Αλήθεια ή μύθος, ο Φειδιππίδης κατάφερε να ανακοινώσει την είδηση μιας ιστορικής στιγμής, της μεγάλης ελληνικής νίκης κατά των Περσών στον Μαραθώνα, με μια και μόνη λέξη: Νενικήκαμεν. Γι’ αυτό πολλοί τον θεωρούν ως έναν από τους πρώτους κι εμπειρότερους δημοσιογράφους, αφού οι τελευταίοι μαθαίνουν (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) από τα πρώτα χρόνια της μαθητείας τους να «κόβουν» κείμενα, να συμπυκνώνουν νοήματα, να βγάζουν περιλήψεις.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Το πόσο δύσκολο είναι να επικοινωνείς με τους άλλους περιεκτικά, χωρίς ανούσιες λεπτομέρειες και φλυαρίες, το εξέφρασε έξοχα ένας φιλόσοφος (δυστυχώς, μου διαφεύγει τ’ όνομά του) στην αλληλογραφία του μ’ έναν φίλο του, αναφέροντας το εξής: «Συγχώρεσέ με που σου γράφω τόσα πολλά, αλλά δεν έχω χρόνο για να σου γράψω λιγότερα…».
Δυστυχώς, στην Ελλάδα είμαστε πολύ μακριά από το να χαρακτηριστούμε φειδωλοί στις λέξεις, ιδιαίτερα στον προφορικό λόγο. Κάτι που γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στην πολιτική σκηνή, όπου βλέπουμε ανθρώπους που κυριολεκτικά λειτουργούν ως εθισμένοι μπροστά στο μικρόφωνο. Ακόμη κι αν τίποτε δεν έχουν να πουν, ακόμη κι αν στερούνται της ικανότητας να συντάξουν μια ολοκληρωμένη πρόταση με υποκείμενο, ρήμα κι αντικείμενο, επιμένουν να φλυαρούν ακατάπαυστα, πιθανότατα θεωρώντας ότι δεν έχει σημασία το τι λες, αλλά απλώς το γεγονός ότι το λες…
Το παραπάνω φαινόμενο αποτελεί σχεδόν τον κανόνα στις συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων. Δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστήριζε κάποιος ότι ελάχιστες ώρες πηγαίνουν τόσο χαμένες κι αναξιοποίητες, όσο αυτές που αναλώνονται στις παραπάνω συζητήσεις. Γιατί, έστω κι αν κάποιοι σπεύσουν να θιχτούν, η αλήθεια είναι ότι, αφαιρώντας τις άνευ αξίας «κοκορομαχίες», τις ατέρμονες παρελθοντολογικές αναφορές και τα ανιαρά «πλατιάσματα», τελικώς ο ωφέλιμος λόγος που εκφέρεται δεν ξεπερνά -σε κάθε συνεδρίαση- τη μία με δυο ώρες.
Ειλικρινώς το γράφω, δεν ζηλεύω τους συναδέλφους που καλούνται να καλύψουν αυτές τις συνεδριάσεις. Πολλές φορές είναι αδύνατον να παρακολουθήσεις τα τεκταινόμενα ή να επικεντρωθείς σε κάποιο θέμα μείζονος ενδιαφέροντος. Όσο επαγγελματικά κι αν λειτουργείς, θα εκνευριστείς με τις συνεχείς επαναλήψεις κι απεραντολογίες ή από την τάση ορισμένων να πάρουν τον λόγο, μόνο και μόνο για να πουν από μικροφώνου ότι συμφωνούν με τον προλαλήσαντα…
Και μετά ορισμένοι έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν αυτές τις συνεδριάσεις ως δείγμα διαφάνειας και να ομιλούν περί ανοικτών διαδικασιών για όλο τον λαό. Δίχως ν’ αναρωτιούνται πόσοι εργαζόμενοι δημότες, που πρέπει να σηκωθούν το επόμενο πρωί να πάνε στη δουλειά τους, έχουν τη δυνατότητα να ξημερώνονται στις αίθουσες συνεδριάσεων των Δημοτικών Συμβουλίων, προκειμένου να πληροφορηθούν το μέλλον που προετοιμάζουν οι τοπικοί «άρχοντες» για την πόλη τους.
Και, βέβαια, ούτε πτοούνται από το μήνυμα που στέλνουν τα άδεια καθίσματα στην πλευρά του κοινού, όταν οι συνεδριάσεις «ξεχειλώνουν» μέχρι υπερβολής. Εκτός κι αν καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αυτός είναι ο στόχος, δηλαδή ν’ αναγκαστεί η πλειονότητα των δημοτών να μείνουν μακριά από τις αίθουσες συνεδριάσεων των Δημοτικών Συμβουλίων και συνεπώς, να παραμείνουν σε απόσταση… ασφαλείας από εκείνους που αποφασίζουν για τις τύχες τους.
