωτοετής ή και μαθητής λυκείου δεν θα κατέφευγε σε παρόμοιες δικαιολογίες!), αλλά το ότι αποκαλείτε… «ουσιαστική κριτική» το σημείωμά σας. Οι φουκαράδες οι Αμερικάνοι, θα τρόμαξαν με την ένταση της κριτικής σας!
Τέλος, δυσκολία φαίνεται να έχετε και με την κατανόηση του σύντομου κειμένου μου. Πώς προκύπτουν όλα τα περί «αμελητέου γεγονότος» (οι αλλσγές στην επίμαχη περιοχή, για τις οποίες γράφω εδώ και πάμπολλα χρόνια…) αλλά και «τι Βιντέλα, τι Κίρχνερ» κλπ, όταν στην αρχή του κειμένου μου γράφω πεντακάθαρα ότι «ολόκληρη η Λατινική Αμερική βαδίζει σ’ έναν πρωτόγνωρο δρόμο ανεξαρτησίας και δημοκρατιάς» κλπ! Πού στο καλό τα βρήκατε όλα αυτά που μου προσάπτετε;
Η υπόλοιπη ανάλυσή σας εντάσσεται ακριβώς σ’ αυτό που ονομάζω «υποκειμενική κρίση». Με αρκετά συμφωνώ, με άλλα όχι, αλλά τουλάχιστον δεν απέχουν (κομψή και όχι οργίλη έκφραση…) απ’ την αλήθεια. Και μια τελευταία παρατήρηση: ΄Εχετε απόλυτο δίκιο όταν λέτε ότι ο Αντιαμερικανισμός είναι μια ψυχολογική στάση γι’ αυτό που είναι οι ΗΠΑ. Λυπάμαι, αλλά όσο καλόπιστα κι αν θέλω, δεν μπορώ να βρω τίποτε το θετικό, κάτι που θα μπορούσε να σώσει έστω τις ίδιες απ’ το τέλος. Ούτε ο Ομπάμα ούτε κανείς δεν μπορεί να αντιστρέψει την πορεία αυτή. Κρίση υποκειμενική, που απλώς αναμένει την ιστορική της επιβεβαίωση ή διάψευση.
Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας
Χρήστος Α. Φωτιάδης
