Εάν η διοίκηση του δήμου Λυκόβρυσης – Πεύκης δεν σταματήσει την πολιτική του «στρουθοκαμηλισμού» και δεν αποκτήσει συνοχή, τα προβλήματα θα εντείνονται με απρόβλεπτες συνέπειες….
Τι είναι τελικά καλύτερο; Να αναγνωρίζεται κάθε φορά η δεδομένη πραγματικότητα και οι ισορροπίες που από αυτή απορρέουν και με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά να χαράζεται στρατηγική και πολιτική δράση; Ή μήπως είναι καλύτερο να εθελοτυφλεί κανείς, στρουθοκαμηλίζοντας ενίοτε και θεωρώντας πως όπως το προσφιλές αυτό πτηνό που τοποθετεί το κεφάλι μέσα στην άμμο αντικρύζοντας τον κίνδυνο, ο κίνδυνος αυτός επειδή δεν είναι πλέον ορατός σταματά και να υφίσταται;
Γιατί ο βαθμός της έλλειψης συνοχής στη διοικητική παράταξη του δήμου έχει μεγαλώσει υπολογίσιμα δημιουργώντας σοβαρές έριδες και αντιπαραθέσεις και οδηγώντας μάλιστα και σε διαφορετική πολιτική τοποθέτηση όπως αυτή εκφράζεται με τη ψήφο των αιρετών κατά τη διάρκεια λήψης απόφασης στα σοβαρά θέματα της πόλης που συζητιούνται και αποφασίζονται κατά τη λειτουργία του θεσμικού του οργάνου, του δημοτικού συμβουλίου. Κάπως έτσι ο κίνδυνος διάσπασης της διοίκησης του δήμου Λυκόβρυσης Πεύκης, ακόμα και με ανεξαρτητοποιήσεις στο απώτερο μέλλον και στο μέτρο που η σημερινή διάσταση απόψεων και πολιτικής δράσης δεν καταστεί προσπάθεια να γεφυρωθεί, είναι μία αδήρητη πραγματικότητα που για όποιον δεν είναι ορατή, συμβαίνει απλά γιατί επιλέγει να εθελοτυφλεί, «να στρουθοκαμηλίζει».
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά κάνοντας μία αναδρομή προς τα πίσω και αρχής γενομένης της ανάληψης των καθηκόντων της νέας διοίκησης πέρυσι περίπου τέτοια εποχή, στις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου 2014.
Οι φουσκοθαλλασιές των πρώτων μηνών
Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή πανηγυρίστηκε ως όφειλε η ανάληψη των καθηκόντων από τη νέα διοίκηση της πόλης, μία διοικητική παράταξη υπό τη σκέπη ενός πολιτικού brand δημοτικού συνδυασμού που υποδήλωνε ότι αν μη τι άλλο ένα σύνολο ανθρώπων είχαν αποφασίσει να θέσουν εαυτόν στο καλό της πόλης με έναν και μόνο στόχο: τη δημιουργία της ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ. Σαφές ήταν επίσης καθώς αποτελεί κοινό τόπο ότι μία διοικητική ομάδα προκειμένου να είναι αποτελεσματική σε ό,τι άπτεται της διοικητικής της συνοχής, συσπειρώνεται είτε γύρω από ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του επικεφαλής της διοίκησης, του δημάρχου εν προκειμένω, είτε γύρω από έναν σκοπό, το καλό της πόλης, τη διατήρηση ή και αύξηση εν μέσω της υφεσιακής συγκυρίας της επόμενης καλύτερης μέρας στην πόλη δηλαδή, είτε και τα δύο αυτά μαζί.
Στην πράξη όμως αυτό που κατέστη σαφές, ήδη από τους πρώτους μήνες άσκησης διοίκησης από τη νέα δημοτική ομάδα στην πόλη και ενόσω βρισκόμασταν ακόμη στο προηγούμενο έτος, ήταν η αδυναμία μίας σειράς ανθρώπων – εκλεγμένων αιρετών που είχαν αναλάβει τα διοικητικά ηνία της πόλης, να λειτουργήσουν ως ένα σώμα. Όχι γιατί στον καθένα τους μεμονομένα υπήρχε κάτι συγκεκριμένο να προσαφθεί αλλά πρώτιστα λόγω διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας, διαφορετικών αντιλήψεων περί άσκησης της διοίκησης και διαφορετικών φιλοδοξιών ενδεχομένως σε μεμονομένες περιπτώσεις αιρετών και όχι συνολικά πάντοτε στη διοίκηση.
