Είναι δικηγόρος, κάτοικος Κηφισιάς, ανάδοχος παιδιού μέσω της Action Aid, με την οποία ταξίδευσε σε Ινδία και Ουγκάντα και μοιράζεται με την ΑΜΑΡΥΣΙΑ εμπειρίες που, όπως λέει, της άλλαξαν τη ζωή.
Για την Ολυμπία Μαυρόκωστα η σημαντική απόφαση να γίνει ανάδοχος παιδιού μέσω της οργάνωσης Action Aid ήταν μόλις το πρώτο βήμα που θα την οδηγούσε στο μονοπάτι της προσφοράς σε περιοχές και πληθυσμούς του πλανήτη που ζουν υπό κακές συνθήκες. Η επαφή της με την Action Aid έγινε με τον καιρό ακτιβιστική, με αποτέλεσμα δύο ταξίδια στις Ινδίες και την Ουγκάντα. Με το ταξίδι στην αφρικανική ήπειρο πιο πρόσφατο, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ μίλησε με την Κηφισιώτισσα δικηγόρο και της ζήτησε να μοιραστεί τις πρωτόγνωρες εμπειρίες και σκέψεις της για όσα έζησε εκεί. Κι όπως είναι φυσικό σε τέτοιες περιπτώσεις, εκείνη δεν αρνήθηκε ότι όλα αυτά που βίωσε άλλαξαν για τα καλά την οπτική της για την καθημερινότητά της και τον τρόπο ζωής της.
Ξεκινώντας θα θέλαμε να μας πείτε πώς προέκυψε η επαφή σας με την Action Aid;
Την δράση και το σημαντικό έργο της Action Aid το γνώριζα αρκετά χρόνια πριν αρχίσω να δραστηριοποιούμαι σε αυτή. Η αρχή έγινε πριν από περίπου πέντε χρόνια όταν αποφάσισα να γίνω ανάδοχος. Από την πρώτη στιγμή με άγγιξε η επαφή που είχα με το παιδί, η οποία ήταν τόσο άμεση όσο και έμμεση.
Περίπου δύο φορές το χρόνο λάμβανα φωτογραφίες του παιδιού, ενώ είχαμε την δυνατότητα να αλληλογραφούμε. Την ίδια στιγμή ενημερωνόμουν για τις δράσεις της Action Aid σε όλο τον κόσμο. Έτσι, κάποια στιγμή μέσα στο 2016 όταν η οργάνωση μας ενημέρωσε για το εθελοντικό ταξίδι στις Ινδίες, πήρα την απόφαση να το πραγματοποιήσω.
Ομολογώ ότι η απόφαση μου ήταν στιγμιαία. Μόλις είδα το mail στον υπολογιστή μου είπα, «Ολυμπία θα το κάνεις το ταξίδι»! Έτσι έστειλα αμέσως απάντηση με την οποία δήλωσα συμμετοχή. Τον Νοέμβριο του 2016 μία ομάδα περίπου 45 ατόμων πήγαμε στις Ινδίες, ενώ στις αρχές Ιουλίου του 2017 ταξιδέψαμε στην Ουγκάντα.
Η απόφαση μου να κάνω σε λιγότερo από ένα χρόνο δεύτερο εθελοντικό ταξίδι δείχνει τον ενθουσιασμό μου για αυτές τις δράσεις. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα γινόταν δεύτερο ταξίδι και δεν θα λάμβανα μέρος.
Πείτε μας για την πρόσφατη εμπειρία σας στην Ουγκάντα. Πώς σας φάνηκε η χώρα και οι άνθρωποι;
Η Αφρική είναι μία ιδιαίτερη ήπειρος και ήταν η πρώτη φορά που την επισκέφτηκα. Από την πρώτη στιγμή διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί. Μας περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία. Υπήρχε η ιδιαιτερότητα ότι και πέρσι η Action Aid είχε κάνει ταξίδι στην Ουγκάντα προσφέροντας σημαντικό έργο στην τοπική κοινότητα, χτίζοντας ένα σχολείο. Από την πρώτη στιγμή λάβαμε μεγάλη αγάπη και δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι μας υποδέχτηκαν σαν μέλη της οικογένειάς τους.
