Να προσπαθείς να παραμείνεις ψύχραιμος και ήρεμος από τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και εις βάρος μας και να μην σε αφήνουν. Αυτό θα μπορούσε να είναι το μότο της γενιάς μας. Γιατί, με τα καλά και τα στραβά μας, παίζει να είμαστε οι πιο αδικημένοι της σύγχρονης Ιστορίας και δεν ξέρω πού θα καταλήξει όλο αυτό.
Γιατί, για να τα θυμίσουμε για μια ακόμα φορά, επειδή κάποιοι επιμελώς κάνουν ότι δεν τα θυμούνται, κοντεύουν δύο δεκαετίες από τότε που η γενιά μου, μπαίνοντας στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής της, άρχισε να καταπίνει μνημόνια, υποχρεώσεις, δεσμεύσεις, να σώζει τράπεζες, να πληρώνει χρωστούμενα και πολλά άλλα χρέη, που ούτε ήθελε, ούτε η ίδια δημιούργησε, ούτε είχε δυνάμεις να αντέξει. Και, όμως, άντεξε. Και ακόμα αντέχει. Για πόσο ακόμα, δεν ξέρω, αλλά, διάολε, βγάλαμε αντοχές και δυνάμεις και ας γίναμε οι μισοί μετανάστες. Αλλά, αντέξαμε και σε πείσμα εκείνων που πάντα μας κουνούσαν το δάχτυλο, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε πως, μέχρι να φτάσουμε στην ηλικία της αποστρατείας, θα έχουμε καταφέρει να καβαλήσουμε τα βράχια που μας πέταξαν πάνω.
Και έρχεται τώρα μια εκπρόσωπος του ελληνικού κοινοβουλίου, να βροντοφωνάξει ότι «ο τζάμπας πέθανε», επειδή κάποιοι δεν μπορούν να αντέξουν αυτά τα βάρη και που δεν χρωστούν και σε κανέναν τελικά. Επειδή οι δάσκαλοι που στα χέρια τους έχουμε απλώσει την ευθύνη να διδάξουν τα παιδιά μας όχι μόνο γράμματα, αλλά και πώς να γίνουν σωστοί άνθρωποι, δυσκολεύονται να βιοποριστούν στις συνθήκες που το ίδιο Κράτος έχει ορίσει γι’ αυτούς. Η δημόσια Παιδεία διαλύεται με πολιτική ευθύνη, την ώρα που ο Πρωθυπουργός ονειρεύεται την πλήρη ισοπέδωσή της, μέσα από μια προαναγγελθείσα συνταγματική αναθεώρηση, που είναι ξεκάθαρο ποιους σκοπούς εξυπηρετεί.
Το πολιτικό προσωπικό έχει χάσει εδώ και πολύ καιρό το δρόμο του και πολύ φοβάμαι ότι αυτό δεν είναι τυχαίο. Εδώ και χρόνια η ανάμιξη με τα κοινά, έχει μετατραπεί σε όχημα πλουτισμού εις βάρος των αδύναμων και πλέον, χωρίς κανένα πρόσχημα. Οι – κάποτε – «εκπρόσωποι του λαού», όχι μόνο δεν έχουν ως προτεραιότητα το πώς θα υπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, αντίθετα, βγάζουν μια απύθμενη αλαζονεία, έναν «λουδοβικισμό» και μια συμπεριφορά στα όρια της χυδαιότητας, που δεν έχει πια καμία δικαιολογία.
Όταν εισπράττεις μηνιαία αποζημίωση ίση με το 70% του ετήσιου εισοδήματος της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών, έχεις ατέλειες σε επικοινωνίες, ενέργεια, σου πληρώνουν γραφεία, υπαλλήλους, διόδια, καύσιμα και ένα σωρό άλλα προνόμια, δεν θα έπρεπε να τολμάς να ξεστομίσεις κουβέντες περί «τζάμπα».
Όταν σου δίνουν 1.000€ για να νοικιάσεις γραφείο από την Πάτρα στην Αθήνα με όλα τα συμπαρομαρτούντα, δεν μπορείς να ψέγεις τον δασκαλάκο που παίρνει 800€ μισθό και με αυτά πρέπει να πληρώσει τα μισά από την τσέπη του για να ζήσει εκεί που τον έστειλες να διδάξει.
Όταν το κόμμα σου χρωστάει παραπάνω από μισό δις και παίρνουν τα σπίτια του κοσμάκη για κάτι ψωροχιλιάρικα, ο «τζάμπας» είσαι εσύ («και όλο σου το σόι», θα συμπλήρωνα, αλλά, ας μην το ρίξουμε τόσο το επίπεδο, αρκετά χαμηλό είναι από μόνο του).
Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν δείχνουν να έχουν καταλάβει σε πόσο οριακό σημείο είναι η υπομονή και η ψυχραιμία της κοινωνίας. Ξεστομίζουν όλες αυτές τις χυδαιότητες αφιλτράριστα, γιατί προφανώς έτσι νιώθουν. Και μόνο όταν ξεσπάσει η γενική κατακραυγή – να και ένα καλό που έχουν τα Μ.Κ.Δ. – και καταλάβουν ότι είναι στο όριο να τους αναλάβει ο όχλος, θα ψελίσουν ένα «δεν εννοούσα αυτό, εσείς δεν καταλάβατε καλά», κλασική συνταγή κωλοτούμπας, μήπως και σώσουν λίγο τα προσχήματα. Και αυτό, φυσικά επειδή είμαστε πια ξεκάθαρα σε προεκλογική περίοδο και δεν είναι εποχές να χάσουμε τόσα προνόμια.
Γιατί μπορεί το παραμικρό ευρώ που διεκδικεί ο απλός λαός, που το έχει χρυσοπληρώσει από την αβάσταχτη φορολογία του, να θεωρείται για το πολιτικό προσωπικό ως «τζάμπα», που πρέπει να πεθάνει, αλλά, όταν πρόκειται για τα δικά μας παιδιά και την «κατσαρόλα» του δημοσίου χρήματος, από την οποία τρώμε με χρυσά κουτάλια, πέφτουν οι μάσκες (να και το Καρναβαλικό) και τότε φαίνονται ποιοι είναι οι πραγματικοί… τζάμπα μάγκες.
