Το πανηγύρι της Πρωτομαγιάς αποτελεί παραδοσιακά μία από τις πιο αγαπημένες εξορμήσεις της οικογένειάς μας. Δεν είναι τόσο το ίδιο το παζάρι, όσο η διαδικασία, η βόλτα, η ιεροτελεστία. Από μικρά παιδάκια που ήμασταν, η μάνα μας έπαιρνε μαζί και πηγαίναμε ώρες ολόκληρες να βολτάρουμε στην Λεωφόρο Δεκελείας, κρυφοκοιτάζοντας σε πάγκους και «τσιμπολογώντας» λογιών λογιών ψώνια.
Η βόλτα ξεκινούσε από το Άλσος, έφτανε στην πλατεία Πατριάρχου, συνέχιζε ως την Χαλκηδόνα και μετά πάλι πίσω με τα πόδια να έχουν αρχίσει ήδη να βαραίνουν και την παιδική γκρίνια να κατευνάζεται με λουκουμάδες, κωκ στον Τίλλα ή – οι παλαιότεροι θα το θυμούνται – χάμπουργκερ στο «Ιγκουάνα».
Η σκηνή του «Γορίλα, Γορίλα, άτιμο παιδί», τα τέρματα και τα σκοπευτήρια, τα αρκουδάκια, τα λουλούδια που αγόραζε με τις αγκαλιές η μαμά, είναι θύμισες που μένουν αναλλοίωτες στο χρόνο.
Αλλά και αργότερα, όταν μεγαλώσαμε, το πανηγύρι της Πρωτομαγιά ήταν η συνάντηση των εφηβικών μας ερώτων, τα χαριτωμένα δωράκια και η βόλτα πιασμένοι χέρι χέρι με τα όνειρα να βρίσκονται μπροστά μας. Κάπου εκεί στα τέλη των ‘90ς, μια μεγάλη συναυλία των Πυξ Λαξ, με τα μαλλιά ακόμα να ανεμίζουν πλούσια και πετώντας τα ρούχα μας ψηλά, όπως έλεγε και το τραγούδι ήταν ίσως η κορύφωση της εκδήλωσης από τότε που την θυμάμαι.
Αργότερα, στην ενήλικη ζωή, αν και έζησα για ένα διάστημα στην πόλη, η παρουσία μου αραίωσε, αλλά τα τελευταία χρόνια και με τον ερχομό του γιου μου, ήρθε η ώρα για «μύηση» στις επόμενες γενιές. Πάντα, φυσικά, με δέλεαρ, τους λουκουμάδες ή κάποιο δωράκι από τα παιχνιδάδικα. Καμία ιεροτελεστία δεν γίνεται χωρίς κόστος!
Φέτος, η δημοτική Αρχή πήρε μια πολύ ενδιαφέρουσα απόφαση. Το πανηγύρι να διαρκέσει για πρώτη φορά τέσσερις μέρες! Στο πρώτο άκουσμα, η μάνα πέταξε τη σκούφια της. Αν και τα χρόνια έχουν περάσει, δεν χάνει ευκαιρία να σέρνει τον ταλαίπωρο μπαμπά από το χέρι και μαζί να διασχίζουν πάνω κάτω τη διαδρομή σε όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων.
Η αλήθεια είναι ότι ως απόφαση είναι τολμηρή και θεωρώ ότι ενέχει και ένα σημαντικό ρίσκο. Αυτό της κόπωσης και της φθοράς, ειδικά στους μόνιμους κατοίκους της περιοχής. Σίγουρα, μια μεγάλη γιορτή για την πόλη φέρνει επισκέπτες, έσοδα για τον Δήμο και τα μαγαζιά, αλλά, φέρνει και μια επιβάρυνση στους κατοίκους που θα χρειαστούν σχέδιο… απόδρασης για να βγουν από τα σπίτια τους. Χώρια τα πιθανά έκτακτα περιστατικά που όσο να’ ναι δημιουργούν ένα επιπλέον άγχος.
Η περσινή εμπειρία έδειξε ότι οι υπηρεσίες του Δήμου λειτούργησαν πολύ καλά και, με το πέρας των εορταστικών εκδηλώσεων η πόλη παραδόθηκε καθαρή και λειτουργική. Είμαι βέβαιος, γνωρίζοντας την ποιότητα του προσωπικού στον τομέα Καθαριότητας σε όλους τους Δήμους, ότι αυτό θα γίνει και φέτος.
Όμως, δεν αρκεί αυτό μόνο για να χαρακτηριστεί το εγχείρημα επιτυχημένο. Ούτε, βέβαια, το πρόγραμμα πολιτιστικών εκδηλώσεων, το οποίο όπως κάθε χρόνο αναμένεται να έχει ευχάριστες εκπλήξεις.
Μια τετραήμερη γιορτή, με ταυτόχρονο κλείσιμο της πόλης είναι μεγάλο εγχείρημα. Λογικές οι φωνές που κάνουν λόγο για ενδεχόμενη υπερβολή στην επέκταση του καθιερωμένου τριημέρου. Αν μη τι άλλο, χρειάζεται τόλμη για να πάρει κανείς το ρίσκο και αυτό το δίνουμε στην διοίκηση. Ωστόσο, απαιτείται ταυτόχρονα και εντυπωσιακός σχεδιασμός, για να βγει το ρίσκο και να μην γυρίσει μπούμερανγκ.
Όπως και να έχει, δύο πράγματα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε: ότι κάθε γιορτή έχει πάνω από όλα βάση τη χαρά και το χαμόγελο και δεύτερον, το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς παραμένει επίκαιρο, ζωντανό και διαχρονικό. Φέτος, ίσως περισσότερο από ποτέ.
Εφόσον τα παραπάνω τεθούν σε προτεραιότητα στην οργάνωση της γιορτής, δεν έχουμε παρά να κάνουμε την καθιερωμένη βόλτα και να απολαύσει ο καθένας ό,τι του αρέσει περισσότερο. Ένα λουλούδι, ένα λουκουμά, μια ροκ συναυλία, ένα μπουκέτο αναμνήσεις…
