Καινοτόμες δράσεις, που ενθουσιάζουν τους μαθητές, ακολουθεί η εκπαιδευτική κοινότητα του 2ου Γυμνασίου Μελισσίων. Ποια προγράμματα «τρέχουν» τα παιδιά και πώς σχολιάζουν οι καθηγητές τη δράση τους.
Ρεπορτάζ: Κατερίνα Καρύγιαννη
Το ημερολόγιο του 2011 με τα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου, το οποίο είναι αποτέλεσμα της ομαδικής δουλειάς των μαθητών της Γ’ τάξης του 2ου Γυμνασίου Μελισσίων, μας έδωσε την αφορμή να μιλήσουμε με τον διευθυντή, τους καθηγητές και με κάποια από τα παιδιά που συμμετείχαν στην παραγωγή του και να ανακαλύψουμε ότι μπορεί να υπάρξει και άλλο μοντέλο εκπαίδευσης, κόντρα στην επικρατούσα άποψη περί «ξεχαρβαλωμένης» δημόσιας παιδείας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το 2ο Γυμνάσιο Μελισσίων διεκδίκησε πέρσι, με πρωτοβουλία των εκπαιδευτικών του, συμμετοχή στο τριετές πρόγραμμα για τα γεφύρια, που παρέχεται μέσω του Εθνικού Θεματικού Δικτύου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Οι καθηγητές «έριξαν» την ιδέα και τα παιδιά ανταποκρίθηκαν.
Περισσότεροι από 40 μαθητές δήλωσαν συμμετοχή την πρώτη χρονιά εφαρμογής του προγράμματος. Ακολούθησαν οι εβδομαδιαίες συναντήσεις με τους υπεύθυνους καθηγητές, η σύσταση ομάδων εργασίας, η έρευνα στη διαθέσιμη βιβλιογραφία, αλλά και μέσω διαδικτύου και τέλος η επιτόπια έρευνα στα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου, (Άρτα, Ζαγόρια, Βίκος, Σιράκο).
Εφόσον πια είχε συγκεντρωθεί όλο το υλικό, οι μαθητές έκαναν στο τέλος της χρονιάς την παρουσίαση της έρευνας, με φωτογραφίες, σλάιντ και βίντεο, ενώπιον συμμαθητών, δασκάλων και γονιών. Και όπως όλα δείχνουν κέρδισαν τις εντυπώσεις.
«Τα παιδιά δούλεψαν πάρα πολύ και έκαναν μια εντυπωσιακή παρουσίαση στο τέλος της χρονιάς», σημειώνει η καθηγήτριά τους Παναγιώτα Τασσοπούλου που «έτρεξε» το συγκεκριμένο πρόγραμμα με τα γεφύρια. Έτσι προέκυψε και το ημερολόγιο.
Η συμμετοχή των μαθητών φέτος -δεύτερη χρονιά του προγράμματος- ξεπέρασε κάθε προσδοκία. «Δεν προλαβαίναμε να δεχόμαστε αιτήσεις», λέει η καθηγήτρια Θεογνωσία Χατζηχαραλάμπους, που επίσης συμμετέχει στην υλοποίηση του προγράμματος. Η ίδια επισημαίνει ότι ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα παιδιά συμμετέχουν αρχικά για τον «χαβαλέ» ή για την εκδρομή, στην πορεία προσελκύονται από τη διαδικασία και δουλεύουν με πολλή όρεξη.
Η κ. Παν. Τασσοπούλου μάς εξηγεί ότι, παρά την καταγεγραμμένη άρνησή τους στο ημερήσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, οι μαθητές ανταποκρίνονται με πολύ μεγάλη θέρμη σε οποιαδήποτε εργασία εκτός μαθήματος, ειδικά αν πρέπει να αναζητήσουν πληροφόρηση από το διαδίκτυο ή άλλες πηγές.
Τα παιδιά συμμετέχουν με ενθουσιασμό
Τι λένε όμως τα ίδια τα παιδιά για όλα αυτά; Η Ιωάννα, μαθήτρια της Γ’ τάξης του Γυμνασίου συμμετέχει πρώτη φορά φέτος στο πρόγραμμα για τα γεφύρια και δεν κρύβει τη χαρά της. «Μου αρέσει να δουλεύω πάνω σε κάτι συγκεκριμένο. Να μαθαίνω, ειδικά για την Ελλάδα που δεν την γνωρίζουμε καλά. Το καλό είναι ότι δουλεύουμε με φίλους σε ομάδες. Συναντιόμαστε μια φορά την εβδομάδα στα σπίτια μας. Λέμε καταρχήν ό,τι γνωρίζει ήδη ο καθένας για το θέμα και μετά ψάχνουμε στο internet. Προσπαθούμε να μην παίρνουμε από κει έτοιμο υλικό. Κρατάμε συνήθως κάποιες σημειώσεις. Στο τέλος θα κάνουμε την εργασία και μάλλον θα την παρουσιάσουμε σε power point, με φωτογραφίες και κείμενα. Μου αρέσουνε πολύ αυτά, δεν τα βαριέμαι καθόλου», λέει με όλη της την εφηβική ορμή.
Αυτό λοιπόν -σκεφτόμαστε- είναι το κλειδί που τους κινητοποιεί. Κάτι που να μην το βαριούνται. Όταν στην παρέα μας προστίθενται οι συμμαθήτριές της, Έλενα και Μαρία, η κουβέντα «ανάβει» για τα καλά.
Τα δύο κορίτσια είχαν την ευκαιρία, μέσω ενός άλλου προγράμματος που υλοποιήθηκε επίσης πέρσι, με τον τίτλο «Από την Αναγέννηση στον Ελ Γκρέκο», να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι στην Τοσκάνη και στα περίχωρα της Φλωρεντίας. Επισκέφθηκαν τα μουσεία, τις κατακόμβες στη Ρώμη και δύο δημόσια σχολεία έξω από τη Φλωρεντία. Τι τους έμεινε; «Τα μουσεία ήταν ωραία, αν και κάποια λίγο βαρετά. Μου έμειναν οι ώρες που περνούσαμε με τα υπόλοιπα παιδιά. Μου άρεσαν επίσης τα σχολεία που επισκεφθήκαμε, αν και μου φάνηκαν κάπως υπερβολικά. Οι τάξεις πάντως είχαν μόνο 14 παιδιά», λέει η Μαρία.
