Αγαπητοί παραλήπτες αυτού του μηνύματος
Η σταδιακή κατάργηση των ελεύθερων κοινόχρηστων χώρων στο Δήμο Αμαρουσίου είναι πλέον γεγονός και βαίνει επιδεινούμενη. Οι μεγάλες πλατείες, οι πεζόδρομοι και τα πεζοδρόμια δίνονται στην ιδιωτική εκμετάλλευση, παρ’ όλον ότι έχουν κατασκευασθεί για όλους τους δημότες. Το αποτέλεσμα, σε αρκετές περιπτώσεις είναι, ότι όχι μόνο καταργείται η δυνατότητα χρήσης τους από τους δημότες, αλλά ότι επηρεάζεται αρνητικά και άμεσα η λειτουργικότητά τους.
Με δεδομένη τη γενικότερη θλιβερή κατάσταση της χώρας, το πλήθος των καταλήψεων/καταργήσεων των ελεύθερων χώρων και εν μέσω θέρους, παραιτήθηκα της αρχικής μου πρόθεσης να προβώ σε νέα διαμαρτυρία/έκκληση για ρύθμιση του θέματος όπως έχω κάνει στο παρελθόν. Σήμερα, όμως, το θέαμα στην οδό Μητροπόλεως, με ώθησε να επικοινωνήσω και να ζητήσω να μπει ένα τέλος σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση. Μπροστά στο κατάστημα Sugar Sunday, ανάμεσα σε δύο ζαρντινιέρες, τοποθετήθηκαν δύο τραπεζοκαθίσματα για εξυπηρέτηση των πελατών του. Αυτό συνέβη πρώτη φορά σήμερα μια που μέχρι τις 16-17 Σεπτεμβρίου δεν υπήρχαν. ΔΙΠΛΑ ακριβώς περνούν τα αυτοκίνητα μια που αρχικός πεζόδρομος χρησιμοποιείται εδώ και σαν κανονικός δρόμος για οχήματα. Στο «πεζοδρόμιο», μπροστά από το κατάστημα, γινόταν συνωστισμός πεζών και πρακτικά ήταν αδύνατον για τον πεζό να ελιχθεί και να προχωρήσει… Παρόμοια κατάσταση παρατηρείται σε καφετέρια που άνοιξε πρόσφατα στον πεζόδρομο της Ερμού όπου το απόγευμα τα τραπεζοκαθίσματα καταργούν το «πεζοδρόμιο»… Εδώ τα οχήματα δεν κυκλοφορούν εκτός από μερικές περιπτώσεις παραβατών.
Δεν σχολιάζω τους πελάτες που επιλέγουν να “απολαύσουν> εδέσματα και ποτά εκθέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο (καυσαέρια, ατυχήματα) σ’ αυτούς τους χώρους. Θεωρώ, όμως, απαράδεκτο το ότι δόθηκε άδεια στο κατάστημα αυτό να τοποθετήσει μόλις δύο τραπεζοκαθίσματα και να βλάψει τη λειτουργικότητα ενός πολυσύχναστου πεζοδρομίου και δυνάμει πεζόδρομου.
Φυσικά, παρακάτω, στην πλατεία Κασταλίας, η παραβατικότητα μεσουρανεί, προφανώς με άδεια από τις αρχές του Δήμου. Η πλατεία έχει καταργηθεί, η κίνηση των πεζών γύρω από την πλατεία γίνεται μετ’ εμποδίων, η δε εικόνα του χώρου παραπέμπει σε τριτοκοσμικές καταστάσεις… Οι περιγραφές περιττεύουν, ζείτε σ’ αυτή την πόλη και τα βλέπετε.
Διερωτώμαι αν έχουν υπάρξει κάποιες αντιδράσεις, διαμαρτυρίες, αιτήματα για ρύθμιση αυτών των ακραίων πλέον φαινομένων. Η “κρίση΄΄ όχι μόνο δεν είναι δικαιολογία για την έκρυθμη κατάσταση αλλά και ο κυριότερος λόγος που πρέπει να ελεγχθεί. Οι πολίτες που ζουν σε ευπρεπείς (όχι πολυτελείς) χώρους, που έχουν δημόσιους χώρους να κινηθούν και να απολαύσουν, διαμορφώνουν άλλο ήθος ακόμα και μέσα στην οικονομική δυσπραγία τους… τουλάχιστον έχουν ελεύθερους χώρους να κάνουν βόλτα, να συναντηθούν, να παίξουν τα παιδιά τους… χωρίς να είναι υποχρεωμένοι ούτε να στριμωχτούν στα λίγα κενά που αφήνουν οι θάλασσες των τραπεζοκαθισμάτων ούτε και να καθίσουν ως θαμώνες στα καταστήματα.
Ελπίζω οι αρχές του Δήμου να επιληφθούν των ζητημάτων αυτών, των δύο τραπεζοκαθισμάτων, και όχι μόνο, και να εξασφαλίσουν το ελάχιστο της λειτουργικότητας και του «κοινού» χαρακτήρα των ελεύθερων χώρων του Δήμου στους οποίους έχουν δικαίωμα χρήσης όλοι ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση.
Ελένη Καπετανάκη-Μπριασούλη
Καθηγήτρια, Τμήμα Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
e.briassouli@aegean.gr