Πραγματικότητα που ενίοτε ήταν τόσο έντονη πολιτικά και οδηγούσε αβίαστα σε συσπείρωση των παρατάξεων της μειοψηφίας για τα μεγάλα θέματα που απασχόλησαν το δήμο. Χαρακτηριστικό και πρώτο παράδειγμα, η αύξηση των δημοτικών φόρων κατά 54% στην Πεύκη και η μείωση αντίστοιχα κατά 18% στη Λυκόβρυση. Στην πρόταση αυτή της διοίκησης που ψηφίσθηκε θετικά τελικά, οι παρατάξεις της μειοψηφίας συσπειρώθηκαν ενάντια στην αύξηση στην Πεύκη, επειδικνύοντας τη συνοχή που συνήθως παρουσιάζουν οι αιρετοί μίας και μόνο παράταξης, συσπείρωση που είχε συνέχεια και φθάνει έως τις μέρες μας. Τι κυκλοφορούσε και κυκλοφορεί σχετικά στους διαδρόμους του δημαρχιακού μεγάρου; Ότι η έλλειψη συνοχής της διοίκησης είναι τόσο μεγάλη, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μικροπολιτικής ή και κομματικής λογικής που διακρίνουν ορισμένους μόνον αιρετούς της διοίκησης είναι τόσο έντονα, με αποτέλεσμα οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές ενίοτε να είναι τόσο «κραυγαλέες» που αβίαστα σχεδόν οδήγησαν και οδηγούν τις παρατάξεις της μειοψηφίας να συσπειρώνονται παρά τις διαφορετικές πολιτικές τους απόψεις σε μία σειρά θεμάτων.
Επί της αύξησης των δημοτικών φόρων τώρα κατά 54% στην Πεύκη για την οποία και κάναμε λόγο, το επιχείρημα της πλειοψηφίας του δήμου ήταν ο ισοσκελισμός με τη Λυκόβρυση και ότι τελικά η μεταβολή αυτή οδηγούσε επί της ουσίας σε απειροελάχιστη οικονομική επιβάρυνση των νοικοκυριών. Από την πλευρά της μειοψηφίας κρίθηκε «απαράδεκτη» η οποιαδήποτε πολιτική λογική επιβάρυνσης των δημοτών έστω και με το αμελητέο ίσως ποσό του ενός ευρώ σε μία εποχή παρατεταμένης υφεσιακής πραγματικότητας, που όπως καταδεικνύεται στις μέρες μας και δεν ήταν γνωστό εκείνη την εποχή, θα συνεχιστεί με εντονότερο ενδεχομένως τρόπο. Γιατί μπορεί μεν το επιχείρημα του ισοσκελισμού των δύο δημοτικών ενοτήτων να ήταν απόλυτα ορθό, το επίπεδο όμως σύγκλισης που επιλέχθηκε σηματοδότησε για τον δήμο, στο μέτρο που θα εισπραχθούν δεδομένης της συγκυρίας, αύξηση εσόδων από τους δημοτικούς φόρους κατά 120 χιλ. ευρώ, που θα κατευθυνθούν σε ανταποδοτική χρήση σύμφωνα με τη διοίκηση. Αυτή όμως η λεπτή διαφορά, ο ισοσκελισμός και η έκδηλη πρόθεση αύξησης των εσόδων του δήμου σε μία αρνητική συγκυρία που όλο και περισσότερο γινόταν λόγος περί ανθρωπιστικής κρίσης, ήταν που δημιούργησε ένα άτυπο ρήγμα, μία σημαντική δυσαρέσκεια σε μέρος της διοικητικής ομάδας, η οποία και τελικά δεν εκφράστηκε με τη ψήφο τους εκείνη την εποχή. Ρήγμα όμως που άρχισε να βαθαίνει με σειρά άλλων γεγονότων μετέπειτα για να φθάσει έως τις μέρες μας σε εντονότερες αντιδράσεις. Ήταν το πρώτο μεγάλο θέμα εκείνη την εποχή που ο δήμαρχος ζήτησε κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας από τους δημοτικούς του συμβούλους να ψηφίσουν υπέρ της αύξησης κατά 54% στην Πεύκη και μείωση 18% στη Λυκόβρυση, και οι δημοτικοί σύμβουλοι το έπραξαν όχι από συσπείρωση και συμφωνία απόψεων αλλά γιατί ήταν ακόμη ιδιαίτερα νωρίς πολιτικά για τη νέα διοικητική ομάδα του δήμου και κανείς δεν ήταν πρόθυμος, παρά τη διάσταση απόψεων, να διαφωνήσει με το έργο της. Τι αποδείχθηκε από τον συγκεκριμένο χειρισμό του θέματος; Ότι απουσίαζε η απαιτούμενη ζύμωση στα προσυμβούλια της παράταξης που διενεργούνται πριν τα δημοτικά συμβούλια ώστε να βρεθεί μία χρυσή τομή ενδεχομένως, που να αφήνει στους δημοτικούς συμβούλους την αύρα (και όχι τις πολιτικές ενοχές) ότι ψήφισαν κατά συνείδηση. Μία τέτοια πρακτική θα οδηγούσε σε ενίσχυση της συνοχής της διοίκησης και όχι την απαρχή να μεγαλώσει η ψαλίδα της έλλειψης συνοχής όπως και έγινε και γίνεται μέχρι τις μέρες μας.
