Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι οι εκλογές στον κοινοβουλευτικό καπιταλισμό (τη λέξη «δημοκρατία» ας την αφήσουμε για τους εναπομένοντες αιθεροβάμονες…) δεν μπορούν από μόνες τους να δώσουν ριζοσπαστική λύση. Αποτελούν ένα υπερτιμημένο «δικαίωμα», που το σύστημα παραχωρεί κατά βούληση και αναλόγως των συνθηκών. Δεν πρέπει όμως να υποτιμάται η πολιτική σημασία της κάλπης, έστω και ως μια διαφορετική μορφή ανάσχεσης των αντιλαϊκών μέτρων που απροκάλυπτα και συνεχώς παίρνει το σύστημα.
Οι προκείμενες εκλογές προσλαμβάνουν μεγάλη βαρύτητα, λόγω των «πολεμικών» συνθηκών που διάγει η Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε όσα μεσολάβησαν από το φθινόπωρο του 2009. ΄Ενας απίθανος «φιλέλληνας» πρωθυπουργός και μια ηγετική ομάδα υπουργών που δεν θα έκαναν ούτε για… ομαδάρχες σε κατασκήνωση, βρέθηκαν σε ρόλο «κράχτη» και «λαγού», για την είσοδο του ΔΝΤ στην Ευρώπη. Ο εφιάλτης είχε ξεκινήσει και συνεχίζεται με αμείωτη βαναυσότητα…
Οι διάφορες πράξεις του δράματος θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό των σαστισμένων Ελλήνων, που από τη νιρβάνα της «Ευρώπης των λαών» προσγειώθηκαν σε μια πραγματικότητα σχεδόν ξεχασμένη: στην Ευρώπη του πιο σκληρού και αφτιασίδωτου καπιταλισμού, σ’ αυτήν των μονοπωλίων, των κερδοσκόπων, της επιστροφής στον 19ο αιώνα!
«Κουράγιο ΄Ελληνες»!
Κάποιες «λεπτομέρειες» της καταστροφής έχουν σχεδόν ξεχαστεί. Ποιος είχε καταλάβει τότε -στο ξεκίνημα της τραγωδίας- την ατάκα του ΄Ολι Ρεν, Φινλανδού(!) πρωταγωνιστή της σταδιακής αφαίρεσης της ελληνικής ανεξαρτησίας; Τι να εννοούσε, άραγε, σκέφτηκαν οι περισσότεροι. Εκείνος ήξερε. Τώρα κατάλαβαν και οι υπόλοιποι…
Οι ΄Ελληνες έκαναν πολύ κουράγιο από τότε. Ανέχτηκαν με ελάχιστη αντίσταση την κατάργηση όλων των κοινωνικών κατακτήσεων που με αίμα και σκληρούς αγώνες κέρδισαν οι προηγούμενες γενιές. Υποτάχθηκαν στη «λογική» της εξουσίας, στον δήθεν μονόδρομο, στην «ευρωπαϊκή προοπτική», στην καταστροφολογία για την «Ελλάδα της δραχμής», που θα έφερνε «μεροκάματα Βουλγαρίας».
Με την αυθόρμητη προσέλευση πολλών χιλιάδων πολιτών κάθε πολιτικής απόχρωσης στο Σύνταγμα, ο θίασος που κυβερνούσε διαλύθηκε, γελοιοποιήθηκε, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει όλες τις εφεδρείες του συστήματος. ΄Ηταν μια μεγάλη νίκη, που συντάραξε το δυναστικό μπλοκ της τρόϊκας. Δυστυχώς δεν υπήρξε συνέχεια, αντίθετα το αυθόρμητο και ανοργάνωτο κίνημα υπέκυψε στην αστυνομική βία και την έλλειψη πολιτικής πλατφόρμας και ικανής ηγεσίας…
Βενζίνη στην άσφαλτο…
Η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται με τα δακρυγόνα και την ιδεολογική τρομοκρατία. Τα τεράστια προβλήματα δεν παραμερίζονται με την ίδια πολιτική που τα δημιούργησε. Η απελπισία μεγάλου τμήματος των πολιτών δεν κάμπτεται με πλασματικά διλήμματα.
΄Ολοι ξέρουν ότι το σκηνικό μυρίζει… χυμένη βενζίνη! Αρκεί μια σπίθα, για να λαμπαδιάσει το ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Θα τα δώσουν όλα, στο καυτό προεκλογικό δίμηνο! Τα εγχειρίδια προπαγάνδας θα εμπλουτιστούν! Το στοίχημα είναι κρίσιμο και τα λεφτά πάρα πολλά. Αν οι «τεμπέληδες» ΄Ελληνες χαλάσουν τη σούπα που με τόσο κόπο έβρασαν τα κοράκια της κερδοσκοπίας, τότε μπορεί να χαθούν τα πάντα!
Η ψήφος μας σ’ αυτές τις εκλογές θα σημαδέψει ανεξίτηλα την επόμενη μέρα της Κρίσης, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και ολόκληρο τον πλανήτη! Το βάρος είναι ασήκωτο και η ευθύνη αβάσταχτη. ΄Οσοι υποκύψουν στην αφόρητη πίεση, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι καταδικάζουν τα ίδια τα παιδιά τους! Ο γολγοθάς των συνεχόμενων μέτρων θα πνίξει κι άλλο τη χώρα, θα εξαθλιώσει ακόμη μεγαλύτερα τμήματα των κατοίκων της.
Στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τις κάλπες, προστατεψτε την πολιτική σας αυτοτέλεια και μη την εκχωρήσετε στους «επαγγελματίες» πολιτικούς. Μην υποκύψετε στη μαύρη προπαγάνδα της καταστροφολογίας. Τώρα πια ξέρετε καλά ότι το δήθεν «αδιέξοδο» τρομάζει μόνον τους δυνάστες μας και τα τσιράκια τους! Αυτοί έχουν τα πιο πολλά να χάσουν!
Είναι δικαίωμα του καθένα να επιλέξει το ψηφοδέλτιο που προτιμά, από μια μεγάλη γκάμα νέων και παλιών κομμάτων. Αρκεί να μην επιβραβεύσει με την ψήφο του τα δύο κόμματα που οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτό το έσχατο σημείο εξευτελισμού. Είναι το ελάχιστο καθήκον κάθε ψηφοφόρου, αν θέλει αύριο να κοιτά στα μάτια τις επόμενες γενιές…
Χρήστος Φωτιάδης
