Γράφει ο Νίκος Ανδρουλάκης
Η Ευρωπαϊκή Ένωση από την ίδρυση της είχε ως βασική της αρχή την προάσπιση των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τόσο στο προοίμιο της Συνθήκης, όσο και στο άρθρο 2 τονίζεται η προσήλωση «στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των θεμελιωδών ελευθεριών και του κράτους δικαίου».
Δυστυχώς όμως, τον τελευταίο καιρό η αξιοπιστία της έχει πληγεί σοβαρά. Υπάρχουν περιπτώσεις που η καταπάτησή των θεμελιωδών ελευθεριών από κράτη- μέλη, δεν συνοδεύεται από κυρώσεις. Αυτό κάνει την Ευρώπη αφερέγγυα, αφού ζητά από τους άλλους να κάνουν αυτό που δεν εφαρμόζει η ίδια. Παράλληλα στις σχέσεις μας με τις τρίτες χώρες πολλά κράτη μέλη, τοποθετούνται à la carte, ανάλογα με τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα ή με τις ιδεοληψίες των κυβερνήσεων τους. Κάποιοι δεν βλέπουν την ανθρωπιστική κρίση στην Βενεζουέλα, ενώ κάποιοι άλλοι αρνούνται να τοποθετηθούν για τον εμφύλιο πόλεμο δια αντιπροσώπων που μαίνεται στην Υεμένη. Όμως ο ανθρώπινος πόνος, ακόμα και σε διαφορετική κλίμακα είναι παντού και πάντα ο ίδιος. Στην τελευταία ολομέλεια στο Στρασβούργο, έτυχε να τεθούν και τα δύο αυτά θέματα.
Η αρχή έγινε με το εσωτερικό μέτωπο, και την κατάσταση των θεμελιωδών ελευθεριών στην Ουγγαρία. Μετά από αρκετά χρόνια συζητήσεων και πολλές καταγγελίες για φίμωση εφημερίδων, επεμβάσεις στην δικαιοσύνη, διαφθορά και κατασπατάληση ευρωπαϊκών χρημάτων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε με πλειοψηφία 2/3 την ενεργοποίηση του Άρθρου 7 που προβλέπει την επιβολή κυρώσεων στα κράτη μέλη που δεν σέβονται τις αρχές που εμπεριέχονται στο άρθρο 2 και αναφέραμε προηγουμένως. Η καθυστερημένη αυτή αντίδραση οφείλεται κυρίως στην αμφισημία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, μέλος του οποίου είναι και ο κ. Όρμπαν. Παρόλα αυτά ακόμα και τώρα, αρκετοί Ευρωβουλευτές του ΕΛΚ, απέφυγαν να υπερψηφίσουν την πρόταση. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ήταν η στάση του Αντιπροέδρου του ΕΚΛ κ. Esteban Pons. O κ. Pons ενώ είχε κάνει μία πολύ καλή ομιλία για το πως ιδρύθηκε και σε ποιες αξίες βασίζεται η Ευρώπη, την οποία εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν στο youtube, προτίμησε να μην στηρίξει την υπεράσπιση των αξιών αυτών στην Ουγγαρία. Τίποτα βέβαια δεν έχει κριθεί ακόμα καθώς τώρα είναι η σειρά του Συμβουλίου, όπου χρειάζεται ομοφωνία για να ενεργοποιηθούν οι κυρώσεις, γεγονός που παραμένει αβέβαιο λόγω της στάσης της Πολωνίας.
Το ζήτημα της ομοφωνίας όμως σχετίζεται και με την εξωτερική δράση της Ευρώπης. Σε αυτό το πλαίσιο, κατά τη διάρκεια της ετήσιας ομιλίας του για την Κατάσταση της Ένωσης, ο Πρόεδρος Γιούνκερ, σημείωσε την ανάγκη, στις αποφάσεις σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις κυρώσεις, να περάσουμε από τον κανόνα της ομοφωνίας στην πλειοψηφία. Ανέφερε μάλιστα δύο παραδείγματα όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούσε να πάρει απόφαση λόγω ενός και μόνο κράτους μέλους. Το πρώτο αφορούσε το μπλοκάρισμα της δήλωσης της Ένωσης στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στην περίπτωση της Κίνας και το δεύτερο ήταν η καθυστερημένη επιβολή κυρώσεων στην Βενεζουέλα. Δυστυχώς και τα δύο αυτά παραδείγματα αναφέρονται σε ένα κράτος- μέλος, που μπλόκαρε κάθε απόφαση. Όχι δεν ήταν η Ουγγαρία ή η Πολωνία. Ήταν η χώρα μας και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Αυτό έγινε χωρίς η κυβέρνηση να έχει «αυταπάτες». Άλλωστε ακόμα και σήμερα διαπιστώνουμε ότι η ανθρωπιστική της ρητορική διαψεύδεται από την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην Μόρια και τις απάνθρωπες συνθήκες φιλοξενίας των αιτούντων άσυλο.
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, έχουμε διολισθήσει σε συμβιβασμούς που δεν τιμούν το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης. Οι συμβιβασμοί αυτοί μας οδηγούν σε μία παρατεταμένη παρακμή και, όπως αποδεικνύει ο νέος πολιτικός χάρτης στην Ευρώπη, ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ουσιώδες διακύβευμα των επόμενων ευρωεκλογών.
