Περνώντας την προηγούμενη εβδομάδα από ένα Λύκειο, είδα ένα τσούρμο παιδιά να επιδίδονται, λίγες μέρες πριν τις εξετάσεις τους σε μια αυθόρμητη, παιχνιδιάρικη παράδοση που μετατρέπει τις σχολικές αυλές σε πεδίο δροσιάς και χαράς.
Όπως ίσως καταλάβατε οι μαθητές είχαν επιδοθεί στο παραδοσιακό τέτοια εποχή μπουγέλο.
Μου άρεσε σαν παιδί, μου αρέσει ακόμη περισσότερο τώρα να το παρακολουθώ σαν γονιός. Να ακούω τις φωνές τους, σε μια προσπάθεια να αποβάλουν το άγχος, να γελάσουν και να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε μια κοινή, απελευθερωτική εμπειρία, σε ένα χαρούμενο ξέσπασμα όπου για λίγο ξεχνούν τις εξετάσεις και το αυστηρό σχολικό πλαίσιο.
Όπλα τους σε αυτή την προσπάθεια μπουκάλια, αυτοσχέδιοι κουβάδες και το κυριότερο μια ανέμελη διάθεση που οφείλουν να έχουν παιδιά της ηλικίας τους, όπου χωρίς να το ξέρουν μέσα από το κατάβρεγμα δημιουργούν αναμνήσεις που θα κουβαλούν για πάντα στην καρδιά τους.
Βλέποντα λοιπόν όλα αυτά μοιραία το μυαλό μου ταξίδεψε και στα δύο 17χρονα κορίτσια, που αντί να επιλέξουν να κάνουν κάτι ανάλογο, προτίμησαν, βυθισμένες σε ένα σκοτάδι που δύσκολα μπορεί κάποιος να εξηγήσει, να πηδήξουν από μια ταράτσα για να βρουν την χαρά που δεν είχαν σε «κάποιον άλλο κόσμο».
Γράφτηκαν πολλά όλες αυτές τις ημέρες, άλλα σωστά άλλα καλύτερα να μην τα σχολιάσουμε.
Θα μείνω όμως στα λόγια ενός νεαρού ποδοσφαιριστή που μέσα στην χαρά και στο ντελίριο από την κατάκτηση ενός τίτλου προτίμησε να περάσει ένα μήνυμα που εμένα προσωπικά με άγγιξε, γι΄αυτό και το επαναλαμβάνω.
Είπε λοιπόν ο Λάζαρος Ρότα, ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ ότι «…είναι τρομακτικό αυτή τη στιγμή να χάνονται ζωές νέων ανθρώπων. Είναι ακόμη πιο τρομακτικό, που τους βλέπεις ότι είναι καλά χωρίς κανείς να καταλαβαίνει πώς είναι μέσα τους. Αναφέρομαι στις αυτοκτονίες. Ζούμε σε μία εποχή που ο κόσμος είναι συνδεδεμένος, αλλά μέσα του είναι φοβισμένος, εξαντλημένος για να αποδείξει ότι είναι καλά και δυνατός. Ίσως θα έπρεπε κι εμείς από πλευράς μας όταν ρωτάνε κάποιον αν είναι ή αν νιώθει καλά να το εννοούμε αληθινά. Κάπως έτσι ο άνθρωπος στον οποίον απευθυνόμαστε δεν νιώθει ότι είναι βάρος αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται πραγματικά. Μία τέτοια κίνηση, μία ομιλία, μία αγκαλιά, ίσως είναι η αιτία να σωθούν ζωές. Κάτι τελευταίο, θα αναφερθώ σε αυτούς που καθημερινά παλεύουν σιωπηλά μέσα τους. Να μην πάρουν μία απόφαση που θα είναι μόνιμη και δεν θα έχει γυρισμό για έναν πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί»
Ας βάλουμε λοιπόν όλοι μας στόχο να βλέπουμε αυλές σχολείων γεμάτες παιδιά να τρέχουν, να γελούν και να καταβρέχονται.
Οφείλουμε, τουλάχιστον, να προσπαθήσουμε…
