Την προηγούμενη εβδομάδα υποδεχθήκαμε μια νέα χρονιά γεμάτη ελπίδες, μηνύματα αισιοδοξίας και όνειρα. Έτσι είναι αυτές οι μέρες. Χαρούμενες. Ανέμελες. Καμιά φορά και ονειροπαρμένες.
Κάπως έτσι, πριν ακόμα περάσουν λίγες ώρες από την έλευση του νέου έτους, η σκιά του πολέμου αρχίζει να απλώνεται επικίνδυνα ξανά πάνω από τον πλανήτη μας και, αυτή τη φορά, έχει απλωθεί σε διάφορες γωνιές, προκαλώντας τρόμο για το τι μας περιμένει. Η αιφνιδιαστική εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η απαγωγή του προέδρου Μαδούρο και τα όσα ακολούθησαν σε όλο τον πλανήτη με τις – χλιαρές και, κυρίως, μουδιασμένες, ομολογουμένως, αντιδράσεις – μόνο το εορταστικό κλίμα των ημερών δεν μπορούν να διατηρήσουν.
Μου επιτρέπεις, αγαπητέ αναγνώστη, να κάνω μια προσωπική εξομολόγηση; Φοβάμαι. Ναι, τώρα πια, στα 45 μου χρόνια, νιώθω ότι φοβάμαι. Γιατί πλέον, τίποτα δεν περνάει από το χέρι μου για να προστατέψω το παιδί μου, την οικογένειά μου, τους οικείους μου, εσένα τον ίδιο, που δεν γνωριζόμαστε, αλλά είμαι βέβαιος πως τίποτα ουσιαστικό δεν μας χωρίζει.
Αυτή τη στιγμή η τύχη του πλανήτη τζογάρεται στα χέρια ενός παρανοϊκού, αιμοσταγούς ηγέτη, που σκορπίζει, φόβο, τρόμο και αίμα παντού, απειλώντας κάθε ελευθερία και κάθε διαφορετικό δεν ταιριάζει στα γούστα και τα συμφέροντά του. Και, πιστέψτε με, αμφότερα είναι τερατόμορφα.
Την ίδια ώρα, με μια ανεκδιήγητη δήλωση, ο Έλληνας Πρωθυπουργός έβαλε μπουρλότο στην όποια ηρεμία μπορούσαμε να έχουμε, δεδομένων των συνθηκών στην ευρύτερη και όχι μόνο περιοχή μας, τινάζοντας στον αέρα αφηγήματα και διεκδικήσεις δεκαετιών και δημιουργώντας εχθρούς, αντιπάθειες και επικίνδυνες ονειρώξεις σε γείτονες και μη. Αδυνατώ να δεχθώ ότι το «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» ήταν μια ατυχής και παρορμητική δήλωση. Ουδείς έσπευσε να την διορθώσει. Αντίθετα, σύσσωμο το κυβερνητικό επιτελείο και οι πέριξ αυτού «δορυφόροι», υποστηρικτές και ομάδες αλήθειας επιδόθηκαν σε έναν επιθετικό και έντονο αγώνα υποστήριξής της. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως δεν πρόκειται, φυσικά, για μια ατυχή δήλωση, αλλά για μια στάση ζωής, η οποία επιβεβαιώνεται με την ευρύτερη πολιτική διαχείριση της χώρας εδώ και μια επταετία (σ.σ. οποιοσδήποτε ιστορικός συνειρμός, παρακαλώ ας θεωρηθεί τυχαίος).
Πριν από λίγες εβδομάδες, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, είχε στείλει το μήνυμα ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε στην «κουλτούρα της αυτοθυσίας» και, μάλιστα, δήλωσε ότι «η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω», χρεώνοντας το, τρόπον τινά ως αδυναμία, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που, όπως είπε «είναι εθισμένες σε αυτό το θέαμα».
Άραγε, ποια παιδιά επιθυμεί ο υπουργός να βάλει μέσα σε αυτά τα φέρετρα και για ποιο λόγο; Γιατί, σίγουρα τα δικά τους παιδιά δεν θα είναι.
Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι στη δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού, βρήκαν πάτημα ήδη οι «λατρεμένοι μας γείτονες» και τρίβουν τα χέρια τους, προφανώς γιατί μόνοι μας τους δώσαμε πάτημα να εντείνουν την πίεση και τις διεκδικήσεις τους, χάνοντας ακόμα περισσότερη από την ούτως ή άλλως λειψή έως ανύπαρκτη εθνική κυριαρχία μας.
Στο μεταξύ, ο πορτοκαλόχαιτος πολεμοχαρής καουμπόι που ηγείται των ΗΠΑ, έβαλε ήδη στο μάτι την Γροιλανδία, ενώ άφησε να τρέξει και λίγο από το σάλιο του, αναφερόμενος στο Ιράν. Μαζί του και ο διεθνώς καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου, Νετανιάχου, ο οποίος πλέον νιώθει μια κάποια δικαίωση για τη γενοκτονία στη Γάζα. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία βρίσκεται πλέον στο απόγειό της, ενώ την ίδια ώρα, στην Ταϊβάν νιώθουν την «καυτή», κινεζική ανάσα να πλησιάζει με λαγνεία. Θυμίζω δε ότι η Γροιλανδία, ανήκει στη Δανία, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, μέλος της οποίας είναι επίσης και οι ΗΠΑ. Σύμφωνα με τη συνθήκη, αν μια χώρα-μέλος της συμμαχίας δεχθεί επίθεση, τα υπόλοιπα μέλη υποχρεούνται να απαντήσουν. Καταλαβαίνετε, πού πηγαίνει αυτό;
Ναι, φίλε αναγνώστη, φοβάμαι. Πλέον, φοβάμαι πολύ. Και, δυστυχώς, η επόμενη μέρα στον πλανήτη δεν φαίνεται αισιόδοξη. Δεν θα ήθελα να το γυρίσουμε στις προσευχές για να τη γλιτώσουμε. Φοβάμαι ότι με την μέχρι σήμερα στάση μας, δεν θα υπάρχει κανένας Θεός να μας ακούσει.
