Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Τον βρίσκουμε παντού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, από τότε που υπήρχαν άνθρωποι μέχρι σήμερα. Ανάλογα με τη μορφή και τον τύπο που παρουσιάζεται κάθε φορά, του έχουν δοθεί και διαφορετικά επίθετα μαζί με το όνομά του, όπως ολικός, ασύμμετρος, βιολογικός, θρησκευτικός, μη συμβατικός, πυρηνικός, χημικός, ολοκληρωτικός, οικονομικός, ψυχρός, και πλήθος άλλων ακόμα επιθέτων, που μόνο παγωμένη ανατριχίλα προκαλεί το άκουσμά τους. Μιλούμε για τον ΠΟΛΕΜΟ. Το Λεξικό μας λέει ότι: ΠΟΛΕΜΟΣ είναι μία κατάσταση ένοπλης σύγκρουσης κοινωνιών, χρησιμοποιώντας τακτικές ή άτακτες στρατιωτικές δυνάμεις.
Η απουσία του πολέμου, συνήθως, ονομάζεται ΕΙΡΗΝΗ, ή αλλιώς, ο πόλεμος είναι το διαμετρικά αντίθετο της ειρήνης, και η πιο ακραία και ολοκληρωτική μορφή ένοπλης σύγκρουσης. Τέλος, ως στόχοι του πολέμου ορίζονται: Τα επιθυμητά εδαφικά, οικονομικά, στρατιωτικά, ή άλλα οφέλη που αναμένονται, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση ενός πολέμου. Οι πόλεμοι είναι βασικά δύο ειδών : α) Οι διεθνείς, δηλαδή, οι διακρατικοί πόλεμοι και β) οι εσωτερικοί. Υπάρχουν όμως και ενδιάμεσες ή σύνθετες κατηγορίες πολέμων.
Το ημερολόγιο έδειχνε 24 Φεβρουαρίου 2022 και έντρομη η ανθρωπότητα ξύπνησε με το ανατριχιαστικό ουρλιαχτό που έκαναν οι σειρήνες του πολέμου.
Π Ο Λ Ε Μ Ο Σ! Αγωνία, οργή, παγωμένες απορίες θολώνουν το μυαλό. Το άκουσμά του εκμηδενίζει τη λογική σκέψη, αναστατώνει τα όνειρα και τα σχέδια για το αύριο. Ύστερα ο φόβος πασχίζει να ηρεμήσει και να κατασταλάξει στη σκέψη: «- Ε! Δεν είναι τίποτα.. Μικρές διαφορές υπάρχουν πάντα. Σύντομα θα ησυχάσουν τα πράγματα, και όλα θα ηρεμήσουν…Ποιος το περίμενε αυτό, σ’έναν κόσμο που ο άνθρωπος έχει πατήσει στο φεγγάρι, να μην μπορεί να λύσει τις όποιες διαφορές του στη γη ;…»
Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, και το καζάνι του πολέμου βράζει πόνο που ξεχειλίζει και απλώνεται κατακαίγοντας στην ορμή του ό,τι βρίσκει μπροστά του. Οι μεγάλες πόλεις «κλειδιά» της Ουκρανίας- όπως τις αποκαλούν- αποτελούν τον κύριο στόχο για την υλοποίηση των σχεδίων του εχθρού, που κανείς δεν τα γνωρίζει, αλλά ούτε και μπορεί να τα προβλέψει. Όλοι μιλούν για τον πόλεμο. Ειδήμονες και μη, άσχετοι και αναρμόδιοι, όλοι έχουν γνώμη και επηρεάζουν και τους άλλους. Τα ποικίλα ακούσματα σκοτεινιάζουν ακόμα περισσότερο τον γκρίζο ορίζοντα του πολέμου, προκαλώντας σύγχυση και αβεβαιότητα. Όλοι ψάχνουν να βρουν την αλήθεια. Πολύ δύσκολο αυτό το πράγμα γιατί είναι γνωστό ότι μαζί με την αρχή κάθε πολέμου, αρχίζει και ένας δεύτερος πόλεμος: « Ο πόλεμος της προπαγάνδας», και όπως είπε και ο σοφός Αισχύλος: «Το πρώτο ΘΥΜΑ κάθε πολέμου είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ».
Τα ΜΜΕ φέρνουν μέσα στο σπίτι μας τη φρίκη του πολέμου, και την τόλμη και την γενναιότητα των αγωνιστών που μάχονται σκληρά, για τα ιερά και τα όσια στα οποία πιστεύουν. Και αυτή η τόλμη έχει μία θετική πλευρά: Τους ενώνει όλους δυνατά, σαν μια γροθιά, κάτω από τη λάμψη της!
