Έκπτωτοι άγγελοι; Όχι, μικροί θεοί.
Στη σχέση με τον άντρα της. Κάτι έλειπε. Ίσως γι’ αυτό ζούσε μια παράλληλη ζωή, ακόμα και παντρεμένη. Σε σχέση με τον Άγγελο επίσης. Φίλη, ερωμένη, ίνδαλμα, συνοδοιπόρος, μούσα, μια πραγμάτωση, τόσο ασύλληπτα σημαντική, τόσο πολύτιμη για εκείνη, τόσο ανέλπιστη ίσως, πραγμάτωση.
Γέμιζε και τις δυο παράλληλες ζωές της με παρουσίες.
Τι ζητούσε από αυτόν τον άνδρα; Ποιο ρόλο ήθελε να του αναθέσει; Ήθελε να την κερδίσει.
Η μέθη να είναι μια γυναίκα αφημένη στα χέρια μιας διασημότητας, να συμμετέχει και να δικαιούται ένα μέρος από τη δόξα. Έχει μια αίγλη όλο αυτό, αίγλη αναπόφευκτα ερωτική.
Αντέχει τη μοιχεία της σκέψης, αλλά που κάνει την προοπτική της άλλης μοιχείας, της σωματικής, αυτής που τελικά θεωρείται μοιχεία, να την παραλύει από ενοχές. Γιατί να είναι τόσο κακό το σώμα;
Ήταν αδύνατο να μην πάρει την απόφαση που της πρόσταζε η καρδιά της, η απόφαση που γνώριζε πως θα πόναγε έναν άλλο αγαπημένο. Προδοσία; Θα ήταν προδοσία του προορισμού της αν δεν αποφάσιζε έτσι. Ήταν πιο δυνατό από κάθε συμβιβασμό, κάθε συνήθεια, κάθε τυπικά ανθρώπινο. Έτσι βρήκε τον άντρα της και του εξηγήθηκε, ελπίζοντας να την καταλάβει και να τη συγχωρήσει, να την αφήσει να φύγει με τον αγαπημένο της.
Δεν υπήρχε ανάγκη να χρησιμοποιεί εντυπωσιακές λέξεις -απιστία, συγνώμη κι όλες τις άλλες: τις απαγόρευε η νοημοσύνη. Η νοημοσύνη απαγόρευε, επίσης τη λογομαχία, την οργή, τις σιωπές παραίτησης, τις μομφές και τα δάκρυα. Πάνω από όλα, η νοημοσύνη απαγορεύει τα δάκρυα.
Μόνο που η λέξη συγνώμη ήταν λάθος. Κατανόηση, ίσως. Αλλά, όταν καταλάβεις κάτι, δεν το συγχωρείς, δεν είσαι παρά άνθρωπος με κατανόηση: η συγνώμη αφορά ό,τι δεν καταλαβαίνεις….
Τον Σεπτέμβριο του 1939 η Άννα αποχαιρέτησε την παλιά ζωή, τον πρώτο άνδρα της, αγαπημένο για πάντα, για να αρχίσει τη νέα, στο πλευρό του Άγγελου. Πρόθυμη για το νέο ταξίδι της ζωής, για το νέο μεγάλο ξεκίνημα, με τον Άγγελο Σικελιανό.
Τι πέτυχαν οι συγγραφείς με το πολυσύνθετο μωσαϊκό των ηρώων τους;
Κατάφεραν να συμπυκνώσουν τις δραματικές ιστορίες πολύ πειστικών ως προς την αλήθεια της ζωής και των παθών τους προσώπων και να αναπτύξουν αυτές τις ιστορίες με μια σύνθετη πλοκή, όπου τίποτα δεν περιττεύει, και με μια εξίσου πυκνή γραφή, τροφοδοτημένη με αρκετά ποιητικά στοιχεία. Η ποιητική θέρμη και το δυνατό ανθρώπινο φορτίο αυτής της γραφής διατηρούν αμείωτη την πυρετική έντασή της ώστε στο τέλος της ανάγνωσης να αναδύεται η γνήσια συγκίνηση.
Οι συγγραφείς αποδεικνύονται ότι μπορούν να διηγηθούν χωρίς κορόνες, με χαμηλούς τόνους και διακριτικές ομιλούσες σιωπές, την ιστορίες τους. Η γραφή τους θυμίζει κομψοτέχνημα.
Το μεγαλύτερο, ίσως, δώρο των συγγραφέων στον αναγνώστη τους, είναι η γλώσσα τους: η καθηλωτική εκφραστική δύναμη και ευστοχία τους, η οποία κτίζει επιμελώς το κείμενό τους προετοιμάζοντας το έδαφος για την περιοδική έλευση μιας θαυμάσιας, αμιγώς λογοτεχνικής, φράσης ,που γεύεσαι σαν εξαίσιο γλύκισμα. Οι διάσπαρτες γλωσσικές εικόνες, που συνέχουν τα πρόσωπα και τα γεγονότα σε ένα ισχυρό λογοτεχνικό έργο.
Ένα κείμενο λυρικό και ρηξικέλευθο, που αναστοχάζεται πάνω στα όρια του έρωτα, του πάθους, της θέλησης, της γενναιόδωρης προσφοράς, του ονείρου και της απιστίας.
Ένας ύμνος στη γυναίκα, στη ζωή, στη φύση και τη δημιουργία.
Ένα μήνυμα αισιοδοξίας για τους ασθενείς και αγάπης για τη ζωή.
Ένα βιβλίο που μας μεταφέρει από τη σύγχρονη εποχή, στη ρομαντική και γεμάτη αγνότητα Ελλάδα του Μεσοπολέμου.
Η ιστορία των πρωταγωνιστών είναι αληθινή. Είναι μια ιστορία όπου η ίδια η φύση μετουσιώνεται σε ζωή.
Έργο συγκινητικό και αληθινό. Έργο για τον παλιό καιρό, για τον καιρό μας και τον καιρό που έρχεται…
Ένα εξαιρετικό ποιητικό και ιστορικό αριστούργημα, που πρέπει να διαβαστεί από όλους.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΑΧΑΝΑΣ
Οι συγγραφείς
Ο Κωνσταντίνος Γουργουλιάνης είναι καθηγητής Πνευμονολογίας, πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και Πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας. Ίδρυσε και διευθύνει την Πνευμονολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Επίσης διευθύνει ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στην Ιατρική Σχολή. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 250 εργασίες , κυρίως σε αγγλόφωνα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού. Έχει τιμηθεί για το επιστημονικό του έργο πολλές φορές στην Ελλάδα. Βιβλία του χρησιμοποιούνται για τη διδασκαλία φοιτητών ιατρικής.
Ο Νίκος Κυριαζής είναι διδάκτωρ στα Οικονομικά του Πανεπιστημίου της Βόνης, επισκέπτης καθηγητής των Πανεπιστημίων Harvand και Trier και καθηγητής του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Έχει δημοσιεύσει 16 μυθιστορήματα, μια ποιητική συλλογή, τρία βιβλία στρατηγικής και δυο οικονομικά, πολλά επιστημονικά άρθρα σε διεθνή ακαδημαϊκά journals και περισσότερα από 300 άρθρα στον ελληνικό και καθημερινό Τύπο. Το 2005 τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας με το ανώτατο παράσημο της Γαλλίας, του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, για τη συνεισφορά του στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση
