Ο ελληνικός κινηματογράφος αποτελεί ανεξάντλητη πηγή για τον δημοσιογράφο που θέλει να δώσει έναν ευρηματικό -και ταυτόχρονα χιουμοριστικό τίτλο- σε κάποια από τις πολύ σοβαρές ειδήσεις-πληροφορίες που καλείται να διαχειριστεί καθημερινά. Οι αξέχαστες ατάκες των χαρισματικών ηθοποιών «παλαιάς κοπής», μέσα από τις οποίες κάποιοι από εμάς γνωριστήμαμε με το «χαζοκούτι», είναι τόσο επίκαιρες που… τρομάζουν.
Μία από αυτές τις ατάκες στριφογύριζε διαρκώς στο μυαλό μου παρακολουθώντας τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, την Τρίτη 7 Ιουλίου 2009. Και πώς να μη θυμηθείς τον αείμνηστο Αυλωνίτη, μ’ εκείνο το περίφημο «βρε πού πάμε;», όταν γύρω σου… σφυρίζουν καταγγελίες για «υπεραξίες εκατομμυρίων ευρώ», «deals μ’ ευυπόληπτους επιχειρηματίες», «αλλαγές χρήσεων γης κατά παραγγελία» και τόσα άλλα… χαριτωμένα και δηλωτικά ενός κόσμου κάθε άλλο παρά «όμορφου κι αγγελικά πλασμένου».
Και τι δεν ακούστηκε στην αίθουσα της Βασ. Σοφίας με αφορμή τις πολεοδομικές… ρυθμίσεις στην περιοχή που φιλοξενεί τον Όμιλο του ΙΑΣΩ.
Η μειοψηφία μίλησε για «χατήρια» της διοίκησης σ’ επιχειρηματίες, ακόμη και για «αμοιβές σε γη ή χρήμα». Η διοίκηση, θιγόμενη, αντεπιτέθηκε, θυμίζοντας στη μειοψηφία τις δικές της… εξυπηρετήσεις, όταν εκείνη ήταν στα πράγματα. Και το γαϊτανάκι συνεχίστηκε για ώρα. Αν κάποιος βιντεοσκοπούσε τη συγκεκριμένη συνεδρίαση και απέστελλε το σχετικό υλικό σε κάθε μαρουσιώτικο σπίτι, δεν ξέρω πόσοι θα πήγαιναν στις επόμενες δημοτικές εκλογές να ψηφίσουν για τους εκπροσώπους τους στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Μας είπαν πολλά οι εκπρόσωποί μας στο δημοκρατικό όργανο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά φρόντισαν να κρατήσουν ως επτασφράγιστο μυστικό μια σκληρή αλήθεια. Ότι όλο το σύστημα της διοίκησης, σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο, στηρίζεται σε συμφέροντα, μίζες και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και πίσω από κλειστές πόρτες. Οι δε όποιες ελάχιστες εξαιρέσεις -συνήθως σε δήμους-κοινότητες όπου δεν «τζιράρονται» μεγάλα ποσά- λειτουργούν απλώς ως επιβεβαιωτικές του κανόνα περιπτώσεις.
Κι εξηγούμαι. Εάν υποθετικά ο κ. Χ. είναι ένας έντιμος δημότης, επιτυχημένος επαγγελματικά, μη διαπλεκόμενος και μη επιρρεπής σε οποιασδήποτε μορφής πιέσεις, πόσες πιθανότητες έχει να διεκδικήσει επιτυχώς την καρέκλα του πρώτου δημότη σ’ έναν Δήμο όπως το Μαρούσι;
Ας προσπαθήσουμε ν’ απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα. Ο κ. Χ. ακόμη κι αν είναι απόλυτα επιτυχημένος στη δουλειά του, δεν μπορεί να έχει τόσο υψηλές αποδοχές ώστε να στηρίξει μόνος του τον πανάκριβο προεκλογικό αγώνα που συνεπάγεται μια αναμέτρηση στο Μαρούσι (προεκλογικό υλικό, αφίσες, γραφεία, εκδηλώσεις κ.ο.τ.). Αν, όντως, έχει τόσο υψηλό εισόδημα, αυτό δημιουργεί, αφενός υποψίες για τον τρόπο απόκτησής του, αφετέρου εντύπωση για την επιλογή του να επενδύσει τα χρήματά του στην πολιτική.
Αν δεν συμβαίνει το παραπάνω, υποθέτουμε ότι κάποιος θα πρέπει να συμβάλλει χρηματικά στην εκλογή του. Αυτός ο «κάποιος» είναι είτε ο κομματικός μηχανισμός που τον στηρίζει (βασική προϋπόθεση, μ΄ ελάχιστες εξαιρέσεις, για να έχεις εκλογική τύχη), είτε τα επιχειρηματικά συμφέροντα, είτε συνδυασμός και των δύο. Οποιοσδήποτε από τους παραπάνω συνδυασμούς συνεπάγεται δεσμεύσεις του φερέλπιδος υποψηφίου δημάρχου κι άρα, αποκλείεται ο κ. Χ. που αναφέραμε, να βρεθεί ποτέ στον 3ο όροφο της Βασ. Σοφίας ή στον αντίστοιχο όροφο οποιουδήποτε μεγάλου δήμου.
Σοφόν το ασαφές ή απλοποιούμε τα πράγματα, λαϊκίζοντας; Μα κοιτάξτε το Μαρούσι γύρω σας. Πώς κτίσθηκαν όλα αυτά τα μεγαθήρια; Πού πήγαν οι άλλοτε πράσινοι, ελεύθεροι χώροι; Με τίνος άδειες ή τα «στραβά μάτια» πραγματοποιήθηκε αυτό το πολεοδομικό όργιο, αν όχι αυτών που έχουν διαχρονικά την ευθύνη διοίκησης του Δήμου; Και για να σας απελπίσω ακόμη περισσότερο, κάντε και κάτι άλλο. Βγάλτε φωτογραφίες από το σημερινό Μαρούσι και τοποθετήστε αυτές στο οικογενειακό «άλμπουμ». Αφήστε να περάσουν 10-15 χρόνια και, τότε, πάρτε τις φωτογραφίες και πάλι στα χέρια σας και κάντε μια σύγκριση με το Μαρούσι γύρω σας. Είμαι σίγουρος ότι θα αισθανθείτε όπως αισθανόμαστε εμείς στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, όταν κάνουμε σήμερα μερικά από εκείνα τα αφιερώματα στο Μαρούσι του χθες. Αντικρύζουμε μια αγνώριστη πόλη…
Επειδή, ωστόσο, καλές είναι οι διαπιστώσεις, αλλά η ζωή πρέπει να προχωρά λαμβάνοντας υπόψη τα σημερινά δεδομένα, θα πρέπει να δίνουμε και λύσεις στα υποτιθέμενα ή μη αδιέξοδα. Δεχόμενοι ότι αυτοί είναι οι κανόνες του εκλογικού παιχνιδιού, θα πρέπει να βρούμε τρόπους να επιβάλλουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαφάνεια -αυτήν για την οποία κόπτονται όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι- που θα επιτρέπει σε όλους εμάς, τους ψηφοφόρους, να γνωρίζουμε και ν’ «αποκρυπτογραφούμε» τις όποιες τροποποιήσεις οικοδομικών τετραγώνων και τις όποιες αλλαγές στις χρήσεις γης.
Δύσκολο; Καθόλου. Προτείνω ν’ ακολουθήσουμε αυτό που κάνουν οι υποψήφιοι πρόεδροι στις καπιταλιστικές ΗΠΑ. Κάθε υποψήφιος δήμαρχος, αλλά και κάθε δημοτικός σύμβουλος, να δημοσιεύει καταστάσεις με το ποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι ή μεμονωμένοι ιδιώτες στηρίζουν οικονομικά την προεκλογική εκστρατεία τους. Να ξέρουμε, βρε αδελφέ, ποιοι έδωσαν σε ποιους, για να μπορέσουμε να ελέγξουμε εάν το έκαναν γιατί κατανοούν την ανάγκη ύπαρξης των πολιτικών θεσμών -συνεπώς στηρίζουν την επιβίωσή τους- ή απλώς επενδύουν σήμερα για να ρευστοποιήσουν με υψηλό κέρδος αύριο…
Τι λέτε κ.κ. σύμβουλοι, θα τολμούσατε κάτι τέτοιο στις επόμενες εκλογές; Αν όχι -που είναι και το περισσότερο πιθανό- περιορίστε τουλάχιστον τις μεγάλες κορόνες στο Δημοτικό Συμβούλιο περί διαφάνειας και μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας. Για τον μέσο δημότη είναι παντελώς αδιάφορο εάν τα περισσότερα τα «έφαγε» η πρώην διοίκηση, τα «τρώει» η νυν ή θα τα «φάει» η επόμενη. Εκείνο που τον ενδιαφέρει άμεσα, γιατί έχει να κάνει με το παρόν το δικό του και το μέλλον των παιδιών του, είναι αν έχει λόγο να μείνει πια στο Μαρούσι που φτιάξατε ή θα πρέπει να τα μαζέψει και να φύγει, σιγοτραγουδώντας «Σ’ αυτήν την πόλη πια δεν έχουμε ζωή…».
Βέβαια, υπάρχει κι ο κίνδυνος για κάποιους από εσάς, να μη μαζέψει ο δημότης τα πράγματά του, αλλά ν’ αναγκάσει εσάς να εγκαταλείψετε την πόλη ΤΟΥ. Κι αν κάποιοι από εσάς χαμογελάτε ασφαλείς, θυμηθείτε ότι γελά καλύτερα, αυτός που γελά τελευταίος…
Θάνος Σταθόπουλος
