Έμεινα εκεί πάνω… Εδώ ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ. Εκπέμπουμε στους 2012 ΟνειρόΚυκλους από το πιο όμορφο σύννεφο του ανοιξάτικου ουρανού της Ελλάδας. Εκείνο που διαλέξαμε και για την περασμένη μας εκπομπή. Μόνο που εγώ έμεινα εκεί πάνω…
Έμεινα, γιατί ήρθαν οι Γερμανοευρωπαίοι Επόπτες και εγκατεστάθησαν στα… Υπουργεία «τους» και όπου αλλού έχουν πιάσει δουλειά σωφρονιστικού υπαλλήλου, στο «ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΡΙΟΝ η ΜΟΙΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ».
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Έμεινα εκεί πάνω, γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα για τα ΠΑΙΔΙΑ που έχουν αφεθεί, να περνοδιαβαίνουν μόνα, στα παζάρια των Ουσιών, του Αλκοόλ, της ΒΙΑΣ, του Απροστάτευτου Θανατηφόρου Έρωτα. Τα παιδιά που έχουν γονείς, αλλά ελάχιστοι από αυτούς στέκονται δίπλα τους. Ελάχιστοι μιλάνε μαζί τους, αφουγκράζονται τις σκέψεις τους, κι ακόμα πιο λίγοι τα σέβονται ως διαφορετικές από αυτούς προσωπικότητες, έτσι ώστε να αναπτυχθεί μεταξύ παιδιού και γονιού ο αμοιβαίος Σεβασμός που είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ για μια υγιή και εποικοδομητική σχέση.
Έμεινα εκεί πάνω στα σύννεφα, γιατί εδώ κάτω στην πατρίδα μου, ΔΕΝ μου επέτρεψαν οι…« Δυνάμεις Καταστολής» να παρακολουθήσω την παρέλαση των παιδιών μας στην Εθνική Εορτή των Ελλήνων, αυτήν της 25ης Μαρτίου του… «Σωτηρίου έτους» 2012. Κι ενώ στους Έλληνες απαγορευόταν η ελεύθερη προσέγγιση στους χώρους του εορτασμού και των παρελάσεων, ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, οι Τούρκοι έκοβαν βόλτες στο Αιγαίο, ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ – ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ – ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΟΙ «διακριτικά», από …ελληνική φρεγάτα… Τόσο… ουσιαστικές και ρηξικέλευθες είναι οι λύσεις που δίνει η Ελληνική Πολιτεία στα Πολιτικά και στα Εθνικά μας Προβλήματα…
Έμεινα εκεί πάνω, διότι δεν μπορώ να ζήσω με λιγότερη ζωή! Κι όταν δεν μπορώ να δραστηριοποιηθώ σε τούτο το περιβάλλον ανάλογα με το απού με σπρώχνει η φαντασία μου, πάω πιο πέρα. Έτσι ακριβώς έκανα, και όταν σκαρφίστηκα το «ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ». Το… ανέβασα στα σύννεφα, το έστησα και το γλέντησα εκεί πάνω, το πέρασα ως ονειροφαντασιά στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, αλλά τότε, είχα την τύχη να…«τσιμπήσει» η Διοίκηση Τζανίκου. Το βάλαμε μπρος λοιπόν, το οργανώσαμε, εγώ από τη μεριά του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου και ο Γιάννης Βελούδος από την πλευρά του Δήμου. Έτσι, καθιερώθηκε ως θεσμός της πόλης και τα πρώτα Αποκριάτικα Ξεφαντώματα στο Μαρούσι έγραψαν!!!
Κάτι τέτοια λοιπόν ζητήματα τα οποία ονειρεύτηκα και αφορούν στην πόλη μας, στην κοινωνία, στους ανθρώπους, είχαν πολύ σημαντική θέση στη ζωή μου. Είχαν!…
Έμεινα εκεί Πάνω. Στα σύννεφα: Λείπει από την Πατρίδα μου η Ελληνίδα Αισθητική του Απαράμιλλου Κάλλους. Η Ελληνίδα Υπερηφάνεια που εκτρέφεται από το Μεγάλο, το Ωραίο και τ’ Αληθινό. Μου λείπει ο Έλληνας Σεβασμός προς τη Χαρά, την Αγάπη, τα Ιδεώδη της ζωής. Και η ζωή χωρίς αυτούς τους παράγοντες, πλανιέται μεταλλαγμένη στα σκλαβοπάζαρα της ύλης. Και είναι κρίμα! Πολύ κρίμα…
Είχα ξαπλώσει ανάσκελα με τα χέρια κάτω απ’ το κεφάλι και χάζευα το ροζ στρογγυλό συννεφάκι λίγο πιο πάνω από μένα. Ανασηκώθηκα, άπλωσα το χέρι προς τα εκεί, έβαλα το δάχτυλο στο ροζ και τύλιξα γύρω του ένα μεγάλο κομμάτι μαλλί της γριάς.
-Είναι καλό; Ήταν η φωνή της Μελίνας. Ήταν το γέλιο της Μελίνας. Ήταν η Μελίνα! Κάθισε δίπλα μου. Την κέρασα από το μοσχομυριστό γλυκό, της έκοψα από το γαλάζιο τσαμπί τούφα νεράκι δροσερό, έγλυψε τη χούφτα κι άναψε τσιγάρο.
Σκοτείνιασαν τα τεράστια πανέμορφα μάτια. Δεν ξαναμίλησε, δεν ξαναγέλασε. Μόνο την Αντάρα της ένοιωθα. Τον Θυμό, την Πίκρα, τη Ντροπή της. Δεν ρώτησα γιατί. Ήξερα! Δυστυχώς ήξερα…
