Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε την συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Μίλτος Κουντουράς» για την Ανθεκτικότητα και τις Προκλήσεις των ρεμάτων και ποταμών της Αττικής.
Πέρα από το αδιαμφισβήτητο τοπικό ενδιαφέρον, αφού στα όρια του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας περνούν τρις υδατοδιαδρομές, του Κηφισού, του Ποδονίφτη και του Γιαμπουρλά, ήταν μια καλή ευκαιρία να ακουστούν πράγματα που αφορούν ολόκληρο το Λεκανοπέδιο και που απασχολούν τους κατοίκους εδώ και δεκαετίες.
Το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι επιτέλους το Κεντρικό Κράτος αρχίζει να αντιλαμβάνεται τα τραγικά λάθη που έχουν γίνει κατά το παρελθόν, που κόστισαν πολλές ανθρώπινες ζωές και αρχίζει πια να ανοίγει την κουβέντα για το πώς θα πρέπει να κινηθούμε από εδώ και πέρα.
Θα έχετε ακούσει πολλές φορές τη συζήτηση σχετικά με τις μεγάλες, ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η πλειονότητα των οποίων διασχίζεται από κάποιο όμορφο ποτάμι, δεξιά και αριστερά του οποίου αναπτύσσονται κοινωνίες, οικισμοί και επιχειρηματικότητα. Φανταστείτε, λοιπόν, αν μερικές δεκαετίες πίσω, αντιμετωπιζόταν ο Κηφισός, κατά την ίδια προοπτική, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή στην πρωτεύουσα.
Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Αν άκουγε κάποιος τα λόγια των ειδικών και απαριθμούσε τον αριθμό των υδάτινων διαδρομών, που έχουν μπαζωθεί για να γίνει οικιστική ανάπτυξη, μπορεί και να τον έπιανε απελπισία. Τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών τα βλέπουμε κάθε χρόνο, με το που μερικά συννεφάκια αρχίσουν να συγκρούονται και πέφτουν οι πρώτες σταγόνες βροχής. Αν είχαμε αντιμετωπίσει τα ρέματα και ποτάμια ως συμμάχους και φυσικούς πόρους διέλευσης των υδάτων και όχι ως εν δυνάμει οικόπεδα, τα πλημμυρικά φαινόμενα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, δεν θα ήταν ποτέ τόσο έντονα. Σε ένα ιδεατό σενάριο η Αθήνα θα ήταν μια πόλη που θα έπρεπε να είχε χτιστεί… αλλού.
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε στις μέρες μας που η κλιματική κρίση – που κι αυτή απόρροια ανθρωπίνων εγκλημάτων είναι, αλλά ας μην ανοίξουμε και αυτήν την κουβέντα – μας δείχνει πολλές φορές με σκληρό τρόπο ότι περιθώρια άλλα για λάθη δεν υπάρχουν πια.
Η υπερδόμηση έπνιξε χιλιάδες φυσικές υδάτινες διαδρομές και η φύση μας δίνει σιγά σιγά το μάθημά μας.
Θα πρέπει να είμαστε πια ρεαλιστές. Η Αττική, δεν μπορεί να γυρίσει την κατάσταση πια υπέρ της. Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι υπάρχει τρόπος 6,5 εκατομμύρια άνθρωποι να βολευτούμε κάπου, κάπως, μέχρι να γκρεμιστεί όλο το Λεκανοπέδιο και να επανασχεδιαστεί, αυτή τη φορά με φιλικό και ευεργετικό για το περιβάλλον – και κατ’ επέκταση όλους μας – τρόπο.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ακόμα περιθώριο να γίνουν πράγματα και να μην καθόμαστε απλώς να κλαίμε τη μοίρα μας. Τα παραμένοντα ποτάμια και ρέματα της πόλης είναι υπαρκτά και χρειάζεται πολιτική βούληση και σχεδιασμός, ώστε να προστατευθούν, να θωρακιστούν και να διαμορφωθούν, ώστε να γίνουν κοιτίδες πρασίνου και αναψυχής για τους κατοίκους και επισκέπτες.
Πολιτική βούληση είπαμε; Την ανέφερε και ο δήμαρχος Γιάννης Τομπούλογλου στον χαιρετισμό του. Μέχρι τώρα δεν υπήρξε ποτέ, από καμία κυβέρνηση. Σήμερα, υπό το βάρος λαθών δεκαετιών και με τον κίνδυνο τα πράγματα να γίνουν ακόμα χειρότερα, αρχίζει δειλά να γίνεται μια συζήτηση για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Οι Δήμοι είναι ενεργοί και διαθέσιμοι για προτάσεις. Η Περιφέρεια και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση καταλαβαίνει ότι χρειάζονται παρεμβάσεις. Ιδού η Ρόδος, λοιπόν.
Ώστε να απολαμβάνουμε τους τελευταίους φυσικούς χώρους στην πόλη μας, αλλά κυρίως, να μην τρέμει το φυλλοκάρδι μας, κάθε φορά που πέφτει μια βροχούλα.
