Πάντως, αν οι συμμετέχοντες στα Δημοτικά Συμβούλια αποτελούσαν μέλη διοικητικού συμβουλίου και καλούνταν ν’ αποφασίσουν για το αύριο των επιχειρήσεών τους, μάλλον θα είχαν οδηγήσει τις τελευταίες εδώ και πολύ καιρό σε κλείσιμο. Όχι, βέβαια, ότι και σε επίπεδο δήμων τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η απαξίωση του κόσμου στις δημοτικές αρχές και η αποχή τους από τα κοινά ακριβώς αυτή την κατάσταση φθοράς που επικρατεί σε αρκετούς Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης καταδεικνύουν.
Άραγε, θα μπορούσε ν’ αλλάξει η παραπάνω ζοφερή εικόνα; Η απάντηση είναι ναι, αλλά με προϋποθέσεις. Και όχι προϋποθέσεις δύσκολες ή ανέφικτες, αλλά αυτονόητες, σε άλλες εποχές ή άλλες χώρες.
Η στήλη είναι πεπεισμένη ότι οι συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων, θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν σε δυο-τρεις ώρες. Αυτό, φυσικά, προϋποθέτει ότι οι δημοτικές αρχές, με την αυστηρή καθοδήγηση των προέδρων των επιμέρους Σωμάτων, θα φρόντιζαν ώστε κάθε θέμα να συνοδεύεται από άρτια επεξεργασμένη εισήγηση, την οποία οι δημοτικοί σύμβουλοι θα έχουν έγκαιρα στη διάθεσή τους.
Από την άλλη πλευρά, οι τελευταίοι θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζουν την παρουσία τους στο Δημοτικό Συμβούλιο ως μια εξαιρετικά σοβαρή αποστολή, για την οποία οφείλουν να είναι πλήρως προετοιμασμένοι και «διαβασμένοι». Άρα, θα έχουν φροντίσει να έχουν ενημερωθεί για τα προς συζήτηση θέματα και να έχουν καταγράψει με συντομία είτε τις διευκρινίσεις που χρειάζονται είτε τις διαφοροποιήσεις που έχουν.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα απλοποιούνται, αφού οι όποιες παρεμβάσεις από μικροφώνου θα έχουν και λόγο και ουσία. Αν, μάλιστα, οι πρόεδροι των Σωμάτων αποφασίσουν να τηρήσουν τον κανονισμό των Συμβουλίων -με ισότητα προς όλες τις πλευρές- τότε μάλλον θα ζήσουμε στιγμές πραγματικής Δημοκρατίας και Διαφάνειας.
Όσο για εκείνους που υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να υπάρχει άπλετη ελευθερία του λόγου, χωρίς δεσμεύσεις και περιορισμούς, μάλλον ωθούνται από… άλλα κίνητρα και πιθανότατα δεν έχουν ακούσει ούτε το «ουκ εν το πολλώ το ευ, αλλά εν τω ευ το πολύ», ούτε το λαϊκότερο «τα πολλά λόγια είναι φτώχια» και ούτε το διαχρονικό αξίωμα «ο χρόνος είναι χρήμα».
Κι αν, τέλος πάντων, κάποιοι από αυτούς έχουν άφθονο χρόνο να ξοδέψουν, ας μη τον σπαταλούν μπροστά στο μικρόφωνο του εδράνου τους. Ας τον διαθέσουν στην πόλη, πλαισιώνοντας επιτροπές παραγωγής συγκεκριμένου έργου, εθελοντικούς φορείς ή -εφόσον ανήκουν στις δημοτικές διοικήσεις- προωθώντας προβλήματα της καθημερινότητας των δημοτών.
Εξάλλου, ας το σκεφτούν και διαφορετικά. Όσα λιγότερα λέει κάποιος, για τόσα λιγότερα θα έχει ν’ απολογηθεί στο τέλος. Αν ψαχτούμε όλοι μας, θα παραδεχθούμε ότι ποτέ δεν μετανοιώσαμε στη ζωή μας για κάτι που δεν ξεστομίσαμε. Απεναντίας, πολλές είναι οι φορές που μετανοιώσαμε, επειδή δεν καταφέραμε να κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό…
