Τα τελευταία 24ωρα γίναμε μάρτυρες για μια ακόμα φορά της παντελούς ανικανότητας του κεντρικού Κράτους να ανταπεξέλθει στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες που εδώ και δεκαετίες ταλαιπωρούνται από αυτήν.
Δυστυχώς, πέρα από τα ευχολόγια, τον θυμό και τις κατάρες – που καλό είναι να μην εκτοξεύονται από και για κανέναν – η πραγματικότητα είναι μία και μοναδική: Ουδείς έχει ούτε το θάρρος, ούτε τις ικανότητες να διαχειριστεί ούτε την παραμικρή ευθύνη του αναλογεί. Και, όχι, αυτό δεν είναι ένας αφορισμός ενός ακόμα λαϊκιστή δημοσιογράφου.
Στην πρόβλεψη μόνο των καιρικών φαινομένων, όλος ο κρατικός μηχανισμός και ο αντίστοιχος μιντιακός που τον υποστηρίζει, επιδόθηκαν σε μια ανεξέλεγκτη σπορά πανικού, στην οποία κυριαρχούσε αφενός η απειλή της έντονης βροχόπτωσης, αφετέρου η σπέκουλα ότι, όποιος πάθει κακό θα είναι με αποκλειστικά δική του ευθύνη.
Τα σχολεία έκλεισαν, οι δημόσιες υπηρεσίες έκλεισαν, οδηγίες για περιορισμό των μετακινήσεων δόθηκαν και… αυτό ήταν. Πέραν αυτού, καμία διάθεση προετοιμασίας, καμία ανάληψη ευθύνης για όσα ακολούθησαν.
Ναι, έπεσε ο μεγαλύτερος όγκος νερού, όπως υπολογίζεται εδώ και σχεδόν 70 χρόνια. Προφανώς και θα υπήρχαν προβλήματα και δυσκολίες. Αλίμονο, αν με τέτοιον όγκο ήταν όλα ρόδινα. Από την άλλη όμως, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, την περίοδο που περιμένουμε βροχές, ποιος ήταν ο βαθμός προετοιμασίας για τη διαχείρισή τους;
Πόσες ενέργειες καθαρισμού φρεατίων έγιναν από τους αρμόδιους φορείς; Πόσοι φρόντισαν να απομακρύνουν μπάζα και να περιορίσουν την δυνατότητα να παρασυρθούν; Πόσοι έλεγχοι αντοχής στο δίκτυο γίνονται και σε ποια χρονικά διαστήματα, ώστε να αποφευχθεί το φαινόμενο να σκάσουν σωληνώσεις ύδρευσης και αποχέτευσης; Ποια σημεία από πρότερη εμπειρία έχουν επισημανθεί ως επικίνδυνα, ώστε σε περιπτώσεις δυσμενών προβλέψεων να απομακρύνονται εγκαίρως αυτοκίνητα και άλλα υλικά; Ευτυχώς, ο μηχανισμός του Δήμου Κηφισιάς έδειξε τα αντανακλαστικά που αρμόζουν σε μια διοίκηση που έχει γνώση της ευθύνης της.
Το χειρότερο όλων είναι ότι ούτε τώρα δείχνει να υπάρχει συναίσθηση της κατάστασης. Δεν είναι η πρώτη φορά που πλημμύρισε η Αττική. Όμως, διάολε, κάποια στιγμή θα πρέπει να είναι η τελευταία. Ή έστω να συμβαίνει σε πραγματικά εξαιρετικές περιπτώσεις.
Σε μια πόλη, όπου η ανεξέλεγκτη δόμηση, το μπάζωμα των ρεμάτων και οι κακοτεχνίες προκαλούν εδώ και δεκαετίες τα ίδια και τα ίδια προβλήματα, ένα στοιχειωδώς σοβαρό Κράτος, θα έπρεπε να δουλεύει πυρετωδώς μήνες και χρόνια για να διορθώσει αυτή την κατάσταση. Αντ’ αυτού, ήδη χθες είχαμε άλλους δύο νεκρούς στην Αττική εξαιτίας της κακοκαιρίας.
Ο περιφερειάρχης Αττικής Νίκος Χαρδαλιάς με γραπτή του δήλωση υπενθύμισε τη δέσμευσή του ότι μέχρι το τέλος του 2026 θα έχουμε δρομολογηθεί και τα 54 αντιπλημμυρικά έργα που έχει δεσμευτεί για τη θητεία του. Τα γραπτά μένουν. Μακάρι να υλοποιηθεί η δέσμευσή του και θα είμαστε εδώ να το χειροκροτήσουμε. Έως τότε, η εμπειρία μας δίνει το δικαίωμα να παραμένουμε σκεπτικοί.
Την ίδια ώρα, ήδη εδώ και εβδομάδες είχε ξεκινήσει μια άλλη σπέκουλα, αυτή της λειψυδρίας και ότι τα αποθέματα της Αττικής τελειώνουν. Πόσο ειρωνικό δεν είναι, όταν μετά από τη χθεσινή υδατόπτωση, δεν μαζεύτηκε ούτε σταγόνα για να ενισχύσει αυτά τα αποθέματα; Και σε λίγους μήνες θα βγαίνουν οδηγίες να μην τραβάμε το καζανάκι της τουαλέτας και να κάνουμε την ανάγκη μας στην ντουζιέρα την ώρα που πλενόμαστε για να μην σπαταλάμε το λειψό νερό μας;
Ποιος έχει την ευθύνη γι’ αυτό; Ποιος επιτέλους θα δείξει ότι ενδιαφέρεται γι΄αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του; Πώς σε λίγους μήνες θα βγουν και θα ζητούν πάλι την ψήφο του κόσμου για να διοικήσουν, άνθρωποι που εδώ και τόσα χρόνια, που είχαν να διαχειριστούν αντίστοιχες κρίσεις, δεν έβαλαν ένα βοτσαλάκι για να γίνει κάτι;
Η έννοια της πολιτικής ευθύνης δεν υπάρχει μόνο στην ευθιξία της παραίτησης σε περιπτώσεις αποτυχίας. Υπάρχει και στο να φροντίσεις να μην ξανασυμβεί. Να δεις τι έλειπε και να κόψεις το λαιμό σου να διορθωθεί. Στην ατομική ευθύνη ξέρουν όλοι πρώτοι να κουνάν το δάχτυλο. Δυστυχώς, όταν έρχεται η ώρα της κρατικής ευθύνης, όλοι αυτοί οι «κουνοδαχτυλάκηδες» απουσιάζουν. Ο Θεός να μας φυλάει, αν και στη θέση του θα αμφισβητούσα αν το αξίζουμε.
