Ο κόουτς της Εθνικής Μπάσκετ Γυναικών που τερμάτισε 4η στο φετινό Ευρωμπάσκετ, μιλάει για τον άθλο στα παρκέ της Τσεχίας και για την πρόκληση της Α2 στον πάγκο της ανδρικής ομάδας του Αμαρουσίου.
Συνέντευξη: Δημήτρης Κουμπιάς
Aυτό που ξεκίνησε από το κλειστό του Αγίου Θωμά ως «όνειρο», έγινε πραγματικότητα. Σχεδόν από το «πουθενά» η Εθνική Ομάδα μπάσκετ γυναικών, υπό τις οδηγίες του Κώστα Κεραμιδά, ταξίδεψε στην Τσεχία και βρέθηκε στην πρώτη τετράδα του Ευρωμπάσκετ του περασμένου Ιουνίου, καθηλώνοντας το φίλαθλο κοινό της χώρας στις τηλεοπτικές οθόνες με τα κατορθώματά της. Δύο μήνες αργότερα, με τα φώτα της λαμπερής υποδοχής να έχουν σβήσει και τις ιαχές ενθουσιασμού να έχουν κοπάσει, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ μίλησε με τον ομοσπονδιακό τεχνικό, ζητώντας του έναν απολογισμό, με μια πιο «ψύχραιμη» ματιά, για όσα κατάφερε η ομάδα του. Η συζήτηση, όπως είναι φυσικό, στράφηκε και στο παρόν και μέλλον του γυναικείου μπάσκετ της χώρας μας, τι πρέπει να γίνει για να μη χαθεί το momentum της 4ης θέσης του τουρνουά και ποιες είναι οι προοπτικές ενόψει του επερχόμενου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και του Ευρωμπάσκετ του 2019.
Φυσικά, από τη μεγάλη συνέντευξη που θα διαβάσετε, δεν θα μπορούσε να λείψει η εκτενής αναφορά στην ανδρική ομάδα μπάσκετ του Αμαρουσίου, η οποία επιστρέφει στην Α2 από τη νέα χρονιά, ως προς τον σχεδιασμό της, ούτως ώστε να σταθεί με αξιώσεις στο δύσκολο αυτό πρωτάθλημα.
Στην πρώτη συγκέντρωση της ομάδας, στο κλειστό του Αγίου Θωμά, είχατε δηλώσει ότι στόχος είναι «η μια νίκη στον όμιλο που θα μας δώσει το δικαίωμα να ονειρευόμαστε κάτι καλύτερο στη συνέχεια». Αυτή η νίκη ήρθε από το πρώτο κιόλας ματς. Φανταζόσασταν, όμως, ότι άνοιγε το δρόμο για αυτή τη συνέχεια;
Είχα πει πράγματι πως στόχος μας ήταν να κάνουμε μια νίκη. Δεν μπορούσα να φανταστώ όμως ότι η νίκη αυτή θα ερχόταν επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης Σερβίας την 1η αγωνιστική. Θα εξηγήσω όμως τι συνέβη. Προσπαθήσαμε στη διάρκεια της προετοιμασίας να δώσουμε ρόλους στις παίκτριες. Να αποκτήσουν ρόλους μέσα στο γήπεδο και να τις πείσουμε ότι πάνω από όλα είναι η ομάδα. Μια δυνατή ομάδα, με ένα καλό σύνολο το όποιο θα ξέρει τι ψάχνει μέσα στο γήπεδο, είναι ικανό να κάνει οτιδήποτε. Όταν κερδίσαμε τη Σερβία, τότε άρχισαν από μόνες τους να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό. Όχι, δεν μπορούσα να φανταστώ τη συνέχεια αυτή, αλλά είχα πει από την αρχή ότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη, οπότε νίκη νίκη, φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.
