Κάν’ το και συ. Μπορείς!. Καλοκαίρι, και οι παραλίες της πατρίδας μας, οι δρόμοι που παίρνουμε για να τις βρούμε, τα σκιερά μέρη στα οποία καταφεύγουμε για να στήσουμε τραπεζάκια, πολυθρόνες, σκηνές, γεμίζουν από όλων των ειδών τα απόβλητα της παιδείας, της κουλτούρας και της μεταμοντέρνας αισθητικής των ελληναράδων, με τα αβυσσαλέα δικαιώματα που έτσι γουστάρουν στην προκειμένη περίπτωση. Ν’ αφήνουν «πίσω τους συντρίμμια». Κάποιοι πάλι ελάχιστοι, που «δεν γουστάρουν» τέτοιες γαϊδουριές, φεύγουν από όπου πάνε ως κύριοι και κυρίες, παραδίδοντας τον τόπο καθαρό στους επόμενους.
Άλλοι, ακόμα λιγότεροι αυτοί, συμπεριφέρονται στο κοινό μας περιβάλλον, έτσι όπως θα έπρεπε να κάνουμε όλοι, αφιερώνοντας λίγο από τον χρόνο τους, δυο τρεις σακούλες σκουπιδιών, «κι έλαμψ’ ο γιαλός, κι έλαμψ’ ο κόσμος όλος»!… Με τα γαντάκια στα χέρια, τη τσουγκράνα στον ώμο, καπελάκι για τον ήλιο, ξεκινάει η γυμναστική σε σώμα και νου, διότι παράλληλα με το σκύψε σήκω και το τράβα σπρώξε, το μυαλό δουλεύει και εξελίσσει και αυτό, σκέψεις σχετικές με την… άσκηση, που δεν τις κάνει ο αραχτός στην παραλία, ο οποίος –άνετος και ωραίος– απολαμβάνει τα τσιγαράκια του και τα λοιπά συνοδευτικά, γεμίζοντας τον τόπο γύρω με γόπες, καλαμάκια, πλαστικά ποτήρια του καφέ και στο τέλος παρατάει και το άδειο πακέτο των τσιγάρων του να κάνει παρέα με τα υπόλοιπα. Αλλιώς θα δούλευε το μυαλό του, σε άλλες εντολές του εγκεφάλου θα υπάκουαν τα χέρια του.
Στους κάποιους λίγους, αφιερώνεται τούτο το καλοκαιριάτικο σημείωμα, παροτρύνοντας κι άλλους να μπουν στην παρέα, αφού πρώτα τους προετοιμάσω για το τι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν, εάν αποφασίσουν κάποτε να ασκηθούν όπως προείπαμε. Λοιπόν! Είστε έτοιμες-έτοιμοι, να μαζέψετε από την παραλία, ταμπόν χρησιμοποιημένο το οποίο κάποια «κυρία» το έβγαλε το παράτησε κι έφυγε αχάλαγη; Το ίδιο θα κάνετε και με την λερωμένη πάνα του παιδιού της άλλης… «κυρίας». Μην ξεχάσετε να μαζέψετε και ό,τι οι στεριανοί ψαράδες θα αφήσουν πίσω τους μετά το ψάρεμα. Τουτέστιν μποτίλιες της μπύρας, κουτιά αναψυκτικών, ξυραφάκια –ναι-ναι καλά διαβάσατε– ξυραφάκια, αγκίστρια μπλεγμένα με πετονιές. Αφού τα μαζέψατε αυτά, συγκεντρώστε τα κάπου πιο μακριά σε εμφανές σημείο και παλουκώστε στο κέντρο των λαφύρων μια επιγραφή με τη λέξη ΝΤΡΟΠΗ. Σας διαβεβαιώ πως λειτουργεί το σύστημα κι αυτό, κάτι λέει.
Τώρα φεύγοντας από τα… λιανά, περνάμε στις σκουπιδόμαζες. Οι περαστικοί που θα περνούν από τον τόπο της επιχείρησής σας, άλλοι ούτε που θα σας δουν καν. Άλλοι θα σκεφτούν, άσ’ τον τον ηλίθιο-ηλίθια να παριστάνει τον καλό πρόσκοπο. Κάποιος μπορεί να σας συγχαρεί για την προσπάθεια. Μην τσιμπήσετε. Ένας τέτοιος έτυχε και σε μένα στο Μαρούσι, όπου σκούπιζα έξω το δρόμο μπροστά στο πεζοδρόμιό μου. Περνά, με συγχαίρει για… την ευαισθησία και στα δύο μέτρα πιο κάτω πετάει το άδειο πακέτο των τσιγάρων του στο δρόμο. Κάτι σας έπεσε του φώναξα και τον υποχρέωσα να γυρίσει να το μαζέψει. Στο θράσος δηλαδή, απαντάς με θάρρος.
Τελειώνοντας φίλε συγκάτοικε σε τούτην την τρέλα, είμαι υποχρεωμένη να σου πω και το τελευταίο, το πιο σημαντικό. Κανείς δεν θα προθυμοποιηθεί να σε βοηθήσει. Δεν πειράζει καθόλου. Καν’ το και θα δεις πως αξίζει!…
ΤοποΓράφει η Θέμις
