Είδος: Βιογραφία / Δράμα
Σκηνοθεσία: Τομ Χούπερ
Παίζουν: Έντι Ρεντμέιν, Αλίσια Βικάντερ, Άμπερ Χερντ, Ματίας Σένερτς, Μπεν Γουίσο, Σεμπάστιαν Κοχ
Υπόθεση: Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ντέιβιντ Έμπερσχοφ που αφηγείται μια εκδοχή της ιστορίας του Άιναρ Βέγκενερ (γνωστού ως Λίλι Έλμπε) την περίοδο που αποφάσισε να κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου, σοκάροντας τους ανθρώπους της εποχής. Ως Άιναρ ήταν παντρεμένος με τη ζωγράφο Γκέρντα Βέγκενερ (Αλίσια Βικάντερ) που στα έργα της τον συμπεριλάμβανε, αρχικά, ως μυστήρια, μελαχρινή κοπέλα με όμορφα πόδια. Έτσι ανακάλυψε τα θέματα σεξουαλικής ταυτότητας που είχε, αποφασίζοντας να προχωρήσει σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και να αυτοπραγματωθεί.
Πρόκειται για την απίστευτη, αληθινή ιστορία αγάπης μεταξύ της Λίλι Έλμπε και της Γκέρντα Βέγκενερ. Μια ανιδιοτελής αγάπη γεμάτη γενναιοδωρία και συμπόνια που σπάνια βρίσκει κανείς. Το 1926, στην Κοπεγχάγη, ο Άιναρ Βέγκενερ, είναι γνωστός ζωγράφος. Η σύζυγός του, Γκέρντα, είναι επίσης ζωγράφος, λιγότερο αναγνωρισμένη, αλλά με σταθερό μοτίβο της τα πορτραίτα επιφανών πολιτών. Ο δυνατός και γεμάτος αγάπη γάμος τους αρχίζει να ταράζεται όταν η Γκέρντα ζητά από τον Άιναρ να υποκαταστήσει μια γυναίκα – μοντέλο για έναν από τους πίνακές της. Η εμπειρία αυτή μεταμορφώνει τον Άιναρ, καθώς συνειδητοποιεί πως η Λίλι είναι ο πραγματικός του εαυτός κι αποφασίζει να αρχίσει να ζει ως γυναίκα. Η Γκέρντα χαίρεται που αποκτά μια νέα μούσα, αλλά το ζευγάρι, σύντομα, έρχεται αντιμέτωπο με την κοινωνική κατακραυγή (Διανομή: UIP).
Κριτική: Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός Έντι Ρέντμεϊν στο ρόλο της διεμφυλικής ζωγράφου Λίλι Έλμπε (και πρώην επιτυχημένου ζωγράφου Άιναρ Βέγκενερ) είναι εξαιρετικός, ενώ και η Αλίσια Βικάντερ στο ρόλο της συζύγου του είναι αρκετά καλή, αλλά δεν σώζουν την κατάσταση σ’ αυτή την ταινία, η οποία διακρίνεται για τα ντεκόρ και τα κοστούμια της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα. Για την αυθεντική αναπαράσταση της εποχής, με δυο λόγια.
Δυστυχώς, το θέμα της ταινίας και το δράμα της ψυχολογικής κατάστασης του κεντρικού ήρωα, που το αποδίδει ωραία ο Ρέντμεϊν, εξαντλούνται στην πρώτη ώρα της ταινίας και ο θεατής πιθανό να αρχίσει να κοιτάει το smartphone του. Ένα επιπλέον δράμα για εμάς, τους υπόλοιπους θεατές (διότι ξαναπηγαίνω σινεμά με τη σύζυγο μερικές φορές) και θα πρέπει οι αιθουσάρχες να ξεκινήσουν ανακοινώσεις όπως στα θέατρα και όποιος υπακούσει, διότι ζούμε στην Ελλάδα, μη το ξεχνάμε κι αυτό.
