Δ. Φραγκιόγλου: «Με δυνάμωσε που με έβλεπαν μόνο ως τον “Χλαπάτσα”»

Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του BIOS για να ερμηνεύσει τους «100 ρόλους που δεν πρόλαβε να παίξει» ο Δημήτρης Φραγκιόγλου επανασυστήνεται στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ.

Συνέντευξη ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ

Ενας από τους άγραφους νόμους που διέπουν το παγκόσμιο θέατρο είναι ότι δεν υπάρχει ηθοποιός που να μην έχει ως απωθημένο έναν –τουλάχιστον –ρόλο που δεν κατάφερε να υποδυθεί στην καριέρα του. Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου έχει την ευλογία τα απωθημένα του να τα κάνει παράσταση με τίτλο «Οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβα να παίξω» – ένας πρωτότυπος θεατρικός μονόλογος γεμάτος χιούμορ, αυτοσαρκασμό και υπαρξιακό προβληματισμό. Ο ηθοποιός που συνέδεσε το όνομά του με τον… δωσίλογο «Χλαπάτσα» (από το τηλεοπτικό κωμικό σίριαλ «Της Ελλάδoς τα παιδιά» που σάρωνε στις θεαματικότητες στα μέσα της δεκαετίας του ’90), μιλάει για την παράσταση που έκανε πρεμιέρα στις 11 Οκτωβρίου και τον νέο του κινηματογραφικό ρόλο, αποκαλύπτει για ποιο λόγο παράτησε στη μέση τις σπουδές του στο Οικονομικό της Νομικής και θυμάται τα παιδικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια.

Σκοπεύεις να υποδυθείς επί σκηνής και τους 100 ρόλους που δεν πρόλαβες να παίξεις;

Αυτός είναι ο στόχος. Ξεκινάω και… όπου με βγάλει (γελάει). Ένας από τους ρόλους που θα υποδυθώ είναι ο «Χλαπάτσας», ενώ υπάρχει ακόμα μεγάλη ευρύτητα ρόλων. Από Γούλβεριν και Γκαίτε μέχρι τη Μάσα από το «Γλάρο» και τη Λώρα από το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι»…

Νιώθεις ότι δεν έχεις παίξει τους ρόλους που επιθυμούσες στο θέατρο;

Κάποιες φορές η εικόνα μας που βγαίνει προς τα έξω ή είναι κατασκευασμένη από εμάς ή άλλοι φρόντισαν να την φτιάξουν στα μέτρα τους. Αυτός είναι ο λόγος και η αφορμή για την οποία δημιουργήθηκε αυτή η παράσταση. Μπορεί αλλιώς να σε φαντάζεται κάποιος για έναν ρόλο και αλλιώς εσύ τον εαυτό σου, με αποτέλεσμα χωρίς να το θέλεις να σε αποκλείουν από κάποια πράγματα.

Ένιωσες ποτέ στα μάτια κάποιων σκηνοθετών ή παραγωγών να εγκλωβίζεσαι στον ρόλο του «Χλαπάτσα»;

Τα πρώτα χρόνια, αυτό ένιωθα. Όσοι δεν με είχαν δει στο θέατρο, μόνο ως «Χλαπάτσα» ή ως υποκατάστατό του μπορούσαν να με φανταστούν.

Σε ενοχλούσε αυτό;

Ως άνθρωπο και ως ηθοποιό με δυνάμωσε. Ήθελα να κοντράρω αυτήν την εικόνα. Φρόντισα να κάνω μόνος μου πράγματα, ώστε να διευρύνω τον κύκλο των ανθρώπων που με έβλεπαν και να συνειδητοποιήσουν ότι «αυτός μπορεί να κάνει και άλλα πράγματα». Αυτό είναι το παιχνίδι της παράστασης των «100 ρόλων».

Ποιά είναι η σχέση σου με τον… «Χλαπάτσα» σήμερα;

Δεν κρύβω ότι στη μεγάλη πλειοψηφία του κοινού απ’ αυτόν τον ρόλο έγινα αναγνωρίσιμος, αλλά είναι πλέον ένας άλλος άνθρωπος. Έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια που σήμερα τον βλέπω σαν έναν φίλο μου, ο οποίος κάνει τη δική του ζωή. Βέβαια, λόγω των πολλών επαναλήψεων πάντα κάποιος θα βρεθεί να μου πει γι’ αυτόν. Το εντυπωσιακό είναι τα νεότερα παιδιά που έχουν δει τη σειρά μόνο μέσα από το YouTube με ξέρουν με το ονοματεπώνυμό μου και όχι ως «Χλαπάτσα».

Λίγοι γνωρίζουν ότι συνεργάστηκες με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου στα κείμενα των «Απαράδεκτων». Πώς προέκυψε αυτό;

Από το 11ο επεισόδιο και μετά έκανα το στήσιμο, την πλοκή δηλαδή της ιστορίας και όχι τους διαλόγους. Με τη Δήμητρα είχαμε συνεργαστεί στα πρώτα μας βήματα και στο ραδιόφωνο, στο Β’ Πρόγραμμα. Εκεί κάναμε μια εκπομπή κοινωνικής κριτικής με σάτιρα.

Περίμενες την επιτυχία των «Απαράδεκτων»;

Ήταν σίγουρη η επιτυχία, γιατί οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Ήταν μια φρέσκια ομάδα και το μέσο τότε διψούσε για καινούργιες ιδέες. Το ίδιο ίσχυε και με «Tης Ελλάδoς τα Παιδιά». Τα πράγματα τότε στην ιδιωτική τηλεόραση ήταν πιο χαλαρά. Δεν υπήρχε η πίεση που υπάρχει σήμερα. Οι άνθρωποι δούλευαν με πολλή όρεξη και αν σκεφτείς ότι ουσιαστικά οι ίδιοι είναι ακόμα στην τηλεόραση, σίγουρα δεν θα έχουν την ίδια διάθεση με τότε. Άλλος ένας λόγος για τον οποίο αυτές οι σειρές έγιναν αναπόσπαστο μέλος της ψυχαγωγικής κουλτούρας των Ελλήνων, με αποτέλεσμα να τις συζητάνε ακόμα και σήμερα. Είναι η νοσταλγία, η διάθεσή τους δηλαδή να εξιδανικεύουν το παρελθόν. Αφού πέρασαν το κατώφλι όλων αυτών των χρόνων χωρίς να τις «ξεράσει» το κοινό με τις επαναλήψεις, νομίζω ότι πλέον θα μείνουν διαχρονικές.

Εκτός από το BIOS πού αλλού μπορούμε να σε δούμε αυτήν την περίοδο;

Έκανα μια μικρού μήκους ταινία, τη «Ροζαλία», στην οποία έχω έναν μικρό -αλλά τελείως διαφορετικό απ’ ότι με έχετε συνηθίσει- ρόλο. Μια ταινία που γυρίστηκε στο πλαίσιο των «Μικροφίλμ» (ταινίες μικρού μήκους που χρηματοδοτεί η ΕΡΤ) στην περιοχή Κόπραινα, έξω από την Άρτα. Προβλήθηκε στο 40ό Φεστιβάλ Μικρού Μήκους της Δράμας και στις Νύχτες Πρεμιέρας, ενώ τον Οκτώβριο θα τη δείτε και στον κινηματογράφο «Τριανόν». Παράλληλα, σκηνοθετώ την παιδική παράσταση «Η βασιλοπούλα που δεν ήθελε να παντρευτεί». Κάνουμε πρεμιέρα στις 15 Οκτωβρίου και η παράσταση θα παίζεται κάθε Κυριακή στο θέατρο Παραμυθίας. Πρόκειται για ένα από τα ελληνικά παραμύθια που συνέλεξε ο Αυστριακός Johann Georg von Hahn, πρέσβης στα Γιάννενα το 1848 και αργότερα στη Σύρο και τα εξέδωσε σε ένα βιβλίο με τίτλο «Griechische Marchen». Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1999 με τίτλο «Ελληνικά Παραμύθια» από τις Εκδόσεις Opera σε μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ.

