Eλληνική Εθνική Στρατηγική. Στο Μαρούσι, στις 23 Σεπτεμβρίου 2013 και στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, πλήθος κόσμου είχε την τύχη να παρακολουθήσει μια υψηλών προδιαγραφών εκδήλωση. Ακούσαμε τον σπουδαίο καθηγητή Σαράντο Καργάκο να αναλύει το βιβλίο που πραγματεύεται την ελληνική – εθνική στρατηγική, ένα θαυμάσιο πόνημα του επίτιμου Αρχηγού Στόλου Γρηγόρη Δεμέστιχα.
Γράφει η Χαριτίνη Καλαμπόκη, δημοσιογράφος
Πριν κάμποσο καιρό είχα μεταφέρει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ μέρος του προλόγου του βιβλίου του ναυάρχου που έλεγε πώς ενώ το κράτος είχε καλέσει τους υπεύθυνους φορείς για τα θέματα της εθνικής στρατηγικής, και ενώ είχε καθοριστεί το ραντεβού, ήρθε μια ακύρωση της συνάντησης, με το δικαιολογητικό ότι θα συνέλθουν σε ευθετότερο χρόνο. Αυτός ο χρόνος δεν ήρθε ποτέ και βλέπουμε την πατρίδα να τελεί υπό διάλυση.
Και πάμε στα όσα ανέλυσε ο καθηγητής Σαράντος Καργάκος.
❍ ❍ ❍
Σαράντος Καργάκος: θα ήθελα προοιμιακά να θέσω στην ευαισθησία της ακοής σας, την ακόλουθη πρόταση που τη θεωρώ βασική αρχή της στρατηγικής. Για να έχεις στρατηγική πρέπει να έχεις και τη βούληση να την εφαρμόσεις. Θεωρίες στρατηγικής χωρίς εφαρμογή στην πράξη, είναι χωρίς άξονα αμάξι. Η πράξη είναι η Λυδία λίθος που κρίνει την αξία ή την απαξία κάθε σχεδιασμού ή θεωρίας. Συγκεκριμένα, το να έχεις χαράξει στα χαρτιά ένα πλάνο εθνικής στρατηγικής είναι αυτό μια πλάνη αν δεν έχεις τη βούληση να πολεμήσεις… Την εθνική στρατηγική δεν την κάνουν τα χαρτιά ούτε οι κομπαστικοί λόγοι, την κάνει η ευψυχία, την κάνει η διάθεση του «Ίτε παίδες Ελλήνων» και στο νεώτερο «απάνω τους παιδιά».
Οι γείτονές μας Αλβανοί το ξέρουν αυτό και γ’ αυτό λένε το παροιμιακό «Οι Έλληνες είναι λογάδες και οι Αλβανοί παλληκαράδες». Γι’ αυτό μας έχουν ταράξει στις φάπες! Βεβαίως το υπουργείο Εξωτερικών πάντα στέλνει έγγραφα διαμαρτυρίας τα οποία οι Αλβανοί τοποθετούν στην οπίσθια τσέπη του παντελονιού τους, για να βρίσκονται εγγύτερα προς τον προορισμό τους!
Το ίδιο πράττουν και οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ, οι Τούρκοι. Αυτοί όμως προχωρούν ακόμη, διότι έχουν -έστω και εσφαλμένη όπως πιστεύω εγώ- εθνική στρατηγική και την εφαρμόζουν συστηματικά, κυρίως εις βάρος μας. Παράδειγμα η ασχήμια των Ιμίων.
Στο επεισόδιο αυτό εμείς είχαμε υπεροχή σε στρατηγικό σχεδιασμό, υπεροχή σε έμψυχο υλικό, υπεροχή -λόγω στενότητας του χώρου- σε ναυτική δύναμη. Ένα δεν είχαμε: τη βούληση για σύγκρουση, ούτε από τη μεριά της πολιτικής, ούτε από τη μεριά της στρατιωτικής ηγεσίας. Αν όμως το βράδυ των Ιμίων ήταν στόλαρχος ο Γρηγόρης Δεμέστιχας, θα έκανε ότι του έλεγε η οικογενειακή του παράδοση και η στρατιωτική του τιμή.