Η Εθνική έδειξε καλό πρόσωπο στα τελευταία της φιλικά. Ήταν ένας λόγος που βοήθησε στο να κατέβει στους αγώνες με καλή ψυχολογία;
Έχει να κάνει με την καλή προετοιμασία που κάναμε. Προσπαθούσαμε σε κάθε προπόνηση να τους τονίσουμε τη σημασία να κάνουμε ομάδα. Είναι τα ίδια που λέγαμε και στο Μαρούσι. Ήταν μια μικρογραφία του Αμαρουσίου. Ήταν μια ομάδα χαμηλότερης δυναμικότητας που έπαιζε σε μια ψηλότερη κατηγορία. Και με αυτό τον τρόπο ανέβηκε και το Μαρούσι κατηγορία. Έκανε ομάδα. Δεν στηριζόμασταν σε ένα άτομο, αλλά στο σύνολο. Σε αυτό το σύνολο ο καθένας είχε το δικό του μερίδιο. Και στην επιτυχία και στην αποτυχία. Αυτό το κατανοήσαμε. Τα πρώτα αποτελέσματα στα φιλικά δεν ήταν καλά, στο παιχνίδι με την Σλοβακία είχαμε διασυρθεί. Όμως αγώνα αγώνα, όταν αρχίσαμε να καλλιεργούμε αυτό το πνεύμα, γινόμασταν όλο και καλύτεροι. Με αποκορύφωμα τα φιλικά της Πάτρας, που ήταν τα τελευταία πριν τους αγώνες όπου εκεί πραγματικά δείξαμε, με τη νίκη επί της Ρωσίας, ότι μπορούμε. Οι κοπέλες το πίστεψαν και έγινε αυτό που έγινε.
Είδαμε ότι ακόμα και σε δύσκολα σημεία των παιχνιδιών, που έμενε πίσω στο σκορ, δεν έχανε το καθαρό μυαλό της. Ήταν αποτέλεσμα καλής προετοιμασίας, ομαδικής δουλειάς, καθοδήγησης από τον πάγκο ή κάτι άλλο;
Νομίζω ήταν όλα μαζί. Δηλαδή, πουθενά δεν έχαναν οι παίκτριες την πίστη τους. Είχαν, από ότι φάνηκε, απόλυτη εμπιστοσύνη σε αυτά που είχαμε προετοιμάσει πριν τον αγώνα, το πλάνο που ακολουθούσαμε. Απλά προσπαθούσαμε να συντηρήσουμε αυτό το πλάνο με διάφορες αλλαγές στην τακτική. Επίσης, πάντα είχαμε εναλλακτικά σχέδια σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Κάθε φορά κάτι λειτουργούσε, εκτός από το τελευταίο παιχνίδι, που ήταν για το μετάλλιο. Εκεί δεν δούλεψε τίποτα. Όλα τα άλλα ήταν προγραμματισμένα και γι’ αυτό και δεν είχαμε ιδιαίτερο άγχος. Όμως, θα πρέπει να πω το εξής. Παίζαμε χωρίς άγχος. Και να χάναμε αυτά τα ματς δεν θα μας έλεγε κάποιος κάτι.
Στο χιαστί με την Τουρκία, όλοι γνώριζαν ότι τα κορίτσια θα τα δώσουν όλα για να κάνουν την υπέρβαση. Περιμένατε, όμως, μια τόσο επιβλητική επικράτηση;
Η επιβλητική επικράτηση έχει να κάνει ότι οι Τουρκάλες παράτησαν το παιχνίδι στο τέλος. Όταν είδαν ότι δεν μπορούν πια να το διεκδικήσουν, το εγκατέλειψαν. Και το έκαναν συνειδητά για να μπορέσουν την επόμενη μέρα να διεκδικήσουν την πρόκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Πράγμα που το πέτυχαν. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο που αφήσαμε κι εμείς τον ημιτελικό, όταν είδα ότι δεν μπορούσαμε πια να χτυπήσουμε τη Γαλλία.
Στους δυο τελικούς για το μετάλλιο η ομάδα έδειξε να μένει από ενέργεια, παρ’ όλο που στον ημιτελικό με τη Γαλλία ως το 34’ ήταν στη διεκδίκηση της πρόκρισης. Η εξέλιξη των δυο αναμετρήσεων τελικά τι γεύση άφησε;
Στο πρώτο ματς με τη Γαλλία θεωρώ ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο, όταν ο διαιτητής απέβαλε χωρίς λόγο την Καλτσίδου με δεύτερη τεχνική ποινή χωρίς να δώσει προειδοποίηση. Και στη συνέχεια ο συγκεκριμένος διαιτητής αποβλήθηκε από τη διοργάνωση, αλλά εμείς είχαμε χάσει από τη Γαλλία, χωρίς επιπτώσεις βέβαια. Στον ημιτελικό, θεωρώ ότι η διαιτησία έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο, εκεί που το σκορ ήταν 55-51 και ήταν το κρίσιμο σημείο που έπρεπε να ξαναμπούμε στο παιχνίδι. Εκεί όχι μόνο δεν μας έδωσε τρία συνεχόμενα σφυρίγματα, αλλά όταν διαμαρτυρηθήκαμε, μας έδωσε και τεχνική ποινή. Όμως θα πω ότι οι Γαλλίδες είχαν πάρα πολλές λύσεις που εμείς δεν είχαμε. Είχαν τέσσερις παίκτριες πάνω από 1.92 και εμείς δεν είχαμε ούτε μια. Η δική μας σέντερ ήταν 1.88. Δεν μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε τη Γαλλία αλλά το παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις, με κάθε τακτικό τρικ μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε. Μόνο συγχαρητήρια μπορώ να δώσω στις κοπέλες αυτές. Πιστεύω ότι δίκαια η Γαλλία και η Ισπανία παίξανε στον τελικό γιατί ήταν οι δυο καλύτερες ομάδες του τουρνουά.
Όσο εσείς αγωνιζόσασταν, στην Ελλάδα γινόταν χαμός. Περισσότεροι από 1.000.000 τηλεθεατές είδαν τον ημιτελικό με τη Γαλλία. Εσείς πώς εισπράττατε αυτή την υποστήριξη και τι σημαίνει για την ομάδα και το γυναικείο μπάσκετ αυτή η καθολική αναγνώριση;
Το ότι γνωρίζουν και μας λένε «γεια σας», αυτό δεν έχει σημασία για το μπάσκετ. Απλά είναι μια αναγνώριση με τόσα χρόνια που ασχολούμαστε με το άθλημα: Να! Κάποιοι επιτέλους μας γνώρισαν. Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι σήμερα, στο Μαρούσι για παράδειγμα, αν είχαν 20 κοριτσάκια, αυτά τα κοριτσάκια να γίνουν 30. Αυτό είναι επιτυχία και το ίδιο πρέπει να γίνει σε κάθε σωματείο. Από αυτά τα 30, πιθανώς το ένα εξελιχθεί και να γίνει μεγάλη αθλήτρια. Υπό αυτή την έννοια είναι ευεργετικό. Και μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλες επιτυχίες. Γιατί όσο έχουμε επιτυχίες, τόσο πιο πολύ μαζεύονται κορίτσια και έχουμε δυνατότητες να βγάλουμε νέες φουρνιές…
Η επιτυχία και το υλικό που υπάρχει ανοίγει την όρεξη για μια διάκριση και στο επερχόμενο Παγκόσμιο;
Ανοίγει την όρεξη φυσικά. Αλλά θα πρέπει να πω ότι δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση πίσω από τη Μάλτση και την Καλτσίδου και ίσως κάποιες άλλες. Θα χρειαστούν αρκετά χρόνια να βγούνε καινούργιες παίκτριες, όμως θεωρώ ότι αυτή η επιτυχία και αυτή η αναγνωρισιμότητα που πλέον έχουμε όλοι εμείς που απαρτίζαμε την εθνική γυναικεία ομάδα, θα φέρει περισσότερα κορίτσια στο μπάσκετ και θέλω να πιστεύω ότι στο μέλλον θα έχουμε κάποια εξέλιξη. Αυτή τη στιγμή όμως που μιλάμε δεν έχουμε διάδοχη κατάσταση.
Πόσο σημαντικό είναι αθλήτριες όπως οι Μάλτση και Καλτσίδου να μείνουν στον αθλητισμό και μετά το τέλος της καριέρας τους;
Για μένα επειδή αυτές οι δυο αθλήτριες είναι πιο πολύ αθλήτριες από ό,τι ώριμες γυναίκες. Είναι 39 η μία και 35 η άλλη είναι σαν να είναι η 25 χρονών η καθεμία. Θεωρώ ότι όσο περισσότερο καθίσουν στο μπάσκετ τόσο καλύτερο θα κάνουν στο γυναικείο μπάσκετ μέχρι να αναδειχθούν κάποιες άλλες. Όταν τελειώσουν την καριέρα τους φυσικά μπορούν με την εμπειρία τους να συμβουλέψουν κάποιες άλλες νεότερες να λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο, όπως αυτές.
Τι πρέπει να γίνει για να μη χαθεί η ευκαιρία και ο αντίκτυπος που είχε αυτή η επιτυχία της Εθνικής;
Πρέπει να βρεθούν χορηγοί για το γυναικείο μπάσκετ. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος δυστυχώς. Άνθρωποι να βοηθήσουν τις ομάδες που ήδη υπάρχουν τώρα, ώστε να έρθουν καλύτερες ξένες, να έρθουν καλύτεροι προπονητές, να μπορέσουν να κάνουν καλύτερες ομάδες, και να παίζουν πιο πολλές ομάδες στην Ευρώπη. Γιατί παίζει μόνο μια ομάδα και έχουν μαζευτεί όλοι γύρω από μία ομάδα, τον Ολυμπιακό. Ο Αθηναϊκός δεν είναι δυνατός όπως παλιά και το αποκορύφωμα είναι ο Παναθηναϊκός. Ότι μια ομάδα – σύμβολο στο γυναικείο μπάσκετ υποβιβάζεται στην Α2, επειδή δεν μπορεί να κατεβάσει ομάδα.
Η κλήρωση του Ευρωμπάσκετ 2019 (θα γίνει σε Σερβία και Λετονία) έφερε την Εθνική αντιμέτωπη στα προκριματικά με Πορτογαλία, Μ. Βρετανία και Ισραήλ. Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις;
Η κλήρωση εκτιμήθηκε δημοσιογραφικά ως πολύ εύκολη. Όπως έχω ξαναπεί, χαρακτηριστικό του λαού μας είναι ότι μετά από μια μεγάλη επιτυχία υπερενθουσιαζόμαστε και μετά από μια αποτυχία παθαίνουμε πλήρη κατάθλιψη. Το παράδειγμα είναι τρανταχτό. Κατακτήσαμε το Euro το 2004 και χάσαμε μετά από ενάμιση μήνα η ίδια ομάδα, με τον ίδιο προπονητή, από την Αλβανία. Αν σας πω εγώ αυτή τη στιγμή ότι είναι εύκολη κλήρωση θα είναι εγκληματικό. Με όποια ομάδα και να παίξουμε θα είναι δύσκολη. Δεν το συζητάμε. Απλά αποφύγαμε τα μεγαθήρια, και τα αποφύγαμε λόγω της τέταρτης θέσης που πήραμε. Μπήκαμε σε υψηλό ranking, στην πρώτη κατηγορία της FIBA, οπότε είχαμε ευκολότερη κλήρωση, με την έννοια ότι αποφύγαμε μεγαθήριο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το Ισραήλ για παράδειγμα είναι εύκολος αντίπαλος ή η Πορτογαλία που έπαιξε τελικό Νέων Γυναικών. Έχει καλύτερη ανάπτυξη από εμάς. Αυτό δείχνουν τα αποτελέσματα. Εμείς έχουμε τη Νέων Γυναικών στη Β’ κατηγορία. Η Πορτογαλία έπαιξε τελικό στην Α’ κατηγορία και, μάλιστα, διοργάνωσε και το τουρνουά. Που σημαίνει ότι δεν είναι ομάδες που δεν πρέπει να τις υπολογίζουμε. Όπως και η Μ. Βρετανία που έχει 3-4 παίκτριες που παίζουν Ευρωλίγκα. Θέλει πολύ μεγάλη προσοχή και πολύ μεγάλη συγκέντρωση. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
ΜΑΡΟΥΣΙ: ΩΡΑ ΓΙΑ Α2
«Ο στόχος είναι η παραμονή στην κατηγορία»
Συγκρατημένη αισιοδοξία, πίστη στην ομάδα, αλλά και εμφανείς προβληματισμοί που προτάσσουν το ένστικτο της επιβίωσης πάνω απ’ όλα. Αυτή είναι η εικόνα που αποκομίσαμε από τον Κώστα Κεραμιδά ως προς την πρόκληση της ανδρικής ομάδας μπάσκετ του Αμαρουσίου να σταθεί στην «αρένα» της Α2 και να διεκδικήσει ό,τι καλύτερο μπορεί. Το ομαδικό πνεύμα είναι εκεί, η όρεξη για διάκριση είναι παρούσα, αλλά πέραν των δεδομένων οικονομικών «σταθερών» που βαστούν την ομάδα στον ίσιο δρόμο, αναζητούνται χορηγοί και χρήματα που θα της εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον και θα την οδηγήσουν και πάλι στα μεγάλα σαλόνια.
