Γράφει η Ελένη Σκιαδά
Εντεταλµένη σύµβουλος Καθηµερινότητας ∆ήµου Πεντέλης
Οι πρόσφατες τραγικές ειδήσεις µε δύο νέα παιδιά που οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία και άνοιξαν ξανά µια δύσκολη αλλά αναγκαία συζήτηση: πόση πίεση αντέχουν τελικά οι έφηβοι σήµερα;
Σήµερα οι Πανελλήνιες έχουν γίνει για πολλά παιδιά ένα τεράστιο βάρος. ∆εν είναι απλώς εξετάσεις· πολλές φορές παρουσιάζονται σαν να κρίνουν ολόκληρη τη ζωή τους. Από µικρά ακούν ότι πρέπει να πετύχουν, να περάσουν σε µια σχολή, να κάνουν περήφανους τους γονείς τους και να µην «αποτύχουν». Όµως ένα παιδί δεν µπορεί να κουβαλά πάνω του τόση αγωνία. Η ζωή δεν τελειώνει ούτε αρχίζει από ένα πανεπιστήµιο.
Η αξία ενός παιδιού δεν φαίνεται από έναν βαθµό ή από το αν πέρασε σε µια σχολή. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Άλλο µπορεί να αγαπά τα γράµµατα, άλλο µια τέχνη, άλλο ένα τεχνικό επάγγελµα. ∆εν γίνεται όλοι να χωρέσουν στο ίδιο καλούπι. Το σηµαντικό είναι να βρει τον δρόµο που του ταιριάζει και να νιώθει ότι οι δικοί του άνθρωποι το στηρίζουν.
Γονείς και καθηγητές χρειάζεται να θυµούνται πως πάνω απ’ όλα προέχει η ψυχική υγεία των παιδιών. Ένας χαµηλός βαθµός ξεχνιέται. Μια αποτυχία ξεπερνιέται. Ένα παιδί όµως που νιώθει µόνο, φοβισµένο ή χωρίς ελπίδα χρειάζεται στήριξη, κατανόηση και αγάπη και όχι περισσότερη πίεση.
Οι νέοι πρέπει να ξέρουν ότι δεν είναι µόνοι τους και ότι η ζωή έχει πολλούς δρόµους και πολλές δεύτερες ευκαιρίες. Καµία εξέταση και κανένας βαθµός δεν αξίζει περισσότερο από µια ανθρώπινη ζωή.
Τελικά, οι βαθµοί είναι µόνο αριθµοί. Η ζωή ενός παιδιού όµως είναι ανεκτίµητη. Γι’ αυτό πρέπει όλοι να θυµόµαστε πως η επιτυχία δεν µετριέται µόνο µε σχολές και εξετάσεις, αλλά µε το να µεγαλώνουν τα παιδιά µε υγεία, ελπίδα και ανθρώπους δίπλα τους, σε ένα υγιές περιβάλλον, όπου οι γονείς ασχολούνται µαζί τους και τους αφιερώνουν χρόνο.