Οι συνθήκες είναι δύσκολες κάτι που κάνει το «δέσιμο» με τους ανθρώπους ακόμα πιο ισχυρό. Κάθε μέρα περίμεναν πότε θα φτάσουν τα πούλμαν που μας μετέφεραν, ώστε να μας υποδεχτούν και να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε για να φτιάξουμε και μία ακόμα αίθουσα στο σχολείο.
Πώς ήταν η καθημερινότητά σας, ακολουθούσατε κάποιο πρόγραμμα;
Όπως σε όλα τα ταξίδια της Action Aid έτσι και σε αυτό υπήρχε συγκεκριμένο πρόγραμμα. Το πρωί επισκεπτόμασταν το χωριό Γκάλα- Γκάλα το οποίο απέχει 12 ώρες από την πρωτεύουσα της Ουγκάντα Καμπάλα. Μέναμε σε «καταλύματα» στην πλησιέστερη κοινότητα από το χωριό.
Κάθε πρωί κάναμε δουλειές μαζί με τους κατοίκους του χωριού προκειμένου να χτίσουμε μία καινούρια αίθουσα για το σχολείο, η οποία έγινε πραγματικότητα μέσω χρημάτων που συγκεντρώθηκαν με πρωτοβουλία των εθελοντών που είχαν επισκεφτεί πέρυσι τη συγκεκριμένη κοινότητα. Παράλληλα, υπήρχαν πολλές εργασίες για τις οποίες χωριζόμασταν σε ομάδες και τις υλοποιούσαμε, όπως η δημιουργία παιδικής χαράς, η μεταφορά νερού από το πηγάδι κ.ά. Επίσης είχαμε την δυνατότητα να παίζουμε με τα παιδιά, να τραγουδάμε μαζί τους, να ζωγραφίζουμε και κυρίως να μοιραζόμαστε χαρές και γέλια.,. Όλοι οι εθελοντές κάναμε σχεδόν τα πάντα από αυτά που προανέφερα.
Το μεσημέρι χωριζόμασταν και πάλι σε ομάδες τριών-τεσσάρων ατόμων και πηγαίναμε στις καλύβες των κατοίκων του χωριού. Εκεί τρώγαμε μαζί τους σαν να είμαστε μέλη της οικογένειάς τους.. Ήταν τόσο όμορφη εμπειρία που θέλαμε να φάμε ό,τι μας πρόσφεραν, ακόμα και αν κάποιες φορές είχε λίγο χώμα ή ήταν τελείως άβραστο. Δεν μας ένοιαζε καθόλου καθώς ήμασταν ευγνώμονες για το γεγονός ότι μας προσέφεραν ό,τι είχαν τόσο απλόχερα!
Στην οικογένεια που τρώγαμε καθημερινά με τους δύο υπέροχους συνταξιδιώτες μου, τον Άγγελο και το Φρίξο, αναπτύξαμε εξαιρετικές σχέσεις. Μάλιστα χορέψαμε όλοι μαζί και ελληνικούς χορούς αλλά και δικούς τους παραδοσιακούς (γελάει). Υπήρχε μία ανταλλαγή κουλτούρας και παράδοσης μεταξύ μας. Μου έκανε εντύπωση ότι και με ανθρώπους που δεν μιλούσαν αγγλικά η επικοινωνία ήταν άριστη μέσω της γλώσσας του σώματος. Το απόγευμα επισκεπτόμασταν άλλα έργα της Action Aid στην ευρύτερη περιοχή και είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με ανθρώπους που έχουν ενδυναμωθεί από τις δράσεις αυτές.
Το βράδυ επιστρέφαμε στα καταλύματα. Εκεί με τα υπόλοιπα μέλη ανταλλάσσαμε απόψεις για τις εμπειρίες μας. Είναι άλλωστε τόσο ιδιαίτερες που αισθάνεσαι μεγάλη ανάγκη να τις επικοινωνήσεις. Είναι λυτρωτικό να υπάρχουν άνθρωποι εκεί που έχουν ζήσει αντίστοιχη εμπειρία με εσένα. Μπορούν να σε καταλάβουν απόλυτα για αυτό που βιώνεις.
Ομολογώ ότι το βράδυ ήμουν «πτώμα» από την κούραση (γελάει). Δεν είναι και λίγο από μία δουλειά γραφείου να βρίσκεσαι ξαφνικά να ανακατεύεις τσιμέντο, να κουβαλάς πέτρες και να χτίζεις ένα σχολείο!.
Σκοπός βέβαια του ταξιδιού δεν ήταν να κάνουμε τις χειρονακτικές εργασίες, που έτσι και αλλιώς οι κάτοικοι του Γκάλα-Γκάλα γνωρίζουν καλύτερα από εμάς, αλλά να δείξουμε σε αυτούς τους ανθρώπους την αλληλεγγύη μας, ότι είμαστε εκεί μαζί τους, γνωρίζουμε τις δυσκολίες που βιώνουν και θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε. Βλέπαμε στα μάτια τους την χαρά τους για το γεγονός ότι μοιραζόμασταν την καθημερινότητά τους, η οποία βέβαια χαρά ήταν περισσότερο δική μας . Κάθε μέρα ήταν γεμάτη εμπειρίες και μεγάλες συγκινήσεις. Αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερή που το έζησα.
Σίγουρα όλα αυτά είναι ξεχωριστά και πρωτόγνωρα για μια Ελληνίδα. Αισθάνεστε ότι σας άλλαξε μία τέτοια εμπειρία;
Σίγουρα κάτι έχει αλλάξει μέσα μου μετά τα ταξίδια αυτά. Είναι κάτι όμως που δεν το κατάλαβα αμέσως, αλλά χρειάστηκε κάποιο χρονικό διάστημα ώστε να το συνειδητοποιήσω.
Επειδή η εμπειρία είναι τόσο έντονη που δημιουργεί πρωτόγνωρα συναισθήματα χρειάστηκε μεγάλο διάστημα για να καταλάβω πόσο άλλαξα. Το πιο άμεσο έχει να κάνει με την καθημερινότητα μου. Πολλά πράγματα που πριν τα θεωρούσα σημαντικά πλέον δεν τα θεωρώ. Για παράδειγμα μου φαίνεται ανούσια η χρονική πίεση και τα «ασφυκτικά» dead lines που έχουμε στη ζωή μας. Σε αυτές τις περιπτώσεις σκέφτομαι εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν κανένα τέτοιου είδους άγχος, παρόλο που έχουν να αντιμετωπίσουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα από αυτά που αντιμετωπίζουμε εμείς.
Όταν ένας κάτοικος της Ουγκάντα πρέπει να εργαστεί 15 ώρες, και μάλιστα σε ιδιαίτερα κοπιαστικές εργασίες, για να εξασφαλίσει και το ελάχιστο φαγητό στο σπίτι του, είναι υπερβολικό να αγχωνόμαστε για μικρά πράγματα. Εμείς, ακόμα και με όλα τα προβλήματα και τα άγχη της καθημερινότητας, δεν παύουμε να έχουμε μία πολύ πιο εύκολη ζωή και να απολαμβάνουμε πολλά πράγματα. Δεν σας κρύβω ότι βρίσκομαι ακόμα σε περίοδο προσαρμογής στην καθημερινότητα μου , μετά το ταξίδι μου στην Ουγκάντα. Γνωρίζω ότι το ίδιο αισθάνονται και πολλά μέλη της αποστολής της Action Aid με τους οποίους διατηρούμε συχνή επικοινωνία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν αναθεωρήσει όλη την «κοσμοθεωρία» τους. Τους καταλαβαίνω απόλυτα…
Θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας ένα περιστατικό από το ταξίδι σας το οποίο σας έκανε εντύπωση…
Μας δόθηκε η δυνατότητα κατά την διάρκεια του ταξιδιού, να μείνουμε ένα βράδυ σε καλύβα μαζί με τους ανθρώπους του χωριού, αφού πρώτα χωριστήκαμε σε ομάδες. Έτσι, δύο εθελοντές της Action Aid-και πλέον φίλοι- εγώ και ο Μανούσος, φιλοξενηθήκαμε από μία υπέροχη οικογένεια που μας παραχώρησε την καλύβα της, η οποία ήταν πεντακάθαρη και τακτοποιημένη. Στις γύρω καλύβες φιλοξενούνταν και οι υπόλοιποι αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες, που έζησαν ανάλογες στιγμές. Είναι μία από τις πιο ξεχωριστές βραδιές της ζωής μου και σίγουρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Ανάψαμε φωτιά και καθίσαμε όλοι μαζί. Περάσαμε όλο το βράδυ έξω από την καλύβα να τρώμε καλαμπόκι, να γελάμε και να διασκεδάζουμε. Θυμάμαι έντονα τον υπέροχο ουρανό, ο οποίος ήταν γεμάτος αστέρια. Ένιωσα σαν να τους ήξερα χρόνια τους ανθρώπους εκεί. Αυτή την εμπειρία δεν θα την άλλαζα για τίποτα.
Μάλιστα ο οικοδεσπότης μας, ο Νιούτον, μας είπε ότι θα προσεύχεται ώστε να μας ξαναδεί. Ήταν ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή για εμένα.. Την επόμενη ημέρα ο ίδιος αυτός άνθρωπος για να με ευχαριστήσει μου πρόσφερε μία σακούλα γεμάτη μάνγκο, επειδή έτυχε να αναφέρω πόσο μου αρέσουν. Είναι δεδομένο ότι όσοι συμμετείχαμε στο ταξίδι πήραμε μεγάλη αγάπη! Είναι αυθεντική η αγάπη που πήραμε! Εμείς στην καθημερινότητά μας είμαστε πιο επιφυλακτικοί και έχουμε αναπτύξει αντιστάσεις. Αντιθέτως οι κάτοικοι του Γκάλα-Γκάλα δεν είχαν καμία επιφυλακτικότητα και καμία δυσπιστία απέναντί μας.
Αισθάνεστε ότι έχετε αφήσει φίλους στην Ουγκάντα;
Ναι έχω αφήσει φίλους τους οποίους τους σκέφτομαι κάθε μέρα. Έχω πάρει και μαζί μου φίλους όμως και εννοώ τους εθελοντές που κάναμε μαζί το ταξίδι. Μιλάμε συχνά και σίγουρα υπάρχει δέσιμο λόγω των κοινών μας εμπειριών.
Είναι κάτι που θα ξανακάνετε στο μέλλον;
Σίγουρα! Βέβαια, όταν έχεις ήδη συμμετάσχει σε ταξίδι με την Action Aid στη συνέχεια αλλάζει η σειρά προτεραιότητας, ακριβώς για να δοθεί η ευκαιρία και σε νέους εθελοντές να λάβουν μέρος σε ένα τέτοιο ταξίδι. Για τους παλαιότερους εθελοντές υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις. Άλλωστε, ο πιο καλός εθελοντής είναι αυτός που πιστεύει σε αυτό που κάνει. Και σίγουρα ένα τέτοιο ταξίδι συμβάλλει στο να πιστέψει κάποιος σε αυτό που κάνει!
Εμείς οι παλαιότεροι δεν έχουμε «δικαιολογία» να μη συμμετέχουμε. Δεν είναι κάτι άγνωστο για εμάς. Το έχουμε δει, το έχουμε ζήσει και είμαστε ταγμένοι σε αυτό. Σε όποια δράση μου δοθεί η ευκαιρία να συμμετάσχω, θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη!
Τι προσωπικές θυσίες έκανες για να ακολουθήσεις αυτή την αποστολή τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο;
Δεν θα έλεγα ότι έκανα καμία θυσία. Αντίθετα νιώθω ευγνωμοσύνη που μπόρεσα να το κάνω. Δεν νιώθω ότι θυσίασα τίποτα. Σίγουρα χρειάζεται μία εβδομάδα από την ζωή σου την οποία την επενδύεις σε αυτό το ταξίδι!
Τα έξοδα για ένα τέτοιο ταξίδι είναι κυρίως τα αεροπορικά εισιτήρια τα οποία τα πληρώνουμε οι εθελοντές. Φυσικά χρειάζεται και μία στοιχειώδης προετοιμασία για το ταξίδι, όπως εμβόλια και φάρμακα, αλλά δεν υπάρχει κανένας ανασταλτικός παράγοντας ή κίνδυνος. Όπως καταλαβαίνετε τα υπόλοιπα έξοδα διαβίωσης σε τέτοιες χώρες είναι ελάχιστα.
Για αυτό που θα πρέπει να είναι έτοιμος κάποιος όμως είναι οι εμπειρίες που θα ζήσει. Ό,τι και να έχει φανταστεί, η πραγματικότητα εκεί είναι εντελώς διαφορετική! Όσοι επιχειρήσουν να κάνουν ένα ταξίδι να είναι σίγουροι ότι θα ξαφνιαστούν..
Μέσα από την εφημερίδα σας, θα ήθελα να πω ότι οποιοσδήποτε συμμετέχει σε μία οργάνωση προσφέρει πάνω από όλα στον εαυτό του και μετά στους συνανθρώπους του. Ακόμα και αν δεν τον εκφράζει καμία οργάνωση μπορεί να προσφέρει από μόνος του, στην καθημερινότητά του. Ο κάθε άνθρωπος εμπνέει με τη δράση του και αυτό γίνεται αλυσίδα. Καλό είναι να μεγαλώσουμε αυτή την αλυσίδα. Ανάλογα με τις ευαισθησίες που έχει ο καθένας, μπορεί να προσφέρει σε τόσους πολλούς τομείς, όπως ο άνθρωπος, το περιβάλλον, τα ζώα κ.α.
Το εθελοντικό κίνημα θεωρείς ότι είναι ανεπτυγμένο στην Ελλάδα;
Θα έλεγα ότι δεν είναι ανεπτυγμένο. Ως άνθρωποι είμαστε ζεστοί και ανοιχτοί αλλά πολλές φορές αυτό περιορίζεται στο οικογενειακό ή φιλικό μας περιβάλλον. Βλέπω ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και αυτό είναι θετικό.
Και λίγα λόγια για την… ελληνική καθημερινότητά σας;
Από τα τέσσερα μου μένω στην Κηφισιά. Πήγα σχολείο εκεί και τελείωσα το 2ο Λύκειο. Για εμένα η Κηφισιά είναι το πιο όμορφο προάστιο της Αθήνας και δεν θα την άλλαζα με τίποτα( γελάει). Ξέρω δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με την πόλη που μεγάλωσα. Μου αρέσει το παραδοσιακό κέντρο της. Μου αρέσει η ατμόσφαιρα και το ιδιαίτερο κλίμα της. Τελείωσα τη Νομική και εργάζομαι ως δικηγόρος.
Σε ποιους τομείς δρα η Action Aid;
Είναι μία διεθνής οργάνωση που δραστηριοποιείται σε αρκετές χώρες. Δρα συνήθως σε περιθωριοποιημένες κοινωνικά ομάδες, σε χώρες που υπάρχει έλλειψη εκπαίδευσης και βασικών αγαθών. Στόχος της είναι να ενημερώνει και να ενδυναμώνει τους ανθρώπους, έτσι ώστε ακόμα και όταν αποχωρήσει να έχουν αναπτύξει δικές τους δομές, να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και να τα διεκδικούν δυναμικά.
