Ήταν τόση η ομορφιά της φύσης που την ανάγκαζε να ερωτευτεί τη ζωή.
Η Άννα έβλεπε, ρούφαγε χρώμα, ήλιο και φως και δεν χόρταινε. Ανάσαινε φως, ουρανό και ελευθερία. Ένιωθε την ψυχή της να πάλλεται, να δονείται από προσδοκία, έρωτα για τη ζωή, έρωτα για το άγνωστο.
Και έτσι έφτασε στο Σανατόριο ,που φιλοξενούσε τους φυματικούς .Ανέλαβε τη διαχείριση του σανατορίου και τη φροντίδα των ασθενών, μαζί με τον γιατρό. Οι ασθενείς ήταν για τον πολύ κόσμο απόβλητοι, επικίνδυνοι, «χτικιάρηδες».
Γιατρός ήταν ο οραματιστής Γιώργος Καραμάνης, ο άνθρωπος που είχε ένα πρωτοποριακό όνειρο να φτιάξει το πρώτο σανατόριο στην Ελλάδα. Δημιούργησε μια ανθρώπινη νησίδα πολιτισμού στο άγριο φυσικό περιβάλλον του βουνού. Πολύ μεγάλη προσπάθεια, πολύ κόπος και αδάμαστη θέληση του γιατρού, για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Τα όπλα του για την ασθένεια ήταν: ο ήλιος, ο άνεμος, το καλό φαγητό και η αισιοδοξία.
Η Άννα αποφάσισε να βοηθάει τον γιατρό και τους ασθενείς και με τις πράξεις της να χτίσει τη δική της εσωτερική ομορφιά. Να βρει τον εαυτό της. Προσφέροντας θα γινόταν καλύτερη η ίδια. Ανιδιοτελής και γενναιόδωρη προσφορά προς τους άλλους.
Η μοναξιά δεν τη φόβιζε, έτσι που γέμιζε με τόσα την ψυχή της. Είχε εκτός από τους ασθενείς και εκατοντάδες φίλους στο βουνό: τις βυσινιές, τις μηλιές, τα μεγάλα αιωνόβια δένδρα, έναν χαροκαμένο πλάτανο, τα ζώα, τα πουλιά, τον άνεμο, το χιόνι, τον ουρανό, τη σελήνη.
Αγναντεύοντας από ψηλά το τοπίο νιώθει ότι έχει έλθει στην ευδαίμονα και βουκολική Αρκαδία της. Νιώθει ότι είναι η νύμφη του δάσους, η νύμφη του βουνού, η Αμαρυλλίδα.
Εκεί ψηλά η Άννα ονειρεύεται κοιτώντας προς τη θάλασσα, από όπου φυσάει η αύρα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή.
Στο σανατόριο με τους ασθενείς δεν έχανε την πίστη και την ελπίδα, δεν απογοητευόταν και προσπαθούσε να αγωνίζεται, να παίρνει δυνάμεις από τις ρίζες της ψυχής της.
Η Άννα ήταν για τους ασθενείς, η φωλιά μιας θερμής αγκαλιάς.
Μετά από τέσσερα χρόνια παντρεύτηκε τον γιατρό. Η σχέση του συνεργάτη, μεταβλήθηκε σε φιλία και μετά σε αγάπη.
Φτιάξανε μαζί με τον άντρα της και ένα κτίριο για άρρωστα παιδιά με αδενοπάθεια. Το πρώτο πρεβαντόριο της Ελλάδας .Γέμισε το βουνό με παιδόκοσμο.
Η Άννα είχε τώρα τη φροντίδα του άνδρα, τη φροντίδα των ασθενών, τη φροντίδα των παιδιών, τη διαχείριση του σανατορίου. Αυτό θα ήταν το έργο της ζωής της.
Γύρω από το στοιχείο της ζωής τους, την αγάπη τους, περιστρεφόταν τα εξαιρετικά οικοδομήματα που είχαν φτιάξει. Γιατί ήταν όντως εξαιρετικά. Τα απολάμβαναν επειδή η Άννα, αγαπούσε τον γιατρό και ο γιατρός αγαπούσε την Άννα. Αυτό ήταν εξαιρετικό. Αυτό έπρεπε να είναι το επίκεντρο της ζωής τους, η αστείρευτη πηγή της ύπαρξής τους.
Ήταν ένας γάμος αληθινής αγάπης. Ήταν γάμος ανάμεσα σε δυνατά και θερμά άτομα, προικισμένα με μόρφωση και κρίση. Ταλαντούχα άτομα, με κοινή μαχητικότητα που τους δυνάμωνε αντί να τους εξασθενεί. Δυο άνθρωποι συνειδητά ενωμένοι από την κοινή επιθυμία τους να ζήσουν ευτυχισμένοι και να γίνουν χρήσιμοι στους άλλους.
Ζούσαν ευτυχισμένοι , έχοντας ό,τι επιθυμούσαν και ό,τι είχαν σχεδιάσει και ονειρευτεί για τη ζωή τους. Τίποτα δεν πήγαινε στραβά.
