Στις 12 Ιουνίου γιορτάστηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια η… «εθνική εορτή» της Ρωσίας. Υποθέτω ότι οι εθνικές εορτές σε κάθε χώρα του κόσμου συμπίπτουν με κάποιο από τα παρακάτω γεγονότα: α) ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της, μετά την απελευθέρωση από ξένο ζυγό, β) συμβολική ημερομηνία κάποιου εθνικού επιτεύγματος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα μας. Εδώ γιορτάζουμε και τα δύο προαναφερθέντα είδη εθνικών εορτών. Στις 25 Μαρτίου, τη συμβολική έναρξη του αγώνα για την απόσπασή μας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που οδήγησε τελικά στο (τύποις) ανεξάρτητο νέο Ελληνικό Κράτος και στις 28 Οκτωβρίου, την απόρριψη του ιταλικού τελεσίγραφου για τη μετατροπή μας σε ιταλικό προτεκτοράτο, που οδήγησε στο έπος του ελληνοϊταλικού πολέμου.
Ποια «γιορτή»;
Με ποιο σημαντικό «εθνικό» γεγονός συνδυάζεται, λοιπόν η ρωσική «εθνική εορτή» της 12ης Ιουνίου; Ποιο εθνικό «επίτευγμα» συντελέστηκε στο παρελθόν την ημέρα αυτή, ώστε να την καταστήσει τόσο σημαντική, για να την τιμά ένα μεγάλο και ιστορικό έθνος;
Αγαπητοί φίλοι, χαλαρώστε, δέστε τις ζώνες ασφαλείας σας, πάρτε βαθιές ανάσες και διαβάστε τη συνέχεια. Η «σπουδαία» αυτή ημερομηνία συνδέεται με δύο γεγονότα:
α) Στις 12 Ιουνίου 1990, «το πρώτο Συνέδριο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας ψήφισε τη Διακήρυξη της κρατικής κυριαρχίας της Ρωσίας, σύμφωνα με την οποία ανακηρύχθηκε η ανώτατη ισχύς του Συντάγματος της Ρωσίας και των νόμων του»!
Για να μεταφέρουμε τους αναγνώστες στο κλίμα της εποχής, η σπείρα Γκορμπατσόφ – Γέλτσιν είχε ήδη διαλύσει το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό στρατόπεδο και έμπαινε στην τελική ευθεία για τη διάλυση μιας ολόκληρης υπερδύναμης, της ΕΣΣΔ!!!
β) Έναν ακριβώς χρόνο μετά, στις 12 Ιουνίου 1991, ο Γέλτσιν εκλέχτηκε «πρόεδρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας»! Τον Αύγουστο έγινε η χαλαρή και αδύναμη ύστατη προσπάθεια σωτηρίας της ΕΣΣΔ (που βεβαίως στη Δύση αποκαλείται… «πραξικόπημα»…) και την τελευταία μέρα του ίδιου χρόνου η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο αντικαταστάθηκε από την… άχρωμη τρικολόρε του παρελθόντος!
Δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους (όπως πάντοτε κάνουμε σ’ αυτή την ελεύθερη δημοσιογραφική γωνιά), ως «εθνική εορτή» της σημερινής Ρωσίας λογίζεται η ημέρα (οι ημέρες, πιο σωστά…) που οδήγησαν στη διάλυση, όχι μόνο της πανίσχυρης υπερδύναμης ΕΣΣΔ, αλλά και της ιστορικής κληρονομιάς φωτισμένων ηγετών του παρελθόντος, όπως ο Μέγας Πέτρος και Μεγάλη Αικατερίνη!!! Με βάση την απλούστατη λογική, η ημέρα που σήμερα «γιορτάζεται» στη Ρωσία ως «εθνική», θα έπρεπε να αποτελεί μέρα μέγιστου εθνικού πένθους!
Φίλοι αναγνώστες, για όποιον δεν κατάλαβε ή επιμένει να δυσπιστεί στα λεγόμενά μας, ο παραλογισμός αυτής της «επετείου», προσαρμοσμένης στα ελληνικά ιστορικά δεδομένα θα ισοδυναμούσε με την επιλογή της 29ης Μαΐου 1453 (Άλωση της Πόλης) ή της 27ης Αυγούστου 1922 (καταστροφή της Σμύρνης), ως «εθνικών εορτών» της Ελλάδας μας!!! Ή, για να δείξουμε το μέγεθος της απάτης που συμβολίζει η ρωσική «επέτειος», το ελληνικό μετεμφυλιακό κράτος θα μπορούσε να επιβάλει τη μέρα του «θριάμβου» του στον εμφύλιο, τον Αύγουστο του 1949, ως «εθνική επέτειο»!
Ούτε καν αυτοί οι απόγονοι των συνεργατών των ναζί και μετέπειτα «υπάλληλοι» Εγγλέζων και Αμερικανών, δεν αποτόλμησαν τέτοια λαθροχειρία! Ο «εορτασμός» αυτών των επετείων έγινε υπόθεση μιας θλιβερής νεοφασιστικής μειοψηφίας, που σήμερα νεκραναστήθηκε προσωρινά και βρέθηκε στο κοινοβούλιο!