Η επόμενη πρόκληση για εσάς έχει να κάνει με το Μαρούσι και τη συμμετοχή του στην Α2. Ποιοι είναι οι στόχοι για χρονιά που έρχεται;
Το Μαρούσι πέτυχε ακριβώς ότι πέτυχε η Εθνική Γυναικών. Δηλαδή το απόλυτο. Κατάφερε να πάρει δύο συνεχόμενες ανόδους, χωρίς οικονομικό υπόβραθρο. Χωρίς ανάπτυξη, με μόνο οδηγό ότι έγινε ομάδα και οι παίκτες χωρίς να είναι «ονόματα» έκαναν μια κυριολεκτικά κατάθεση ψυχής και βάζανε πάντα την ομάδα πάνω από το εγώ. Δεν υπήρχε «εγώ» μέσα στην ομάδα. Κι αυτό έγινε επί 18 μήνες. Εννιά μήνες στη Γ’ Εθνική και εννιά μήνες στη Β’. Η άνοδος απλά ήταν το κερασάκι στην τούρτα με τον τρόπο που επιτεύχθηκε. Δυστυχώς, πίστευα ότι ανεβαίνοντας στην Α2, σε επαγγελματική πια κατηγορία, γιατί είναι σχεδόν επαγγελματική, θα υπήρχαν κάποιοι οι οποίοι θα βοηθούσαν οικονομικά την ομάδα από το χώρο του Αμαρουσίου, γιατί το Μαρούσι μπορεί να έκανε το μεγάλο όνομα στην εποχή του Βωβού όταν έδινε 2 και 3 εκατομμύρια ευρώ, όταν κατακτούσε ευρωπαϊκά και έπαιζε σε τελικούς πρωταθλήματος και κυπέλλου, με μπάτζετ που τώρα όχι μόνο δε μπορούμε να το δούμε αλλά ούτε να το σκεφτούμε, όμως υπήρχε και πριν από το Βωβό το Μαρούσι. Ήταν σωματείο που έπαιζε και στην Α’ Εθνική, στην Ευρώπη, είχε κόσμο πάντα… Με αυτή την έννοια είναι ιστορικό σωματείο. Βέβαια έγινε γνωστό στον κόσμο λόγω Βωβού. Ξεκάθαρα. Πίστεψα λοιπόν ότι, για τέτοιο σύλλογο, κάποιοι θα βοηθούσαν οικονομικά. Έστω και αν με αυτό τον τρόπο διαφημίζονταν. Το Μαρούσι έχει κόσμο κάθε Κυριακή και πιθανόν να δείξει κάποια παιχνίδι και η τηλεόραση στην Α2. Η ομάδα τα νικάει όλα. Αν ο παίκτης παίζει για την ομάδα του Αμαρουσίου και όχι για τον εαυτό του, θα πάμε καλά. Και εννοώ τον κόσμο του Αμαρουσίου. Το Πάσχα πήγαμε στην αγορά του Αμαρουσίου και μας ήξεραν άπαντες. Μας έδιναν συγχαρητήρια, καλή άνοδο μας έλεγαν, όλοι αυτοί είναι χιλιάδες κόσμος. Κάποιοι είναι επιχειρηματίες, κάποιοι έρχονται στο γήπεδο και βλέπουν την ομάδα. Γεμίζει το γήπεδο. Ένας από αυτούς ή κάποιοι από αυτούς να μπορούσαν να βρουν κάποιους να βοηθήσουν με κάποιες χορηγίες. Δυστυχώς δεν βρέθηκε κανείς.
