Γράφει ο
∆ημήτριος Γ. Σουλιώτης
Στο άρθρο µου του προηγούµενου µήνα µε τον τίτλο «Το «rebranding» του Αλέξη Τσίπρα – Ρήξη ή συµβιβασµός;» έθετα το βασικό ερώτηµα που απασχολεί τους καλόπιστους – αλλά και τους κακόπιστους – παρατηρητές των πολιτικών πρωτοβουλιών του π. Πρωθυπουργού.
Ειδικότερα αναρωτιόµουν προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί, προς τον συµβιβασµό ή προς τη ρήξη µε το σύστηµα; Είχα µάλιστα διατυπώσει και ένα κριτήριο ρήξης, που ήταν η πρόταση για τη φορολόγηση του µεγάλου πλούτου. Μια πρόταση που είχε ξεκινήσει από τη Γαλλία και συγκεκριµένα από τον οικονοµολόγο Gabriel Zucman, υιοθετήθηκε και µεταφέρθηκε στη Βουλή από την Γαλλική Κεντροαριστερά (Αριστερά και Σοσοαλιστές) και απορρίφθηκε – όπως ήταν φυσικό – από την Κεντροδεξιά (Κέντρο, ∆εξιά, Ακροδεξιά)… Στη χώρα µας υπέρ της πρότασης έχουν ταχθεί τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, Άννα ∆ιαµαντοπούλου και Νίκος Χριστοδουλάκης.
Συγκεκριµένα έγραφα στο άρθρο µου για τη φορολόγηση του µεγάλου πλούτου: «Είναι το σηµείο τοµή, το σηµείο συνάντησης µε όλους τους προοδευτικούς πολιτικούς και οικονοµολόγους του κόσµου µας, το σηµείο συνάντησης µε τον Μπέρνυ Σάντερς, την Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ, τον Ζοράν Μαµντάνι, τον Tomas Piketty, τον Gabriel Zucman, αλλά και τον δικό µας Νίκο Χριστοδουλάκη. Ο τελευταίος σε άρθρο του στην «Καθηµερινή» (Η φορολογία στην Ελλάδα και ο «φόρος Ζουκµάν», 5/10/2025) προτείνει για τον πλούτο άνω των 100 εκατ. ευρώ φορολογία 2% ετησίως και για τον πλούτο από ένα έως 99 εκατ. ευρώ φορολογία 1%.
Ταυτόσηµη θέση περί σηµαντικής αύξησης της φορολογίας του πλούτου, µε αναφορές µάλιστα στον Piketty και τον Zucman, διατυπώνει και η Άννα ∆ιαµαντοπούλου σε σχετικό άρθρο της («ΤΟ ΒΗΜΑ», 3/11/2025)».
Όταν πήρα στα χέρια µου την «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα άρχισα να τη διαβάζω από το τέλος και συγκεκριµένα από το τελευταίο δωδέκατο κεφάλαιο που αναφέρεται στο µέλλον, προκειµένου να βρω κάποια απάντηση στο ερώτηµά µου περί ρήξης ή συµβιβασµού στη νέα περίοδο της πολιτικής ζωής του.
Εκεί λοιπόν συνάντησα τις ακόλουθες θέσεις του (αντιγράφω από το βιβλίο): «Πρέπει να προχωρήσουµε σε αύξηση φορολόγησης του πλούτου και δηµιουργία νέων εργαλείων δίκαιης κατανοµής των βαρών, όπως το Περιουσιολόγιο. Και, βέβαια, µε την εισαγωγή µιας πατριωτικής Εισφοράς (Ο Zucman την ορίζει σε ποσοστό 6%) για τα πολύ υψηλά εισοδήµατα, τόσο ατοµικά όσο και εταιρικά, δηλαδή ενός νέου φόρου των πολύ υψηλών εισοδηµάτων, τα έσοδα του οποίου , µαζί µε αυτά από τη φορολόγηση του µεγάλου πλούτου, θα κατευθύνονται σε έναν ειδικό κλειστό Λογαριασµό για τη Στήριξη των Νέων Γενεών, για την ενίσχυση όλων των βαθµίδων της Παιδείας, της έρευνας και της καινοτοµίας, αλλά και της νεανικής στέγης» (σελ. 748).
«Υπάρχει µια βασική προϋπόθεση για να γίνουν πειστικές και να υλοποιηθούν αυτές οι πολιτικές: η αποφασιστική, όσες συγκρούσεις κι αν χρειαστούν, φορολόγηση του µεγάλου πλούτου. Αν αυτό δεν αποτελέσει ξεκάθαρα την πρωταρχική επιδίωξη των αριστερών και προοδευτικών δυνάµεων, δεν θα καταφέρουν ούτε να διαφοροποιηθούν από τη ∆εξιά, ούτε να δηµιουργήσουν µια ρεαλιστική προσδοκία εναλλακτικής διακυβέρνησης, που θα αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων». (σελ. 757)… «Η πολιτική που δεν ακουµπά τον µεγάλο πλούτο δεν µειώνει τα ελλείµµατα, αλλά αναδιανέµει τον πλούτο προς τα πάνω. ∆εν προστατεύει τη δηµοκρατία, αλλά ανοίγει την πόρτα στους εχθρούς της (Ακροδεξιά)» (σελ. 758).