Αλλά και στην ίδια τη Ρωσία υπάρχουν σοβαρότατες ενστάσεις για τη ρωσική «εθνική εορτή». Όπως επισημαίνει ο πολιτικός επιστήμων και φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν, «η Ημέρα της Ρωσίας πρέπει να εορτάζεται την ημερομηνία μιας πραγματικά μεγάλης νίκης, για παράδειγμα, μιας νίκης ενάντια σ’ εκείνους που απείλησαν την ιστορική υπόσταση της χώρας, μιας νίκης ενάντια σε κατακτητές»!
Ο Πούτιν «διαπραγματεύεται» με την Ιστορία!
Ο ιστορικός χρόνος που ζούμε την τελευταία δεκαετία είναι «συμπυκνωμένος». Δηλαδή, μέσα σε λίγα χρόνια συμβαίνουν πολλά, τεράστιας σημασίας ιστορικά γεγονότα, με τοπική, περιφερειακή και παγκόσμια σημασία. Η διεθνής δημοσιογραφική αλητεία καταφέρνει να «θάψει» την ουσία όλων αυτών των γεγονότων, να παραποιήσει τη σημασία τους, να αντιστρέψει την ουσία τους. Μια ματιά στα «κεντρικά δελτία ειδήσεων» των 3 – 4 «μεγάλων» καναλιών δείχνει το βαθμό «ενημέρωσης» που σας προσφέρουν. Πολύ απλά, δεν θέλουν να ξέρετε τι γίνεται στον κόσμο!
Για να γυρίσουμε στη Ρωσία, τα δειλά βήματα του Πούτιν στη Γεωργία, στη Συρία και στην Ουκρανία παρουσιάστηκαν με την ψυχροπολεμική θεώρηση της περιόδου 1947 – 1991. Στα δυτικά ΜΜΕ σκιαγραφήθηκε ο Πούτιν ως… νέος αιμοσταγής τσάρος (ή… Στάλιν!), που επιχειρεί να καταβροχθίσει την Ουκρανία και όλες τις υπόλοιπες χώρες της γειτονιάς, όπως ο δράκος του παραμυθιού, που έτρωγε ανθρώπους για να διασκεδάζει την πλήξη του!
Η πραγματικότητα βρίσκεται στον αντίποδα. Στη περίπτωση της ανατολικής Ουκρανίας, ο Πούτιν έκανε «ένα βήμα μπροστά και δύο βήματα πίσω». Τα αποτελέσματα έγιναν ορατά, ακόμα και από τους ελάχιστους έγκυρους δημοσιογράφους που δεν είναι εχθρικοί προς τη Μόσχα. Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου είχε, αντίθετα, εκφραστεί με ενθουσιασμό για τις κινήσεις Πούτιν στην Κριμαία, αποδίδοντας την υποχώρησή του στα υπόλοιπα μέτωπα ως… στρατηγικό σχεδιασμό. Ένα μήνα αργότερα κατάλαβε τι ακριβώς συνέβαινε:
•••
«Ο Πούτιν είχε ισχυρούς λόγους να αρκεστεί στην προσάρτηση της Κριμαίας και να μην κλιμακώσει την κρίση στην ανατολική Ουκρανία. Με την αναδίπλωσή του, απέφυγε τις οδυνηρές κυρώσεις και την ανατίναξη της στρατηγικής ενεργειακής γέφυρας Μόσχας – Βερολίνου, που επίμονα επιδίωκε η Ουάσιγκτον. Το λουτρό αίματος που ακολούθησε, όμως, δημιουργεί νέα δεδομένα: (σ.σ. ακολουθεί η λεπτομερής περιγραφή των σφαγών της “νεοπαγούς εθνοφρουράς” του ουκρανικού φασιστικού καθεστώτος!). Τι θα πράξει ο Πούτιν; Θα αρκεστεί σε πλατωνικές διαμαρτυρίες, δίνοντας την εικόνα ενός απολύτως κυνικού πολιτικού, που χρησιμοποιεί τους εξεγερμένους ομοεθνείς του σαν πιόνια, που μπορούν να θυσιαστούν χωρίς πολλή σκέψη στη μεγάλη σκακιέρα του κρατικού συμφέροντος; Σε αυτή τη περίπτωση, δεν θα εισπράξει μόνο την κατακραυγή όσων φιλορώσων Ουκρανών τον έβλεπαν μέχρι χθες ως σωτήρα. Κινδυνεύει να προκαλέσει την οργή πολλών και στο εσωτερικό της Ρωσίας, ανακρίνοντας ο ίδιος το μύθο του “σιδερένιου ηγέτη”, που με τόσο μόχθο καλλιεργούσε επί χρόνια»!
•••
Ο Πούτιν δεν κινδυνεύει να γίνει «από δήμαρχος κλητήρας» μόνο για το θέμα της Ουκρανίας. Κινδυνεύει να χάσει από τώρα τη μεγάλη μάχη της υστεροφημίας του και τη θέση που σαφώς επιδιώκει να καταλάβει στη ρωσική και (γιατί όχι;) την παγκόσμια Ιστορία. Δεν είναι μόνον οι βραχυπρόθεσμες επιλογές του στα κρίσιμα τρέχοντα ζητήματα. Ο Ρώσος πρόεδρος υποχρεούται να απαντήσει στο πιεστικό ερώτημα: «τι είδους Ρωσία θέλουμε;»!
Αν η απάντησή του είναι «τη Ρωσία της 12ης Ιουνίου», τότε η χώρα του θα καταγράψει άλλη μια χαμένη ιστορική ευκαιρία και μάλιστα σ’ έναν κόσμο που αλλάζει δραματικά…
