Δυστυχώς, η κρίση διαλύει όλες τις βεβαιότητες στην οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν, δύο χρόνια μετά βρεθήκαμε και πάλι στο χείλος της χρεoκοπίας και έτσι οδηγηθήκαμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου και στο δεύτερο μνημόνιο, μια δεύτερη ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Φταίει ο ανέφικτος στόχος του πρώτου μνημονίου; ‘H μήπως η υπέρμετρη αισιοδοξία, η αναβλητικότητα στην πραγμάτωση των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ , όσο και η ανεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης; Η μεγάλη νομοθετική παραγωγή και ο σημαντικός όγκος των μεταρρυθμίσεων έμειναν στα χαρτιά, γιατί δεν έφτασε το μαχαίρι στο κόκαλο και δεν έγινε η αναγκαία σύγκρουση με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και αναπτυξιακής λογικής. Η εποχή της ανεύθυνης αμεριμνησίας, με ευθύνη του πολιτικών κομμάτων, που κράτησε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, τελείωσε το 2009.
Δυστυχώς τα κόμματα εξουσίας της μεταπολίτευσης, από εκφραστές ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων με όλες τις εσωτερικές αντιφάσεις και αντιθέσεις, εξελίχθηκαν σε μηχανισμούς εξουσίας, ενώ την ίδια περίοδο, μπήκαν οι βάσεις του γραφειοκρατικού και κομματικού συνδικαλισμού.
Την ίδια ώρα που έρχονταν στο προσκήνιο εκατομμύρια αποκλεισμένοι Έλληνες, και από μια βαλκανική χώρα η Ελλάδα έμπαινε στο σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ίδια αυτή ώρα τράφηκε από αντιλήψεις μικροπολιτικής, πελατειακών σχέσεων, αδράνειας, καθυστερήσεων και αρκετών χαμένων ευκαιριών. Πρωταγωνιστής, το πολιτικό προσωπικό. Στην πλειονότητά του, ένα πολιτικό κατεστημένο που διαχειριζόταν το πελατειακό κράτος. Ούτε «ανίκανο» ήταν, ούτε «ανεπαρκές» για εκείνη τη δουλειά. Γι’ αυτό, άλλωστε, η αποκατάσταση της ειλικρίνειας και της αλήθειας είναι η ουσία και το αντίδοτο στην κακοποίηση, την υποτίμηση και τη γελοιοποίηση που έχει υποστεί το πολιτικό σύστημα. Ήρθε λοιπόν η ώρα να αφήσουμε πίσω μας το παλαιό καθεστώς: τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, τη σπατάλη, τα φέουδα, τα προνόμια, τη γραφειοκρατία, το πελατειακό κράτος, την επαγγελματοποίηση της πολιτικής.
Αναρωτιέμαι όμως, αν όλα αυτά μπορούν να γίνουν από ένα πολιτικό προσωπικό, από το οποίο κάποιοι δημιούργησαν την παραπάνω κατάσταση, ενώ αρκετοί την ανέχθηκαν, μη εξαιρουμένων των κομμάτων της ευρύτερης Αριστεράς. Είναι δύσκολο με παλιά υλικά να κτίσεις νέες κατασκευές, γιατί είτε από συνήθεια είτε από δεσμεύσεις είτε από αδράνεια -ή το χειρότερο- γιατί δεν έχουν την ικανότητα να συμμετέχουν πια ως πρωταγωνιστές, θα αντιστέκονται στο νέο που η Ελλάδα χρειάζεται. Δυστυχώς για την Ελλάδα, και η Ν.Δ. ήταν και παραμένει ένας μηχανισμός εξουσίας, που η σύγχυση, η απογοήτευση και η θυμική αντιμετώπιση της κατάστασης από αρκετούς πολίτες την εμφανίζει δημοσκοπικά να έρχεται πρώτο κόμμα. Προσωπικά δεν μπορώ να το πιστέψω ότι μέσα στην περιπέτεια που ζούμε, ο ελληνικός λαός θα δώσει ξανά τη δυνατότητα διακυβέρνησης στα ίδια πρόσωπα που τον οδήγησαν στο διάστημα 2004-2009 στην απαξίωση και στη χρεοκοπία.
