Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι του αμέσως προηγούμενου άρθρου της στήλης, σχετικά με το πώς θα εξελιχθεί η συζήτηση για τον Προϋπολογισμό και το Τεχνικό Πρόγραμμα του 2012 στους Δήμους της περιοχής μας, και το Μαρούσι έσπευσε να το επιβεβαιώσει, αλλά και να το… ξεπεράσει.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Δυστυχώς, η -υποτίθεται- κορυφαία συζήτηση του έτους υποβαθμίστηκε σε μια ανούσια παράθεση μονολόγων, η οποία τίποτε δεν προσέφερε σε όσους βρέθηκαν στην αίθουσα συνεδριάσεων της Βασ. Σοφίας. Τη συνολική αυτή εικόνα αμαύρωσε ακόμη περισσότερο η στάση αρκετών δημοτικών συμβούλων (της πλειοψηφίας και της μείζονος μειοψηφίας), οι οποίοι, όταν δεν περιφέρονταν στους διαδρόμους και την είσοδο του δημαρχείου, συνομιλούσαν και έκαναν αστεία μεταξύ τους, αδιαφορώντας για το τι έλεγε ο συνάδελφός τους και απαξιώνοντας πλήρως τον ρόλο τους και τον ρόλο του Δημοτικού Συμβουλίου.
Μέχρι και για το «παλαμάρι του βαρκάρη(!)» ακούσαμε μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων, από νεαρό δημοτικό σύμβουλο, που προφανώς αισθάνθηκε την ανάγκη να… ευφυολογήσει πάνω στην ομιλία δημοτικής συμβούλου της ελάσσονος μειοψηφίας. Και δεν αναφερόμαστε στον πρόεδρο του Σώματος, γιατί πραγματικά έκανε ό,τι μπορούσε να κρατήσει κάπως τη συνεδρίαση, αλλά όλες οι προσπάθειές του «σκόνταφταν» πάνω στην αχαρακτήριστη συμπεριφορά πολλών συναδέλφων του.
Κατά τ’ άλλα, αν οι δημότες περίμεναν να βγει κάτι ουσιαστικό από τη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό και το Τεχνικό Πρόγραμμα του νέου έτους, μάλλον η απογοήτευσή τους θα ήταν πλήρης. Όμως, ας μην έχουν παράπονο. Είχαν την ευκαιρία να «φρεσκάρουν» για «νιοστή» φορά τη μνήμη τους (η επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως, που έλεγαν και οι αρχαίοι), ακούγοντας για τα χρέη των προηγούμενων διοικήσεων, τα «ολυμπιακά ραδιοφωνάκια», «το όργιο των προγραμματικών συμβάσεων» κ.ο.τ.
Από δε τα έδρανα της μείζονος μειοψηφίας, κάθε παρέμβαση και διαφορετικό πολιτικό στίγμα, έτσι για να επιβεβαιωθεί ότι στους κόλπους της δημοτικής παράταξης (άραγε, λειτουργεί ακόμη ως τέτοια;) ΜΑΡΟΥΣΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, το… μέλλον είναι αβέβαιο.
Με αυτά και μ’ εκείνα, οι ελάχιστες σοβαρές επισημάνσεις, κυρίως από τον χώρο της ελάσσονος μειοψηφίας… χάθηκαν στη μετάφραση και, σε καμία περίπτωση, δεν κατόρθωσαν να ξεφύγουν από το επίπεδο του καταγγελτικού λόγου. Λες και κάποιοι νομίζουν ότι χρειάζεται ειδικό σεμινάριο στους Μαρουσιώτες για να καταλάβουν το πώς έγινε ελλειμματικός ο Δήμος ή για το είδος του «νοικοκυρέματος» των τελευταίων χρόνων. Μα αγαπητοί μου, «χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει». Το πώς βρέθηκε η πόλη μας στο σημερινό οικονομικό χάλι, λίγο πολύ το γνωρίζουμε όλοι οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ». Τις λύσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο αναζητούμε και δεν βρίσκουμε. Και όσο θα συμβαίνει αυτό, τόσο και θα πληθαίνουν τα θλιβερά φαινόμενα υποβάθμισης της ζωής ιδιαίτερα των κοινωνικά αδύναμων συμπολιτών μας, όπως αποκαλύπτεται στο σημερινό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ.
Και είναι αλήθεια, ότι συνάνθρωποί μας, που μέχρι χθες απολάμβαναν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, σήμερα στέκονται ντροπαλά σε κάποια ουρά συσσιτίου, προκειμένου να καλύψουν τις βασικές διατροφικές ανάγκες τους. Πρόκειται για μια εικόνα που εμφανίζεται όλο και συχνότερα στην περιοχή μας και ελπίζουμε ν’ αποτελέσει την αφορμή να σοβαρευτούμε, να σηκώσουμε τα μανίκια και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να γυρίσουμε το… παιχνίδι.
Όσοι λοιπόν μπορούν, ας μπουν στο γήπεδο και ας αποδείξουν ότι μπορούν να «σκοράρουν» ακόμη και στα δύσκολα. Οι υπόλοιποι ας παραμείνουν στην «κερκίδα» των εξελίξεων, βρίζοντας πότε τον «διαιτητή», πότε τους «παίκτες», πότε τον «προπονητή», «παλληκαρίζοντας» εκ του ασφαλούς.
Η πόλη, όπως και η χώρα, τούτες τις δύσκολες στιγμές έχουν ανάγκη από πολιτικούς που θα βοηθήσουν τους πολίτες να επανακτήσουν τη χαμένη αυτοεκτίμησή τους. Έχουν ανάγκη από κυβερνήτες που θα προσδώσουν νέο όραμα και νέες προοπτικές ανάπτυξης σε ένα λαό, που μπορεί να έκανε λάθη, αλλά έχει αποδείξει πως, όταν η ώρα το καλεί, γνωρίζει και ν’ αγωνίζεται και να νικά.
Αν υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί στο Μαρούσι, ας βγουν μπροστά κι ας δώσουν το σύνθημα της… αντεπίθεσης στην κρίση. Τώρα τους χρειάζεται η πόλη και τώρα είναι υποχρεωμένοι να προσφέρουν ό,τι μπορούν για το κοινό καλό. Ο «κόμπος», εάν δεν έχει ήδη φθάσει, είναι σίγουρο ότι πλησιάζει πολύ κοντά στο «χτένι». Ας σταματήσουμε πια με το χθες και την «ανασκόπηση» των παλιών αμαρτιών, κι ας δούμε το μέλλον και τι μπορούμε ν’ αλλάξουμε σε αυτό. Οι προκλήσεις είναι μπροστά και πρέπει ν’ απαντηθούν από όλους όσους αγαπούν το Μαρούσι, ανεξάρτητα από την όποια κομματική ταυτότητα μπορεί να φέρουν.
Καλά Χριστούγεννα και καλές σκέψεις…
