Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Ν. Φιλαδέλφεια – Ν. Χαλκηδόνα – Φιλοθέη- Ψυχικό- Μεταμόρφωση 06/10/2025
Όταν ήμασταν παιδιά, ο παππούς μας επέλεγε να ζει το μισό χρόνο στο χωριό και τον άλλο μισό να ακολουθεί τη γιαγιά στην Αθήνα, όπου έρχονταν να βάλουν ένα χεράκι στο μεγάλωμά των συνολικά τεσσάρων εγγονών τους. Αν και έχει φύγει από τη ζωή εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, η αλήθεια είναι ότι εκείνη του την επιλογή, πλέον αρχίζω και την κατανοώ απόλυτα και, για να είμαι ειλικρινής, ένα κομμάτι μου το ζηλεύει πλέον.
Για να μην είναι μόνος, ωστόσο, κάποτε είχε πάρει για σύντροφο του ένα αδεσποτάκι που βρέθηκε τυχαία στο δρόμο του. Άλλες εποχές τότε, δεν υπήρχαν τσιπάκια, κολλάρα κλπ. Είδε το ζώο, το ερωτεύτηκε, το πήρε και έγινε κομμάτι της οικογένειας. Το όνομα που του έδωσε ήταν «Ράμπο». Δεκαετία του ’80 ήμασταν, ο Σταλλόνε ήταν στα ντουζένια του, εντάξει, δεν ήταν και το πιο δόκιμο όνομα, αλλά δεν θα κακολογήσουμε και τον παππού που ήθελε να δώσει στον σκύλο – σύντροφο και φύλακα ένα όνομα που να «τρομάζει»! Ασήμαντη λεπτομέρεια ότι πρώτα βάφτισε το σκυλί και μετά το πήγε στον κτηνίατρο, όπου διαπιστώθηκε ότι ήταν… θηλυκό. Το όνομα, φυσικά δεν άλλαξε κι εμείς είχαμε στην οικογένειά μας ένα τριχωτό, πανέξυπνο πλάσμα που το αποκαλούσαμε «η Ράμπο», λες και το σκυλί καταλάβαινε τη διαφορά!
Ο παππούς το αγάπησε πολύ αυτό το σκυλί. Ήταν φίλος, παρέα, φύλακας, παιχνίδι. Ήταν ο δικός μας φιλαράκος, όταν κατεβαίναμε στο χωριό για τις διακοπές του Πάσχα και του καλοκαιριού. Καμιά φορά μας αγρίευε γιατί ήμασταν και πολύ ζωηρά παιδάκια και τη φοβόμασταν λίγο, αλλά όποιος «ξένος» τολμούσε να μας πλησιάσει, εκείνη ήταν εκεί, Κέρβερος σωστός, να μας προστατέψει.
Μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις που έχω από τον παππού και τη Ράμπο είναι, όταν και οι δυο τους είχαν κέφια και έπαιζαν μαζί. Ο παππούς της έδινε το χέρι του, εκείνη σηκωνόταν στα δύο της πόδια και έτσι μακριά που ήταν τα έβαζε στον ώμο του και χόρευαν οι δυο τους σαν ερωτευμένο ζευγαράκι. Μπορώ να πω ότι αυτές ήταν και οι λιγοστές φορές που βλέπαμε τον παππού να χορεύει.
Τα χρόνια πέρασαν, ο παππούς άρχισε να βαραίνει, το ίδιο και η Ράμπο. Ο καιρός που έμεναν χωριστά, όσο εκείνος ανέβαινε στην Αθήνα άρχιζε να γίνεται βαρύς. Το σκυλί άρχισε να γίνεται δύστροπο και επιθετικό. Σαν να του κρατούσε μούτρα ένα πράγμα. Μια μέρα, ενώ ο παππούς ήταν στην άλλη άκρη του κτήματος, βγήκε στο δρόμο και άρχισε να γαβγίζει στα αυτοκίνητα. Ένας ασυνείδητος οδηγός την χτύπησε και την εγκατέλειψε. Παρά τις προσπάθειες του παππού και των κτηνιάτρων, η Ράμπο έζησε για λίγο καιρό σχεδόν παράλυτη και, έπειτα μας άφησε, όπως ήσυχα είχε έρθει στη ζωή μας.
Λίγο καιρό μετά, ο παππούς έπαθε το μεγάλο εγκεφαλικό, έμεινε φυτό στο νοσοκομείο και έξι μήνες αργότερα, μας άφησε κι αυτός. Μέσα μου κάποιες φορές σκέφτομαι ότι η στενοχώρια του, όσο και αν δεν το έδειχνε, μπορεί και να συνετέλεσε στο να συμβεί αυτό.
Αν και πρακτικά ήμασταν καλοκαιρινά φιλαράκια και δεν είχαμε την τόσο στενή σχέση που είχε εκείνος, είναι αλήθεια ότι η απώλεια της Ράμπο είναι μία από αυτές της ζωής που έχουν αφήσει μια έντονα φορτισμένη ανάμνηση. Και το στενόχωρο είναι ότι δεν έχουμε στην οικογένεια ούτε μία φωτογραφία της για να τη θυμόμαστε, όπως ήταν. Άλλες εποχές τότε, δεν είχαμε την σημερινή μανία να φωτογραφίζουμε τα πάντα.
Έκτοτε, όσο και αν το λαχτάρησα στα χρόνια που πέρασαν, δεν κατάφερα ποτέ να αποκτήσω ένα ζωάκι συντροφιάς. Ο βασικός λόγος ήταν ο πρακτικός, καθώς οι συγκυρίες ποτέ δεν ήταν ευνοϊκές ή φιλικές προς έναν τετράποδο φίλο, χώρια κάποιες περίεργες αλλεργίες που εμφανίστηκαν στην πορεία των χρόνων, που το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο. Ένα μεγάλο κομμάτι, ωστόσο, είναι γιατί υπάρχει ένα κενό και μια υποσυνείδητη στενοχώρια για εκείνη την απώλεια των παιδικών χρόνων, που σε ένα βαθμό με αποτρέπει.
Τα παραπάνω θυμήθηκα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ζώων, που τιμάται κάθε χρόνο στις 4 Οκτωβρίου. Μια μέρα γιορτής, που πολλοί Δήμοι κάνουν δράσεις για την προώθηση της φιλοζωίας και της υιοθεσίας των αδέσποτων. Κάθε χρόνο, όταν περνώ από τις εκδηλώσεις για τα ανάγκες του ρεπορτάζ, με πιάνει μια γλυκιά ζήλεια και ένα αγγελάκι προσπαθεί να με παρακινήσει.
Γιατί, κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο σημαντική είναι η αγάπη και η φροντίδα ενός σκύλου, θα έρχεται πάντα στο μυαλό μου ο χορός του παππού με την αγαπημένη του Ράμπο.
