Πριν λίγα ακόμη χρόνια, μεγάλο μέρος των Ελλήνων έκανε επίδειξη υπεροψίας προς τους ξένους οικονομικούς μετανάστες. Με τη βεβαιότητα του «δεδομένου» υψηλού βιοτικού επιπέδου και της «σύγκρισης» με τους «πλούσιους εταίρους» μας, οι «Αλβανοί» θεωρήθηκαν τριτοκοσμική φυλή και αντιμετωπίστηκαν ανάλογα.
Με την αυγή του 2010, η κατάσταση άλλαξε δραματικά. Οι σκελετοί του παρελθόντος βγήκαν απ’ τις ντουλάπες και γκρέμισαν τους Έλληνες από τον ψεύτικο θρόνο της αλαζονείας. Ο τρόμος της ανεργίας ξύπνησε τον ξεχασμένο εφιάλτη της μετανάστευσης. Οι ιστορίες που οι νεότεροι έβλεπαν στις ασπρόμαυρες ταινίες ως κάτι… εξωτικό, στρογγυλοκάθισαν στην ελληνική πραγματικότητα της δεύτερης δεκαετίας μετά το πανηγυρικό «μιλένιουμ»!
Ένας στους δύο νέους μας δεν έχει δουλειά, ενώ και αυτοί που έχουν δεν είναι σίγουροι για πόσο ακόμα θα την έχουν. Η εθνική μας κατάθλιψη δεν κάνει εξαίρεση με τη νεολαία μας. Όποιος μπορεί να δραπετεύσει απ’ το στρατόπεδο της Κρίσης, θεωρείται τυχερός. «Τυχερές» και οι δύο μου θυγατέρες, που έγκαιρα κατάφεραν να βρουν μια απασχόληση σε ξένες χώρες.
Ας μου συγχωρήσουν οι αναγνώστες μου την προσωπική διάσταση αυτού του σημειώματος, αλλά νομίζω ότι η μετανάστευση –ως πραγματικότητα ή ως ενδεχόμενο– απασχολεί όλο και περισσότερες ελληνικές οικογένειες. Με την άδειά σας, θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τα λόγια που μου έγραψε η μία μου κόρη, αναφερόμενη στην Κρίση και την λειτουργία του χρήματος:
«Η αλήθεια είναι ότι η όλη κατάσταση με την κρίση με τρόμαξε πολύ. Βλέπω ανθρώπους που δεν έχουν ούτε να φάνε και ξέρω ότι σε αυτή την κατάσταση μπορεί να βρεθεί ο καθένας μας. Τα λεφτά πιο πολύ τα φοβάμαι παρά τα αγαπάω. Γενικά, όλος αυτός ο υπερκαταναλωτισμός με έχει κουράσει πολύ. Αυτός ο λαβύρινθος του χρήματος και το πού οδηγεί ορισμένους ανθρώπους, με κάνει να σιχαίνομαι κάθε τι που έχει να κάνει με λεφτά! Επειδή ξέρω ότι ξοδεύονται σε δευτερόλεπτα, ενώ βγαίνουν με ώρες δουλειάς, έμαθα να τα εκτιμώ και να τα σέβομαι όσο τους πρέπει. Έτσι όπως είναι η κατάσταση, πολλοί από τους φίλους μας θα καταλήξουν στο δρόμο, γιατί ξέχασαν ότι η αληθινή ευχαρίστηση βρίσκεται στα πολύ απλά πράγματα, αυτά που δεν απαιτούν πολλά χρήματα».
Αυτή η πολύ ώριμη προσέγγιση μιας νέας 27 ετών παραπέμπει και σε… αυτοκριτική. Μια λέξη παραμένει άγνωστη για πολλούς Έλληνες, πρώτιστα γι’ αυτούς που έχουν την ευθύνη για την σημερινή κατάσταση της χώρας…
Χρήστος Φωτιάδης
