Eίναι γνωστό ότι ο ∆ηµιουργός Θεός σε επτά ηµέρες (χρονικά διαστήµατα (που δεν ταυτίζονται µε το ηµερονύκτιο) δηµιούργησε τον κόσµο.
Την πρώτη ηµέρα «είπεν ο Θεός ‘’γενηθήτω φως’’ και εγένετο φως». Την τελευταία ηµέρα της δηµιουργίας ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατασκευάζοντας πηλό. Αυτή η λεπτοµέρεια, κατά τους ερµηνευτές, δίνει ιδιαίτερη αξία στον άνθρωπο, που έχει τη δυνατότητα να γίνει «θεός κατά χάριν» και είναι προικισµένος µε λογικό και, κυρίως, µε την αθάνατη ψυχή. Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο πλάσµα και τα άλλα δηµιουργήµατά Του έγιναν για να υπηρετούν τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος πορεύτηκε εις την µακραίωνα ιστορική πορεία του δεχόµενος ή αν θέλετε εκµεταλλευόµενος τις δυνατότητες ή υπηρεσίες των ζώων. Τα προστάτευε, τα αγαπούσε και έδειχνε ενδιαφέρον για την τροφή, την υγεία και καλυτέρευση της ζωής των. Με τη πάροδο του χρόνου τα ζώα έγιναν «συνεργάτες» και υπηρέτες του ανθρώπου. Εξηµερώθηκαν και έγιναν, ένα µέρος αυτών, οικόσιτα. Συγχρόνως νέµονται και την βλάστηση της φύσης. Η πρόοδος της κτηνιατρικής και της τεχνολογίας δηµιούργησαν ράτσες ζώων πιο παραγωγικών εις το κρέας, εις την γαλακτοπαραγωγή κλπ.
Ο άνθρωπος, συναισθηµατικό όν, αγαπά τα ζώα, όπως και τα υπόλοιπα δηµιουργήµατα του του Θεού. Έχουµε το φαινόµενο της φιλοζωίας, πράγµα υγιές. Μέχρι ενός σηµείου τα πράγµατα είναι φυσιολογικά. Μετά το όριο αυτό, τα πράγµατα εκτρέπονται και ενίοτε φθάνοµε εις την υπερβολή. Αγαπάµε περισσότερο τα ζώα από τους συνανθρώπους µας.
Λατρεύουµε τα ζώα και αγνοούµε τον συνάνθρωπο γείτονα, τον συγκάτοικο του διπλανού διαµερίσµατος. Ακόµη βγάζουµε έξω από τα σπίτια µας παππούδες ή γιαγιάδες και το κενό το καλύπτουν τα ζώα συντροφιάς, όπως ονοµάζονται και θα έλεγα όχι τυχαία, από κείνους που απεργάζονται τη διάλυση οικογενείας και κοινωνίας. Είπαµε αγάπη προς τα ζώα, όχι λατρεία.
Τον Τριαδικό Άγιο Θεό λατρεύουµε και προσκυνάµε και όχι τα κτίσµατά Του. Αυτό αποτελεί σύγχρονη ειδωλολατρία.
Περιορίζοντας τη ζωή και τη δράση ενός ζώου εις τα όρια ενός διαµερίσµατος ή το πολύ εις τα όρια µιας µονοκατοικίας και επιβάλλοντάς του ένα τύπο ζωής ξένο προς τη φύση του, όταν εµείς προγραµµατίζουµε τις «ανάγκες» ή τις εξόδους του φοβάµαι ότι το καταδυναστεύοµε Το βάζουµε να κινείται εις τους δικούς µας ρυθµούς. Εις το δικό µας πρόγραµµα.
Τα ζώα της συντροφιάς σπάνε την µοναξιά µοναχικών ανθρώπων, διότι αισθάνονται ότι έχουν κάτι ζωντανό δίπλα τους το οποίο τους συντροφεύει. Εις την µοναξιά τους να πούνε µια λέξη εις το ζώο, αφού δεν έχουν άνθρωπο δίπλα τους. Μεγάλο, τεράστιο το ερώτηµα γιατί να υπάρχουν άνθρωποι µοναχικοί ; Πολλά, ίσως, τα αίτια και πολλές οι απαντήσεις. ∆εν είναι του παρόντος κειµένου.
Ο άνθρωπος της σύγχρονης εποχής µε την ραγδαία πρόοδο της τεχνολογίας, τον εγωισµό, την υπςερηφάνεια έγινε απόµακρος του Θεού και των συνανθρώπων του και του στρέψανε το ενδιαφέρον του εις την αρρωστηµένη φιλοζωία, Ο γράφων µεγάλωσε σε περιβάλλον µε ζώα, τα αγαπούσε και τα αγαπά. ∆εν τα λατρεύει. Λατρεύει τον ∆ηµιουργό και Σωτήρα του τον Ιησού Χριστό.
Θεωρώ και είναι αρρωστηµένη ζωοφιλία να καθίσταται αποκλειστικός κληρονόµος περιουσίας ο σκύλος ή γάτα µας και να ονοµάζοµε παιδιά τα ζώα του διαµερίσµατος. Σύλλογοι και φορείς καλούν τους συµπολίτες µας να υιοθετήσουν ένα ζώο, ένα σκύλο ή µια γάτα. Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια και πάρα πολύ σαφής. Ας ανοίξουµε ένα λεξικό, ας αναλύσουµε την λέξη υιοθεσία, υπάρχει κάπου η υπόνοια της εννοίας ζώο; Η απάντηση είναι πως όχι. Υιοθεσία είναι η (νοµική διαδικασία) να αποκτήσει µια άτεκνη οικογένεια παιδί από µια άλλη και το παιδί αποκτά όλα τα δικαιώµατα ως τέκνο της νέας του οικογενείας. Οι θετοί γονείς έχουν τα δικαιώµατα και τις υποχρεώσεις του γεννήτορος γονιού. Το ίδιο ισχύει και για το παιδί.
Αγαπητοί µου, αγαπάµε τα ζώα ως κτίσµατα του Θεού, δεν τα λατρεύοµε και δεν τα έχουµε παιδιά µας. Ο όρος είναι, λίαν επιεικώς, αδόκιµος και η πλούσια γλώσσα µας µε τη δυνατότητα δηµιουργίας όρων και λέξεων θα δώσει λύση εις το πρόβληµα της ονοµατολογίας.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηµατικός
