Η πρώτη Τετάρτη του Ιουνίου γιορτάζεται κάθε χρόνο ως η Παγκόσμια Ημέρα Τρεξίματος. Είναι μια γιορτή που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2009 και εξελίχθηκε σε έναν παγκόσμιο θεσμό προκειμένου να ενθαρρυνθούν περισσότεροι άνθρωποι να σηκωθούν από τον καναπέ και να κινηθούν, να ενισχυθεί το μήνυμα για την φροντίδα της ψυχικής και σωματικής υγείας, να προωθηθεί το τρέξιμο ωςμια καθημερινή συνήθεια που δεν δημιουργεί πρωταθλητές, αλλά δημιουργεί ευεξία, με πολλά οφέλη στο κορμί και το μυαλό.
Έχω γράψει πολλά κατά καιρούς για την προσωπική μου ενασχόληση με το τρέξιμο, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβω. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι πλέον έχει περάσει και στους Δήμους ως πλήρης κατανόηση ότι ο μαζικός αθλητισμός δεν είναι απλώς ένα πανηγυράκι για να κλείσουμε τους δρόμους και να ταλαιπωρήσουμε τους κατοίκους για να κάνουν το κέφι τους ορισμένοι «τρελοί» που τους αρέσει να τρέχουν. Είναι μια ανάγκη για όλους και εν μέρει μια υποχρέωση των διοικήσεων να προσφέρουν στους δημότες και επισκέπτες τους ευκαιρίες άθλησης και αναψυχής.
Πριν από λίγες μέρες η Κηφισιά φιλοξένησε τον 4ο νυχτερινό αγώνα δρόμου «Kifissia Runners in the Night», έναν αθλητικό θεσμό πλέον, που και αυτή τη φορά ξεπέρασε τις προσδοκίες με την ευρεία συμμετοχή που σημειώθηκε.
Το ίδιο συμβαίνει και σε αρκετούς, όμορους και μη Δήμους, ενώ η περίοδος Μαΐου – Ιουνίου είναι γεμάτη δρομικές διοργανώσεις σε κάθε γωνιά της χώρας.
Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθεί ο κόσμος ότι σε μια εποχή που όλοι μας βρισκόμαστε υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης στα πάντα, το να υπάρχει αυτή η δυνατότητα να βγεις στο δρόμο και να αφήσεις όλα τα βάρη πίσω σου, δεν είναι απλώς μόδα ή ευκαιρία για φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ανάσα. Είναι ζωή.
Το να βρίσκεσαι ανάμεσα στο πλήθος και, όμως, να είσαι τόσο μόνος που ακούς τις σκέψεις σου είναι μια εμπειρία που οφείλει ο καθένας να την προσφέρει στον εαυτό του έστω για μία φορά. Δεν χρειάζεται να είσαι αθλητής, να κάνεις ρεκόρ ή να καταπίνεις μαραθωνίους. Αρκεί να φορέσεις ένα άνετο, αθλητικό παπούτσι και να βγεις στο δρόμο. Το πρώτο βήμα είναι το πιο σημαντικό. Έπειτα έρχονται τα πρώτα εκατό μέτρα. Το πρώτο χιλιόμετρο. Και όσο σε πάει η καρδιά σου.
Όταν τρέχεις, δεν κοιτάς ποτέ πίσω. Αφήνεις το δρόμο να πάρει τις σκέψεις, τα βάρη, τις έγνοιες σου. Πολλές είναι οι φορές που αφήνεις και τα δάκρυά σου να σε δροσίσουν. Έχουν παρθεί πολλές, σοβαρές αποφάσεις και έχουν γραφτεί αμέτρητες σελίδες στο ημερολόγιο του μυαλού, στη διάρκεια μιας διαδρομής, στο τέλος της οποίας κανένας δεν είναι ποτέ ο ίδιος.
Γι’ αυτό και, όταν δίνεται η ευκαιρία, συνήθως μέσα από έναν Δήμο – και τις περισσότερες φορές δωρεάν – να τρέξεις, τρέξε. Τρέξε για σένα, για το σώμα σου, για να έχεις υγεία και ευεξία. Τρέξε για τα σχέδια και τα όνειρά σου. Τρέξε σαν να μην υπάρχει αύριο. Ραντεβού… στους δρόμους!