Στο ίδιο μέρος όπου έγινε η ενδοξότερη ναυμαχία του ’21, η ναυμαχία του Γέροντα που δοξάζει τον Μιαούλη στους αιώνες, θα είχαμε ένα νέο ναυτικό έπος και η Τουρκία – αν εν τω μεταξύ δεν είχε διαλυθεί, θα χρειαζόταν 20 χρόνια για ν’ ανασυγκροτηθεί. Σήμερα συνιστά την αμεσότερη -και με πολλούς τρόπους- απειλή για τη χώρα μας και όχι μόνο. Δυστυχώς, λόγω του κυριαρχούντος τότε κομματικού φατριασμού, ο Γρηγόρης Δεμέστιχας (όπως και άλλοι αξιωματικοί στρατιωτικοί, κακώς κατ’ εμέ) για λόγους γοήτρου είχε παραιτηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει αφήσει τη μάχη. Δεν τον αφήνει να κοιμηθεί το τρόπαιο των Τούρκων που κέρδισαν χωρίς μάχη. Ομιλεί και συγγράφει. Επιθυμεί με ότι πράττει να δώσει σε πολιτικούς και στρατιωτικούς έναν «μπούσουλα» για μια ορθή πορεία. Δεν αερολογεί, ούτε απεραντολογεί. Ούτε πουλάει σοφία πανεπιστημιακή σαν αυτή που χορηγείται τώρα στις στρατιωτικές μας σχολές, και οι νέοι αξιωματικοί μας νομίζουν πως μια μάχη είναι σαν τις κοκορομαχίες σε επιστημονικά συνέδρια: γεωπολιτικά, στρατιωτικά, ιστορικά.
Ασφαλώς, για να πολεμήσεις πολιτικά και στρατιωτικά, χρειάζεται σχεδιασμός. Χρειάζεται να ξέρεις τι θέλεις και τι μπορείς. Κυρίως να ξέρεις πώς θα πετύχεις αυτό που θέλεις, αλλά που φαίνεται ότι δεν μπορείς. Ποιός πίστευε ότι θα πετυχαίναμε στρατιωτικά και πολιτικά όσα πετύχαμε στους βαλκανικούς πολέμους, όταν σε δέκα μήνες διπλασιάστηκε η Ελλάδα εδαφικά και πληθυσμιακά; Ποιός πίστευε ότι 17 χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η Ελλάς θα ανέκοπτε την ιταλική επιδρομή και ο ελληνικός στρατός θα έμπαινε για δεύτερη φορά στην Βόρειο Ήπειρο; Αν θαύματα λοιπόν γίνονταν στο παρελθόν, μπορούν να γίνουν και στο παρόν. Αρκεί να είμαστε ρεαλιστές και να επιδιώκουμε το ανέφικτο, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Είμαι υποχρεωμένος στον παρόντα καιρό, όπου η εξωτερική και η εσωτερική απειλή κρέμονται πάνω από το κεφάλι μας, σαν δαμόκλειος σπάθη, να είμαι στις υποδείξεις μου ωμός. Λέγω λοιπόν, ότι όταν ένα έθνος αντιμετωπίζει μια στρατηγική τού «προβλέποντας και πράττοντας» και όχι πολιτική τού «πράττοντας και μη βλέποντας», μια κρίσιμη κατάσταση, πρέπει πάντα να θεωρεί ότι θα του συμβεί το χειρότερο. Και πρέπει να προετοιμάζεται γι’ αυτό. Το βιβλίο του ναυάρχου Γρηγόρη Δεμέστιχα δεν χτυπάει απλώς την καμπάνα του συναγερμού, αλλά υποδεικνύει και τρόπους σωσμού. Πώς θα σχεδιάσουμε μια εθνική στρατηγική λαμβάνοντας υπόψη τα διαθέσιμα μέσα και τις περιστάσεις, ώστε να μη τρέχουμε πίσω απ’ τις εξελίξεις και τις καταστάσεις; Να είμαστε δηλαδή Προμηθείς και όχι Επιμηθείς.