Όμως η ζωή στήνει παγίδες.
Ήταν Μάρτης του 1938 και η Άννα κατέβηκε να περάσει λίγους μήνες στην Αθήνα .Μια μέρα πήγε με μια φίλη της να ακούσει μια διάλεξη .Στο ακροατήριο βρίσκονταν μερικοί από τους γνωστότερους ποιητές και λογοτέχνες. Η φίλη της, τη γνώρισε με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό.
Ο Άγγελος Σικελιανός ήταν ένας από τους ονειροπόλους ποιητές που αναβίωσε, το 1927, τις Δελφικές Εορτές. Είχε ξεσηκώσει τον πνευματικό κόσμο της Ευρώπης και της Αμερικής, είχε προβάλλει την Ελλάδα ως πνεύμα του πολιτισμού σε όλο τον κόσμο.
Έρχεται στη ζωή της, σαν άγγελος, σαν από μηχανής θεός, ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός και γίνεται ο μεγάλος έρωτας της ζωής της.
Νιώθει το ξύπνημα του μεγαλύτερου, του δυνατότερου πάθους που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος. Του Έρωτα.
Μια ερωτευμένη γυναίκα, η Άννα, ένας άντρας και ένας καινούργιος άνδρας. Μια γυναίκα και δυο άντρες μαζί. Μια νέα ερωτική σχέση, μια εξομολόγηση, ένας μονόλογος, μια ερωτική απιστία, μια προδοσία, μια κατανόηση.
Ο Έρωτας. Τόσο εύκολος, τόσο δύσκολος, τόσο απρογραμμάτιστος. Τα τσιμεντένια τείχη, που κλείνουν έξω τους άλλους. Το μεγάλο παζάρι των αισθημάτων. Τι δίνεις, τι παίρνεις, προς τα πού γέρνει η ζυγαριά.
Η Άννα ερωτεύεται όχι για αυτό που μπορεί να λάβει, αλλά γι’ αυτό που μπορεί να δώσει.
Ο έρωτας δεν είναι μόνο η συνάντηση, η συνεύρεση και η συνύπαρξη των σωμάτων, δεν είναι οι δυνατές εξάρσεις τους, οι κορυφώσεις και οι εκρήξεις τους. Είναι πάρα πολλά μαζί. Κύρια, είναι η συνισταμένη του ονείρου και της συγκίνησης, της ευγένειας και του πόθου, αλλά και μιας γλυκύτατης ενίοτε μελαγχολίας, αδιευκρίνιστης εσωτερικής φλόγας, αγάπης, πολλής αγάπης.
Ο έρωτας είναι ένα βίωμα του απόλυτου.
Έρωτας. Είναι ίσως και ένα μέσο, ένας τρόπος για κάποια προσέγγιση στον Δημιουργό.
Ο έρωτας είναι εκείνο που κάνει μια ζωή άξια να βιωθεί, εκείνο που γεννά τα πιο έντονα συναισθήματα: χαρά, πόνο, ανάγκη, αγωνία.
Ο έρωτας και η ζωτικότητα θεωρούνται ένα είδος εχθρού του θανάτου , αφού η ισχυρή ερωτική επιθυμία μας οδηγεί μακριά από τον θάνατο.
Αυτή η εισβολή στη ζωή της, θα την ολοκληρώσει ως άνθρωπο και ως γυναίκα.
Η ζωή της αλλάζει για πάντα, με τον Άγγελο. Μαζί με τον Άγγελο γνώρισε τι σημαίνει ευτυχία. Μαζί του η Άννα θα ανυψωθεί στη σφαίρα της απόλυτης ευτυχίας. Ζούσανε την αγάπη τους με σύντροφο την Ποίηση. Πώς να αντισταθεί σε εκείνο που της έγραψε ο ποιητής: «Υπάρχω για να Σ΄ αγαπώ»…
Οι σκέψεις της και τα συναισθήματά της μέσα της, πάλευαν σχίζοντας την ψυχή της στα δυο, σε εκείνη που ήθελε να μείνει, υπακούοντας στον γάμο και την αγάπη, και την άλλη, που υπάκουε στην καλοσύνη, το χρέος και ξανά στην αγάπη, εκείνη τη διαφορετική της υπομονής, του δοσίματος…
Ο Άγγελος κατάλαβε ότι συνάντησε μια ξεχωριστή μορφή, έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι αδελφός της ψυχής του, ταγμένος κι εκείνος στο καλό, στη δημιουργία, στο δικό του όνειρο. Ήταν η γυναίκα της ζωής του.
Η Άννα προκάλεσε τη μοίρα της. Και δέχτηκε τις συνέπειες .Και δέχτηκε την ευλογία της.
Ήταν κυριευμένη από μια άφατη αγαλλίαση. Για πρώτη φορά ένιωθε περήφανη για όσα είχε κερδίσει: τον εαυτό της, τη ζωή της, την ποίηση, τη δημιουργία, την αγάπη, τον έρωτα.
