Editorial – Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης
Σαν να μην πέρασε μια μέρα; Ή σαν να πέρασε μια αιωνιότητα; Μερικούς μήνες μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται: Μετά από μήνες περιοριστικών μέτρων το λιανεμπόριο άνοιξε δειλά – δειλά, το ίδιο και τα σχολεία. Η μόνη διαφορά με πριν είναι τα περίφημα self test. Για τα οποία αναμένουμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αν θα συμβάλουν ουσιαστικά στο «σπάσιμο της αλυσίδας μετάδοσης», όπως αρέσκονται να λένε επιστήμονες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι ή θα δημιουργήσει αλαλούμ και επικίνδυνες καταστάσεις για τη δημόσια υγεία.
Το έχουμε ξαναδεί το έργο και το τέλος του δεν ήταν καλό. Την προηγούμενη φορά, ό,τι άνοιξε έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα να κλειστούμε στα σπίτια μας. Μετά μας είπαν ότι το κλείσιμο στο σπίτι συμβάλλει στη διασπορά του κορωνοϊού και ότι πρέπει να βγούμε λίγο περισσότερο στον έξω χώρο. Και, πλέον, όλοι ελπίζουν ότι αυτή τη φορά ό,τι ανοίγει ξανά, δεν θα ξανακλείσει. Ελπίζουν; Μάλλον προσεύχονται, θα έλεγα… Η σταδιακή επαναφορά δραστηριοτήτων βρίσκει τη χώρα στο χειρότερο σημείο της πανδημίας, ενώ είχαν κλείσει με πολύ πιο ήπια εικόνα σε σύγκριση με τη σημερινή.
Την ίδια στιγμή, ο εμβολιασμός προχωράει μεν, αλλά με αρκετά προβλήματα και προς το παρόν λίγη μόνο βοήθεια έχει προσφέρει στην αποφόρτιση του δημόσιου συστήματος υγείας. Βέβαια, εδώ που έχουμε φτάσει, ακόμη και αυτή η λίγη βοήθεια δεν είναι αμελητέα. Απλώς περιμένουμε όλοι να μεγαλώσει, αφού λυθούν τα σοβαρά ζητήματα με τις δόσεις, τις εταιρείες και τους χειρισμούς σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι μόνο αποδοτικοί δεν χαρακτηρίζονται· ακριβώς το αντίθετο.
Η κυβέρνηση (με κομβικό σημείο τα τριήμερα γεγονότα που συντάραξαν την κοινή γνώμη στην Νέα Σμύρνη) αντιλήφθηκε ότι ο παρατεταμένος εγκλεισμός και περιορισμός κινήσεων των πολιτών δεν μπορεί να τραβήξει παραπέρα. Η ίδια, βέβαια, φέρει ακέραια και την ευθύνη των αποφάσεών της τους προηγούμενους μήνες που οδήγησαν στο ξέσπασμα που όλοι ζήσαμε, την ώρα που οι αντοχές της οικονομίας και της αγοράς έφτασαν στα όριά τους από την παρατεταμένη αδράνεια. Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση δεν είναι τέτοια που να επιτρέπει ιδιαίτερη αισιοδοξίαγια το εγγύς μέλλον, όμως πόσο έτοιμη είναι η κυβέρνηση να ξανακλείσει τα πάντα σε περίπτωση που εξακολουθήσει η πίεση στα νοσοκομεία;
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανησυχούν μήπως επαναληφθεί το μοτίβο των Χριστουγέννων. Άνοιγμα λίγο πριν τις γιορτές και μετά κλείσιμο. Η κυβέρνηση προς το παρόν δεν ενισχύει κάτι τέτοιο με τα λεγόμενά της, επίσημα ή ανεπίσημα, όμως όσο το «έργο» εξακολουθεί να παίζεται και το σενάριό του είναι απρόβλεπτο, κανείς δεν μπορεί να θεωρεί τίποτα δεδομένο. Η εμπειρία αυτό έχει δείξει. Όπως και κανείς δεν μπορεί να παραβλέπει ότι τις κρατικές παθογένειες που δεν λένε να βελτιωθούν (ΕΣΥ, μέσα μαζικής μεταφοράς, αραιωμένα σχολεία) καλείται να καλύψει η περίφημη «ατομική ευθύνη» για μια ακόμη φορά.
Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, ότι στο μέτρο που μας αναλογεί, θα είμαστε όσο προσεκτικοί μπορούμε, ώστε το συντομότερο να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της πανδημίας και να μπορέσουμε απερίσπαστοι να συζητήσουμε για όλα όσα ταλανίζουν την Πολιτεία μας και αναδείχθηκαν σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια σε αυτή την ακραία κατάσταση. Και να αλλάξουμε ό,τι μπορούμε προς το καλύτερο.