Και ενώ εγώ αναζητώ κριτήρια από το µέλλον για να κρίνω τον Αλέξη Τσίπρα, ο έγκριτος δηµοσιογράφος της «Καθηµερινής» Μιχάλης Τσιντσίνης που µαζί µε τον Αλέξη Παπαχελά εκφράζουν το πνεύµα και τη φιλοσοφία της εφηµερίδας, αναζητά τα δικά του κριτήρια στο παρελθόν… Γράφει ο Τσιντσίνης για τον Τσίπρα και την «Ιθάκη» του: «Ο αναγνώστης δεν θα ακούσει έναν ώριµο εαυτό που έχει λάβει ειρωνική απόσταση από τις προηγούµενες εκδοχές του. Το αντίθετο. Ο αφηγητής βρίσκεται ακόµη υπό την επήρεια των εφηβικών του εξιδανικεύσεων… Ο ηρωικός τόνος της αυτοβιογραφίας προδίδει ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει αποµυθοποιήσει τον µαθητή των Αµπελοκήπων που διάβαζε ευλαβικά «Ριζοσπάστη» και «Οδηγητή»… Μιλάει ακόµη µε συγκίνηση για τον δίσκο όπου η Μαρία Φαραντούρη τραγουδάει το «Μπέλα Τσάο»… Ο αυτοβιογραφούµενος αποκαλύπτει ότι δεν ανήκει στη γενιά της ηλικίας του.
Προσδέθηκε ιδεολογικά και αισθητικά στην προηγούµενη γενιά του πρώτου µεταπολιτευτικού πυρετού – στη γενιά των αδελφών του, που αποτέλεσαν και τα πρότυπά του, τα οποία τον οδήγησαν στους «µεντρεσέδες» ενός δόγµατος ήδη ληγµένου πριν από τη βιολογική του ενηλικίωση… ∆εν έχει να προσφέρει καµιά θέα της ιστορίας (του) βαθύτερη από τον φλοιό του συναισθήµατος… Το πρόβληµα µε τον αφηγητή δεν είναι ότι µπήκε κάποτε στην ΚΝΕ. Το πρόβληµα είναι ότι δεν έφυγε ποτέ». Είναι προφανές ότι ο Τσιντσίνης δεν µπήκε στον κόπο να διαβάσει το ογκώδες βιβλίο του Τσίπρα, τον αποκαθήλωσε διαβάζοντας µόνο το πρώτο κεφάλαιο (Τα πρώτα βήµατα), στο οποίο, όπως κάθε αυτοβιογραφούµενος, ο συγγραφέας περιγράφει µε νοσταλγία τα παιδικά και νεανικά του χρόνια…
∆εν γνωρίζω την ηλικία του Τσιντσίνη, διαβάζοντας όµως τις απόψεις του γύρισα πολύ πίσω, εκεί στη δεκαετία του 80, στα χρόνια της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και στον εµπαθή λόγο του Ευάγγελου Αβέρωφ… Μήπως τελικά ο ίδιος και όχι ο Τσίπρας είναι φυλακισµένος σε συντηρητικούς δογµατικούς «µεντρεσέδες»; Προφανώς ο αρθογράφος της «Καθηµερινής» να θεωρεί ότι ώριµοι, ρεαλιστές, λογικοί πολιτικοί, χωρίς αποπροσανατολιστικά συναισθήµατα είναι οι Θεοδωρικάκος και Λοβέρδος – επίσης στελέχη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ στα νιάτα τους – που ξέπλυναν τα «ανοµήµατά» τους στην κολυµβήθρα της Ν∆… Επίσης πολύ θα ήθελα να γνώριζα την άποψη του Τσιντσίνη για τη φορολόγηση του µεγάλου πλούτου…
Τελικά ο Τσίπρας δεν έχει καµιά πιθανότητα να πείσει ψηφοφόρους, όπως ο Τσιντσίνης, όση αυτοκριτική και αν κάνει, όση πολιτική ωριµότητα και αν επιδείξει. Οι ψηφοφόροι αυτής της κατηγορίας ψηφίζουν Κόµµατα – ιδρύµατα και πιο συγκεκριµένα βλέπουν τη Ν∆ σαν ένα ίδρυµα που τους εξασφαλίζει ασφάλεια και προστασία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη σαν τον διευθυντή του ιδρύµατος… Έχουν προ πολλού παγώσει την κριτική σκέψη τους και ίσως και την ηθική τους… Εµείς οι άλλοι που δεν έχουµε µπει σε κανένα Κόµµα – ίδρυµα και «ψαχνόµαστε», θα κρίνουµε τον Τσίπρα τόσο απ’ αυτά που λέει, αλλά κυρίως – αν του δοθεί η δυνατότητα – απ’ αυτά που θα πράξει…
Τελειώνω το άρθρο µου µε κάτι σηµαντικό που άκουσα χθες από τον Ευάγγελο Βενιζέλο στην ΕΣΗΕΑ, στην εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ για τη συνταγµατική αναθεώρηση: Στη Σλοβενία η Βουλή ψήφισε συνταγµατική διάταξη που απαγορεύει τις µονοκοµµατικές κυβερνήσεις!!