Παλιότερα είχες δημιουργήσει τη δική σου θεατρική ομάδα με τίτλο «Χρυσοθήρες». Υπάρχει ακόμα αυτή η ομάδα;

Την παιδική παράσταση, με τους «Χρυσοθήρες» την ανεβάζουμε. Πρόκειται για μια ομάδα συνεργατών, η οποία έχει ως βάση 2-3 άτομα και κάθε φορά προστίθενται καινούργια. Όταν τους δημιούργησα πριν από 18 χρόνια είχα ως στόχο να ανεβάζουμε κάποιες αμερικάνικες κωμωδίες με μια άλλη θεματολογία με την οποία δεν είχε ακόμα ασχοληθεί το ελληνικό θέατρο.

Πόσο δύσκολο είναι για έναν Έλληνα ηθοποιό σήμερα να βιοπορίζεται αποκλειστικά από το θέατρο;

Εξαιρετικά δύσκολο. Έχουν καταρρεύσει τα πάντα. Δεν υπάρχει καν Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που να σου εξασφαλίζει ένα μίνιμουμ μισθό.

Μετάνιωσες ποτέ που ακολούθησες τον δρόμο της υποκριτικής;

Όχι, ποτέ. Από το ξεκίνημά μου, αυτός ο δρόμος ήταν για μένα μια περιπέτεια που μου έδινε χαρά.

Έχεις σπουδάσει στο Οικονομικό της Νομικής. Πήρες πτυχίο;

Είχα αποφασίσει να σταματήσω από το Οικονομικό και να σπουδάσω σε δραματική σχολή. Οπότε, δεν πήρα πτυχίο για να μην κάνω πίσω και αλλάξω γνώμη!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

Μεγάλωσες στην Αλεξάνδρεια. Τι θυμάσαι πιο έντονα από τα παιδικά σου χρόνια;

Αυτό που θυμάμαι, είναι ότι εν μέσω του Αραβοϊσραηλινού πολέμου η Αλεξάνδρειά του τότε ήταν μια εντελώς απομονωμένη πόλη. Όσοι Έλληνες είχαν απομείνει στη χώρα κουβαλούσαν μια θλίψη για την ελληνική παροικία που κατέρρεε και αναπολούσαν τις παλιές, καλές ημέρες. Μια στενόχωρη κατάσταση, η οποία οδηγούσε σε μια μεταβατική περίοδο, σε μια αλλαγή που δεν ήταν επιθυμητή από κανέναν. Η ελληνική παροικία σταδιακά μειωνόταν και μετρούσε πια εκατοντάδες μέλη και όχι τα δεκάδες χιλιάδες που είχε παλιότερα.

Ένιωσες ρατσισμό από ντόπιους του στυλ «αυτός είναι Έλληνας»;

Όχι. Η Ελλάδα ήταν ένα ενεργό κομμάτι της χώρας. Ένας Έλληνας, είτε ήταν βιομήχανος είτε ένας απλός εργάτης, μπορούσε εύκολα να δουλέψει και να προοδεύσει. Ήμασταν απόλυτα ενσωματωμένοι στην κοινωνία. Δεν μας έβλεπαν με τον τρόπο που μπορεί να έβλεπαν π.χ. τους Άγγλους ή τους Γάλλους.

Θα μπορούσες να ζήσεις σήμερα στην Αλεξάνδρεια;

Δεν ξέρω πως είναι σήμερα η Αλεξάνδρεια για να σου απαντήσω. Έφυγα σε ηλικία 18 χρονών και από τότε δεν ξαναπήγα ποτέ. Το 2013 που θέλησα να πάω ξέσπασε ο εμφύλιος και ακύρωσα το ταξίδι.

Μένεις στην Κυψέλη. Θεωρείς τον εαυτό σου «παιδί του κέντρου»;

Όταν ήρθαν στην Ελλάδα οι συγγενείς μας, επέλεξαν να μείνουν στην Κυψέλη. Μια ανερχόμενη περιοχή στα τέλη της δεκαετίας του ΄60. Όσες περιοχές και αν έχω αλλάξει, πάντα κάτι συμβαίνει και επιστρέφω στην περιοχή. Οπότε, μάλλον «παιδί της Κυψέλης» είμαι…

«Οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβα να παίξω»