Τις εικόνες που βλέπουμε στην τηλεόραση είναι αδύνατο να τις περιγράψει κανείς με λέξεις. Η φρίκη του πολέμου ξεκινά με τις σειρήνες που έχουν τον πρώτο λόγο, και μετά βόμβες σκάνε τριγύρω, σπαρακτικές κραυγές και παιδικά ουρλιαχτά ακούγονται δίπλα, άνθρωποι πέφτουν νεκροί, και οι εκρήξεις είναι ισχυρές και συνεχείς, χωρίς να έχουν τέλος. Κόκκινες φλόγες φωτιάς ξεπηδούν από τους γκρίζους και μαύρους καπνούς, και ο ουρανός και η γη ντύνονται «νύχτα» που έχει ματώσει από το αίμα των στρατιωτών αλλά και των αθώων ανθρώπων που έτυχε να βρεθούν σ’αυτόν τον τόπο, αυτήν ώρα. Στον πόλεμο ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις. Στρατιώτες, εθελοντές, περαστικοί, μικροί, μεγάλοι, άντρες, γυναίκες, όλοι έχουν το ίδιο όνομα: Στόχος! Οι πύραυλοι χτυπούν με ακρίβεια όπου τους έχουν κατευθύνει: Αεροδρόμια, πολεμικές ομάδες, αυτοκίνητα, σχολεία, πολυκατοικίες, νοσοκομεία, τάνκς, στρατιωτικά οχήματα, τινάζοντας στον αέρα την εκεχειρία που υποσχέθηκαν σε τρομαγμένους ανθρώπους -κυρίως σε γυναικόπαιδα-, για να προλάβουν να ξεφύγουν τώρα και να σωθούν από την κόλαση του πολέμου, ανασαίνοντας με τον λίγο αέρα που τους δίνει η ελπίδα, ότι μπορεί να γυρίσουν πάλι στα σπίτια τους, όταν τελειώσει ο πόλεμος…Ίσως και να προσπαθούν να σβήσουν από το μυαλό τους τα λόγια εκείνου του έμπειρου Στρατηγού, που τον άκουσαν να λέει: «Στον πόλεμο, η κατάληψη μιας χώρας, γίνεται με δύο τρόπους: Παραδίνεται ή Καταστρέφεται».
Σαν χλωμό φως στο κατάμαυρο σκηνικό του πολέμου, φαίνονται κάποιοι διάδρομοι που ετοιμάστηκαν για να φύγουν από την Ουκρανία, γυναίκες και παιδιά, δημοσιογράφοι, πολίτες ξένων χωρών που ζουν και εργάζονται στη χώρα, κλπ. Οι εικόνες του αποχωρισμού, και οι άλλες της επανένωσης οικογενειών, είναι δραματικές. Οι άντρες που πολεμούν, δεν μπορούν να φύγουν. Οι γυναίκες και τα παιδιά τους φεύγουν σε άλλες χώρες σε συγγενείς ή φίλους ή στο άγνωστο ή στο πουθενά της πολύπαθης προσφυγιάς. Οι αποχωρισμοί αυτοί, στάζουν φαρμάκι και δάκρυα. Πιο πέρα, η επανένωση οικογενειών, στάζει δάκρυα σιωπηλής χαράς! Και δίπλα, με μάτια γεμάτα τόλμη και οργή μαζί, πολλοί άντρες που λείπουν και εργάζονται σε άλλες χώρες, τώρα επιστρέφουν για να πολεμήσουν και να σώσουν την πατρίδα τους. Και ενώ ο μπαρουτοκαπνισμένος χρόνος κυλά και αυτός αργά και με τα βογγητά του πολέμου να κόβουν την ανάσα, ο κόσμος τρέχει σαν τρελός να φύγει για να γλιτώσει τη ζωή του.
Τις πρώτες 15 ημέρες του πολέμου, 2 εκατομ. άνθρωποι, ξέφυγαν από τη φωτιά του πολέμου, ζητώντας καταφύγιο σωτηρίας όπου μπορούσαν και κυρίως στις γειτονικές χώρες.
Βλέποντας αυτή την τραγική εικόνα του πολέμου να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, θα ήθελα ν’ανοίξω τα χέρια σε μια μεγάλη αγκαλιά και να κλείσω μέσα, όλα τα πανόμοια παιδικά κεφαλάκια του πολέμου, με τα ροδομάγουλα πρόσωπα και τα υγρά τρομαγμένα μάτια που κοιτάζουν τριγύρω, με απορία και φόβο.
Σφίγγουν το χέρι της μαμάς, χωρίς να κάνουν ερωτήσεις, και αφήνονται να τα οδηγήσει εκείνη χωρίς να μπορεί να δώσει απαντήσεις.
Τα περισσότερα, κρατούν και από μία Ουκρανική σημαία που ζωγράφισαν στα καταφύγια, με τη βοήθεια των γυναικών της πολιτοφυλακής και των εθελοντών.
Αυτή είναι, άλλη μία πικρή εικόνα «της πληγωμένης αθωότητας» για την οποία ο Φ. Ντοστογέφσκι, έγραψε:
«Τίποτα στον κόσμο δεν αξίζει, όσο το δάκρυ ενός παιδιού!»
