Γράφει ο Φοίβος Ιωσήφ
Είναι υποχρέωση του ανθρώπου να χρησιµοποιεί τη διάκριση σαν προσπάθεια αναγνώρισης του καλού από το κακό και το σωστό από το λάθος, το ευφυές από το βλακώδες και το ευγενές από το αγενές. Έτσι και στην πόλη της Λαµίας έγινε προσπάθεια, µε επιτυχία µπορώ να πω, να ξεχωρίσουν οι διανοούµενοι από τους µέτριους και τους επιρρεπείς στη µέτρια διανόηση. Το αποτέλεσµα ήταν επιτυχές και εκ του αποτελέσµατος διακριθέν.
Κάθε µέρα κατεβαίνω µε το αυτοκίνητό µου την οδό Πατρόκλου και συναντάω από τα δεξιά µου τον µικρό δρόµο µε τσιµεντένια σκαλοπατάκια που είναι η οδός Πλάτωνος, γνωστού ακόµη και από την αρχαιότητα.
Κοντά στην Πλατεία του Λαού και στο βορεινό µέρος ξεκινάει ένα µικρό ανηφορικό δροµάκι χωρίς πρόσβαση σε αυτοκίνητο που το ονόµασαν οδό Αριστοτέλους. Σιγά τα λάχανα, δώσαµε το όνοµα ενός αρχοντοχωριάταρου από τα Στάγειρα Χαλκιδικής. Χωριό άνευ σηµασίας και πιθανόν χωροταξίας. Το θυµάµαι πριν αρκετά χρόνια σε εκδροµή µε τη Νοµική Σχολή Θεσσαλονίκης, κάπου µέσα στην υπόλοιπη ύπαιθρο του νοµού Χαλικιδικής. Στην είσοδο της µικρής αυτής πόλεως υπήρχε πάνω σε βάθρο ένα άγαλµα του Σταγειρίτη φιλοσόφου Αριστοτέλη. Στο κεντρικότερο σηµείο της θεσσαλονίκης υπάρχει ακόµα και σήµερα η πλατεία Αριστοτέλους.
Τότε δεν καταλάβαινα τα µεγέθη αυτών των ονοµάτων και δεν απορούσα. Σιγά δηλαδή τον Αριστοτέλη και τα Ηθικά Νικοµάχεια που είχε γράψει. Σιγά δηλαδή το σύγγραµµα µαζί µε τα: η πολιτική (Πολιτικά, Πολιτεία των Αθηναίων), η φυσική (Φυσικά, Περί Ψυχής, Περί Ζώων), η ρητορική και η ποιητική, αποτελώντας τη βάση της δυτικής φιλοσοφίας και επιστήµης, µε τα κυριότερα έργα να περιλαµβάνουν µεταφράσεις, σχόλια και πραγµατείες για τη φύση, την ψυχή, την ηθική και τη διακυβέρνηση, όπως φαίνεται στα σχόλια και πραγµατείες για τη φύση, την ψυχή, την ηθική και τη διακυβέρνηση. Έγραφε σαχλαµαρούλες για να απασχολεί τους αργόσχολους. Και τελικά το κατάφερε, έγινε γνωστός µέχρι το νεφέλωµα του Μαγγελάνου, περίπου 200.000 έτη φωτός.
Από εκεί και πέρα ο Αριστοτέλης αντιµετωπίζει το άσηµον του ονόµατός του. Καλά κάνανε και δεν τον αναγνωρίζουν στο νεφέλωµα της Ανδροµέδας. Μέχρι τον Μαγγελάνο και πολύ του πάει. Άντε µπράβο.
Έγραψε µόνον 11.500 σελίδες κι αυτές όλο σαχλαµάρες, ούτε µόνον µια σωστή λέξη όπως ο Ησαΐας που κληρονόµησε τη βιβλιοθήκη από τον ακαδηµαϊκό πατέρα του Αµώς και τον µπατζανάκη του Αβακούµ.
Γνώσεις επί γνώσεων και όχι τρίλιζα, να σοβαρευτούµε κάποτε!
Βέβαια έχουµε και την οδό Πλάτωνος που παρίστανε τον δάσκαλο στον Αριστοτέλη (τροµάρα του) κι αυτόν τον βολέψαµε µε το δροµάκι πάνω από την οδό Ματσούκα. Όχι θα του δίναµε καµιά λεωφόρο όπως αυτή που συνδέει τη συνοικία του Παγκρατίου µε τη συνοικία των Καλυβίων. Ε όχι δα, εκεί τοποθετήσαµε τον ευεργέτη της πόλης Μητροπολίτη ∆αµασκηνό, τον άνθρωπο που καλλιέργησε στους ανθρώπους την ευγένεια και την καλοσύνη και όχι την Πολιτεία του Πλάτωνος, που για να φτάσει στους φτωχούς θα µας πάρει µεσηµέρι µέσα από δηµοκρατίες, ισοπολιτείες, ισονοµίες και τελικά τη Γενική Ασφάλεια Αθηνών που ονοµάζεται επί πλέον ΓΑ∆Α επί της οδού Αλεξάνδρας, απέναντι από το γήπεδο του ιστορικού συλλόγου του Παναθηναϊκού. Εµπεριστατωµένες καταστάσεις όχι κουραφέξαλα.
Ο Πλάτωνας έγραψε πολλά βιβλία, ανάµεσα διακρίνονται κάποιες µετριότητες όπως ο Φαίδρος, το Συµπόσιο, Η Πολιτεία, Νόµοι 1 και 2, Περί έρωτος, Απολογία του Σωκράτους και άλλα τινά τυχάρπαστα δήθεν συγγράµατα. Ο δικός µας εδώ ήξερε όπως κανένας άλλος συµπολίτης µας τι ώρα πρέπει να φάει το πρωί τα αυγά του, τι ώρα θα βρεθεί ανελλειπώς µε τους φίλους του για τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και τινες άλλες ασχολίες που να είναι όµως µακράν των µιαρών Ελλήνων φιλοσόφων.
Γι’ αυτό τους τοποθετήσαµε όλους αναλόγως µε τα µεγέθη και τα συγγράµατά τους. Άλλος στο στενοσόκακο κι άλλος στη λεωφόρο. Το παρελθόν το είδαµε, τώρα είµαστε άξιοι του µέλλοντός µας!
