Ο Μάιος είναι ο πιο όμορφος μήνας του χρόνου, όμως, ταυτόχρονα, είναι και ο μήνας που περιλαμβάνει πολλές και σημαντικές επετείους.
Ξεκινώντας από την πρωτομηνιά, που θυμόμαστε τους αγώνες του εργατικού κινήματος («θυμόμαστε», λέμε τώρα), ερχόμαστε στην 19η του μήνα, Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, η οποία ξεκίνησε το αιματηρό της ταξίδι στις 19 Μαΐου 1919. Μία μέρα μετά (και 22 χρόνια), την 20η Μαΐου 1941 ξεκίνησε η «Επιχείρηση Ερμής», των γερμανικών, ναζιστικών στρατευμάτων, που έμεινε στην ιστορία ως η «Μάχη της Κρήτης», από την σθεναρή, ηρωική αντίσταση των Κρητικών και συμμαχικών δυνάμεων, επιφέροντας τεράστιες απώλειες στον κατακτητή, τόσες που δεν επιχείρησε ξανά αντίστοιχη ενέργεια μέχρι την τελική πτώση του.
Ο μήνας κλείνει με την επέτειο μνήμης από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, η οποία μετά από 50 μέρες πολιορκίας, έπεσε τελικά στις 29 Μαΐου 1453.
Ένας μήνας επετείων και μνήμης σε σημαντικές στιγμές της Ιστορίας μας, που βάφτηκαν με ποτάμια αίμα. Και που είμαστε υποχρεωμένοι, όχι μόνο να θυμόμαστε, αλλά να φροντίζουμε να μεταφέρουμε και στις επόμενες γενιές. Όχι για να καλλιεργούμε το μίσος απέναντι στους – τότε – εχθρούς. Αλλά για να κρατάμε τις συνειδήσεις σε εγρήγορση και να μην λησμονούμε ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ξεχνάει την Ιστορία του.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είναι μια από τις πιο μαύρες σελίδες όχι μόνο της δικής μας, αλλά της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας Ιστορίας. Περισσότεροι από 353.000 Έλληνες σφαγιάστηκαν, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο εκτοπίστηκαν και έγιναν πρόσφυγες. Έχουν περάσει μόλις εκατό και κάτι λίγα χρόνια. Μια σταγόνα στην Ιστορία. Ένα «καρφί» χωμένο βαθιά στην μνήμη μας.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, σχεδόν συνέπεσε χρονικά με την Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων, δύο λαών που επίσης υπέφεραν πολύ, βιώνοντας σφαγές, ταπείνωση και ξεριζωμό. Λίγα χρόνια μετά, ακολούθησε η σφαγή του μικρασιατικού Ελληνισμού. Οι μνήμες έχουν περάσει στο αίμα όσων έχουμε προσφυγικές καταβολές. Το δάκρυ και η ανατριχίλα δεν έχουν λόγια να αποτυπωθούν. Είναι εκεί. Μέσα μας. Και περνάει από γενιά σε γενιά.
Τούτες τις μέρες, σε μια γωνιά του χάρτη όχι πολύ μακριά από εμάς, συντελείται μια σύγχρονη Γενοκτονία. Ενός λαού με ιστορία, αξιοπρέπεια και ανάστημα. Από έναν λαό που στα χρόνια της Μάχης της Κρήτης – για να συνδέσουμε τις επετείους – βίωνε επίσης μια βάναυση και απάνθρωπη Γενοκτονία. Δεν έχουν περάσει δα και τόσα χρόνια από τότε. Και, όμως, η μνήμη παραμένει κοντή. Και το μίσος γίνεται ποτάμι που οδηγεί σε άθλια εγκλήματα που βάφουν κατακόκκινες από το αίμα των αθώων τις σελίδες της δικής τους Ιστορίας.
Αν ένα πράγμα μας έχει διδάξει η Ιστορία είναι ότι όποιος ξεχνάει, είναι υπόλογος. Και όποιος σιωπά, συνένοχος.
Αν θέλουμε να τιμήσουμε τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, θα πρέπει να το κάνουμε με το παράστημά μας, όχι με ευχολόγια. Καμία Γενοκτονία δεν δικαιώνεται, όταν ανεχόμαστε μια άλλη.
Η Ιστορία κάθε λαού είναι γραμμένη με αίμα χυμένο άδικα. Στη χώρα μας έχουμε πολλούς λόγους για να μην το ξεχνάμε. Και δεν αναφέρομαι στην ελληνική Πολιτεία. Αυτή έχει κάνει από καιρό τις επιλογές της. Ευτυχώς, δεν θα είμαστε εδώ όταν θα τις μελετούν οι ιστορικοί του μέλλοντος…