Με βάση αυτά που μας είπατε και τα οποία δεν συνιστούν και την καλύτερη δυνατή προοπτική, σε ποιους άξονες θα κινηθεί η ομάδα για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της;
Θα στηριχθούμε πάλι στον Χρήστο Γεωργουσόπουλο, που χωρίς αυτόν δεν θα βγάζαμε την περσινή σεζόν και σε χορηγίες μικρές, μεμονωμένες τις οποίες φέρνουν κάποιοι φίλαθλοι. Με αυτά τα δεδομένα δυστυχώς ή ευτυχώς (γιατί μπορεί να γίνει και ευτυχώς), το Μαρούσι θα κινηθεί στα πρότυπα που στηρίχθηκε τις 2 προηγούμενες χρονιές. Δηλαδή με δικά μας παιδιά. Με βάση τον κορμό που είχαμε πέρυσι και πρόπερσι, με κάποια νεαρά παιδιά που εμείς πιστεύουμε ότι είναι εξελίξιμα. Ήδη το ρόστερ είναι έτοιμο, είναι πάλι πολύ χαμηλό το μπάτζετ, με παιδιά με όρεξη, με στοιχεία ομάδας. Να κάνουμε ομάδα και η ομάδα να παλέψει, να πολεμήσει φυσικά να μείνει στην κατηγορία. Άλλωστε μια του κλέφτη δυο του κλέφτη, πόσο θα πάει αυτό; Ας προσπαθήσουμε να σωθούμε. Και αυτή τη φορά δεν ξέρω αν θα γίνει με το ίδιο σύστημα διεξαγωγής. Θέλουμε να αποφύγουμε τις 5 τελευταίες θέσεις γιατί έχει και PlayOut. Ο στόχος είναι να αποφύγουμε όσο γίνεται τις θέσεις του υποβιβασμού. Θέλω να πω επίσης, ότι η κατηγορία είναι τελείως διαφορετική σε σχέση με τις άλλες χρονιές. Είναι τρεις διαιτητές, οι οποίοι πληρώνονται από το σωματείο. Τα σωματεία πληρώνουν τα έξοδα της υπερημερίας στους διαιτητές που είναι από την επαρχία. Δηλαδή πληρώνεις τον διαιτητή, τα έξοδά του να έρθει και την αργία του γιατί είναι Σάββατο. Επίσης από τις 16 ομάδες που παίζουμε οι 11 είναι εκτός Αθηνών. Ο κόσμος να μας βοηθήσει, να είναι κοντά, γιατί η Α2 δεν είναι Β’ Εθνική. Τα έξοδα του προϋπολογισμού να τα έχουμε βρει, δεν θα έχουμε πρόβλημα, γιατί πέρυσι μας άφησαν κάποιοι χορηγοί και είχαμε τέτοια προβλήματα. Φέτος έχουμε βρει 5 δραχμές ξεκινάμε με αυτές, με πολύ αγώνα, πολλή στήριξη από όλους, εύχομαι να σώσουμε τη χρονιά.
Είναι εφικτός ο στόχος;
Η ομάδα τα νικάει όλα. Αν ο παίκτης παίζει για την ομάδα του Αμαρουσίου και όχι για τον εαυτό του, θα πάμε καλά. Αυτή η κουβέντα που λέω είναι τεράστια. Γι’ αυτό κανείς από τους παίκτες που πήραμε δεν μπαίνει μέσα στο γήπεδο για να παίξει για τον εαυτό του. Η διάκριση είναι ομαδική όπως και η αποτυχία είναι ομαδική. Θέλω παίκτες που θα έχουν μερίδιο στην επιτυχία και μερίδιο στην αποτυχία, όλοι.
Τι μπορείτε να υποσχεθείτε στους φιλάθλους του Αμαρουσίου για τη νέα χρονιά;
Αυτό το τελευταίο που είπα. Ότι κάθε Σάββατο, ο κάθε παίκτης θα δίνει την ψυχή του για την ομάδα και όχι για τον εαυτό του. Όπως κάναμε πέρυσι και πρόπερσι.
Ο Κώστας Κεραμιδάς μέσα σε λίγους μήνες οδήγησε το Μαρούσι στην Α2, έγινε πατέρας και πέτυχε την υψηλότερη διάκριση της Εθνικής Γυναικών στην ιστορία της. Είναι το 2017 η χρονιά του;
Με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτό που λέτε. Θέλω να πιστεύω ότι ήταν η χρονιά μου… μέχρι την επόμενη.
