ΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΘΕΟ (Λίτσα Παπαζαχαροπούλου. Μουσική: Τερψιχόρη Παπαστεφάνου)
– Να ’χα το σπίτι το παλιό με την αυλή/ και τη μητέρα καθισμένη στο κατώφλι/ και σένα να ’ρχεσαι με τσίτι θαλασσί/ και να μυρίζει όλος ο κόσμος γιασεμί.
– Ας είχα αγιόκλημα την πόρτα να σκεπάζει/ και στη βρυσούλα μας μπλεγμένο τον κισσό/ την Κυριακή ένα κερί στον Άη-Θανάση/ και το Μαρούσι τόσο δίπλα στο Θεό.
– Να ’χα πλεξούδα τα χρυσά σου τα μαλλιά/ τότε π’ ανέμιζαν στου Μάη τ’ αγεράκι/ κι ήταν τα μάτια σου θάλασσες γαλανά/ κι όλος ο κόσμος μια μεγάλη αγκαλιά.
● Την «εποχή» που τα κοριτσάκια των ελλαδιτών, μαθαίνουν μέσα στα σπίτια τους με την άδεια του ανεκδιήγητου Ε.Σ.Ρ. και την πλημμελή εποπτεία των γονιών, κάθε είδους προστυχιά!!! από την «Νεανική σειρά Patty, η πιο όμορφη ιστορία» και τα λεβεντόπαιδα να ανέχονται όλων των ειδών τους ευτελισμούς μέσω των «Fab 5», άντε να… προωθήσεις ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ με ποίηση, τραγούδια, φωτογραφίες, δρώμενα, με θέμα το Μαρούσι. Εκείνο το Μαρούσι το οποίο τα παιδιά μας δεν θα το μάθουν ΠΟΤΕ, διότι οι… ηγούμενοι των αρμοδίων φορέων του τόπου μας καταπιάνονται με πιο ενδιαφέροντα θέματα.
ΚΑΙ ΜΑΡΟΥΣΙ ΕΙΝ’ ΕΔΩ (Λίτσα Παπαζαχαροπούλου. Μουσική: Κωστής Μαυραντής)
– Βόλτα στην Περικλέους έλ’ απόψε νωρίς/ και μετά στην πλατεία να σε δω να με δεις/ έλα πάμε παρέα ήσυχα τα στενά/ το Μαρούσι κοιμάται και μαζί μας θυμάται! / σαν παιδί τα παλιά.
– Και τι μένει να πεις, χαμογέλα να δεις/ θερινά σινεμά ταβερνάκια παλιά/ οι παρέες γνωστές, το κρασί στην οκά/ κανταδούλες ρετρό και…Μαρούσι είν’ Εδώ!
– Μην κοιτάς την ώρα, πάντα είναι νωρίς/ η καρδιά αν το θέλει έλα και θα το δεις/ στο παγκάκι του δρόμου, θα σκουπίσω δειλά/ κάποιο δάκρυ που πέφτει απ’ τα ωραία σου μάτια/ στη σιωπή και κιλά.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Τέλος του 2011 και από αυτά -τα λίγο προ του τέλους «ΕπιΤόπου»- θέλω να καταθέσω την ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ μου προς την 46άχρονη ΑΜΑΡΥΣΙΑ η οποία στέκεται στο Μαρούσι σαν δύναμη τεράστια που θα πρέπει κάποτε να αναγνωριστεί και… επισήμως από τον «Πολιτικό Πολιτισμό» όποτε αυτός Υπάρξει, αλλά και σε όλους Εκείνους οι οποίοι με ποιήματα, με λόγο πεζό, φωτογραφίες, ζωγραφική, μουσική, δωρεές στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ – ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ του Μαρουσιού, άφησαν σε τούτον τον Ελληνικό Πανάρχαιο Τόπο, Ακριβές Προσφορές, ασχέτως αν τελικώς κατέληξαν σε κάποιες ιδιωτικές δισκοθήκες, βιβλιοθήκες, άλμπουμ κλπ. κλπ. (Για τη ΔΗΜΟΤΙΚΗ μας ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ άλλα είναι τα ενδιαφέροντα).
Αυτή λοιπόν την «εποχή», όπου άλλα –γενικώς– είναι τα… ενδιαφέροντα, θέματα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ με την ευρεία του έννοια η οποία περιλαμβάνει Ευγένεια, Ειλικρίνεια, Υπερηφάνεια, Φιλότιμο, Σεβασμό σε ό,τι και όποιον την δικαιούται, δεν φαίνεται να αφορά στην κοινωνία μας.
Και τελειώνω με μια φράση που διάβασα κάποτε σε έναν τοίχο: «Μοναξιά δεν σημαίνει είμαι μόνος. Μοναξιά σημαίνει δεν σας ανήκω»!…