Τώρα χρειάζονται νέες δυνάμεις που μπορούν να κάνουν προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, που θα δημιουργήσουν ευκαιρίες για τους νέους, τους εργαζομένους και τη μεσαία τάξη, με διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και με δίκαιη κατανομή βαρών αλλά και ευθυνών. Δυστυχώς, παρόλο που υπάρχουν αρκετά μεμονωμένα πολιτικά στελέχη, που μπορούν να παίξουν έναν τέτοιο ρόλο, δεν βλέπω προς το παρόν να ομαδοποιούνται σε μια ενιαία έκφραση, που να μπορεί να την εμπιστευτεί ο κόσμος.
Oι προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, οι νέοι, οι έντιμοι επιχειρηματίες, οι εργαζόμενοι, οι πνευματικές δυνάμεις είναι ο κορμός της υγιούς προοδευτικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που έχει τις ρίζες της σε αγώνες απελευθερωτικούς, δημοκρατικούς και εκσυγχρονιστικούς. Αποτελείται από πολίτες που δεν γνώρισαν τη φτώχια και την ανέχεια μόνο στο σινεμά και από αυτή την άποψη διακατέχονται από ευαισθησίες για ό,τι έχει να κάνει με την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την κοινωνική συνοχή. Αυτός ο χώρος δεν πρέπει να χαθεί, αυτός ο κόσμος πρέπει να εκφραστεί, πρέπει να αποτελέσει το πλειοψηφικό ρεύμα που θα χρωματίσει και θα καθορίσει την καινούργια σύνθεση της αυριανής Βουλής, η οποία θα αναλάβει τις ευθύνες της χώρας.
Το ΠΑΣΟΚ του αύριο, που φαίνεται να διαμορφώνεται, είναι σε θέση να εκφράσει αυτόν το χώρο; Μόνο του ή με άλλες συγγενείς δυνάμεις και σχηματισμούς; Υπάρχουν τα πρόσωπα και οι προϋποθέσεις; Θα αποκόψει όλες τις παθογένειες, μα προπαντός τα πρόσωπα, που από ένα κόμμα της αλλαγής, το μετέτρεψαν σ’ ένα μηχανισμό εξουσίας; Αν ναι, έχει καλώς, σε διαφορετική περίπτωση η ίδια η πραγματικότητα θα το ξεπεράσει και επειδή όπως στη ζωή, έτσι και στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα, θα αντικατασταθεί από άλλη πολιτική πρόταση.
Θεωρώ ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, παρ’ όλες τις θυσίες και τις δυσκολίες, θέλει να παραμείνει μέσα στο ευρώ. Ταυτίζει τη μοίρα του με τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης γιατί είναι σίγουρος ότι θα ανατραπούν οι σημερινοί ευρωπαϊκοί συντηρητικοί συσχετισμοί που επιβάλλουν τη λιτότητα και την κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
Στις προσεχείς εκλογές -παρότι θα προτιμούσα μια κυβέρνηση Παπαδήμου, με μια άλλη σύνθεση, να παραμείνει μέχρι την σταθεροποίηση της κατάστασης- είναι στο χέρι του κόσμου να αναδείξει εκείνες τις δυνάμεις που απαιτούν οι περιστάσεις. Χρειαζόμαστε εκείνες τις δυνάμεις που θα έχουν τη θέληση, το κουράγιο μα και την ικανότητα, όχι μόνο να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, αλλά το σπουδαιότερο, να ανατρέψουν το πρωθυπουργικό – κεντρικό σύστημα εξουσίας και αυτό των ιδιοκτητών των ΜΜΕ που χρόνια τώρα μας οδήγησαν στη σημερινή κρίση.
Η Κυριακή των επικείμενων εκλογών πρέπει να αποτελέσει την αρχή μιας διαδικασίας που πρέπει και μπορεί να καταλήξει εκεί που κατέληξε η 28/11/1910, όταν οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της χώρας, με χιλιάδες νέα πρόσωπα παντού, ενωμένες και αποφασισμένες υπό την ηγεσία του Ελευθερίου Βενιζέλου κέρδισαν 307 από τις 362 έδρες και οδήγησαν την Ελλάδα από την ντροπή, την ήττα και τον διεθνή εξευτελισμό, σε νίκες και επιτυχίες, που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί. Ο ελληνισμός έχει μεγάλες και ανεξάντλητες δυνάμεις. Να τις απελευθερώσουμε όπως και τότε.
Κωνσταντίνος Κανελλάκης
Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής
