Άρα, δηλαδή, κατά τη δικιά σου άποψη, είμαστε κάπου εγκλωβισμένοι, έτσι; Έχουμε ένα πλέγμα το οποίο έχει τρόπους και μας κατευθύνει, αλλά ακόμα δεν έχουμε βρει εκείνα τα εργαλεία κι εκείνους τους δρόμους, που θα μας δείξουν μια διέξοδο, ας πούμε..
Κοίταξε, η τεχνοκρατία δεν είναι μέσον δημιουργίας πολιτισμού. Έχει δημιουργηθεί μία Ευρώπη, η οποία δεν είναι καθόλου των λαών. Κι εμείς είμαστε απ’ τους τελευταίους που, ακόμα, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δε μας κυβερνάει μία ελληνική κυβέρνηση. Δηλ. δεν έχουμε τοπική, ας πούμε, κυβέρνηση. Έχουμε τοπικούς άρχοντες μεν, αλλά είναι μεσάζοντες, οι μάπετ μάστερς, οι… πώς να το πούμε… μαριονετίστες. Είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο λειτουργεί… εκεί έχει βολέψει πολύ και το ψηφιακό, γιατί ο έλεγχος είναι εύκολος. Παλιά δηλαδή, για να σε παρακολουθήσουν, έπρεπε να σου βάλουν κάποιον για να σε παρακολουθεί ή νάρθει ο τύπος από τον ΟΤΕ ή από την ΚΥΠ να ψαχουλέψει το καφάο, να σου βάλει τον κοριό στο τηλέφωνο. Τώρα σαρώνονται όλα, τώρα μπορούν να σε βρούνε όπου θέλουνε. Δηλ. ο έλεγχος είναι, τέτοιος. σου λέει, άμα δεν έχεις τίποτα να κρύψεις, γιατί… βάλε μας τότε και στην τουαλέτα, και στο μπάνιο και στην κρεβατοκάμαρα μια κάμερα. Από τη στιγμή που έχεις τηλέφωνο και δεν έχεις βγάλει τη μπαταρία, ξέρουνε πού είσαι, ξέρουνε από πού πέρασες. Ή το λάπτοπ ή το οτιδήποτε απ’ αυτά. Μετά, φτάσαμε σ’ ένα σημείο κορεσμού όσον αφορά τι… δηλ. πώς ξεκινάει αυτή η πλεκτάνη, αν θες, που λέω… Όλα τα κόμματα, σ’ όλες τις χώρες του κόσμου φτάσανε να χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, τις τράπεζες, τις κάθε είδους τράπεζες, γιατί έχουνε και διάφορα ονόματα. Και αλλάζει και το λεξιλόγιό τους… Παλιά, σου ζητούσαν, για να πάρεις ένα δάνειο, εγγυήσεις. Τώρα, οι εγγυήσεις δε λέγονται εγγυήσεις. Μπορεί να τρομάζει η λέξη εγγυήσεις. Λέγονται καλύμματα. Έχεις καλύμματα; Αυτό το ανσπήκ, δηλ. το άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Η κλιματική αλλαγή λέγεται κλιματική αλλαγή, δε λέγεται υπερθέρμανση του Πλανήτη. Υπερθέρμανση, τρομάζει ο άλλος. Σου λέει «Πράσινη Ανάπτυξη». Δηλαδή, οι μεγαλύτερες απάτες, στην ιστορία του ανθρώπου είναι το ιερατείο, οι θρησκείες, δηλαδή, οι επίσημες θρησκείες, (όχι αυτό που πιστεύει ο καθένας… ο καθένας πιστεύει, αν θέλει στο Θεό ή στις Δυνάμεις ή οτιδήποτε. Είναι θέμα εντελώς προσωπικό. Δεν έχει να κάνει με ιερατεία). Η μαζική παιδεία, η θεσμοθετημένη δηλαδή παιδεία και, τώρα, η πράσινη ανάπτυξη. Αυτές είναι οι τρεις μεγαλύτερες απάτες.
Εμπεριέχει κι αυτή τη φοβερή κομπίνα που λέει: αγοράζουμε δικαίωμα μόλυνσης. Είναι καταπληκτικό αυτό… αγοράζουμε δικαίωμα μόλυνσης, δηλ. εγώ μολύνω 10, εσύ μολύνεις 4, έχεις δικαίωμα να μολύνεις 8, μου πουλάς το 4 κι εγώ μολύνω 14. Είναι απίστευτη η λογική αυτή.
Φερόμαστε σαν ηλίθιοι… Με το Θεοδωράκη, ας πούμε, δεν έχω καλές σχέσεις, όσον αφορά τη μουσική του. Ορισμένα πράματα… είναι θαρραλέος αρκετά… άσχετα με τις ματαιοδοξίες του. Θα πω, λοιπόν, κι εγώ… οι Τούρκοι, εάν συνομοσπονδιόμαστε με τους Τούρκους, όσον αφορά τι έχουμε και τι μοιραζόμαστε και τι μπορούμε να εκμεταλλευτούμε μαζί, θα μας ζητάγανε περισσότερα απ’ ό,τι μας ζητάνε οι «φίλοι μας» οι Δυτικοί; Και από πού κι ως πού ανήκουμε στη Δύση; Σε ποια Δύση, δηλ., ανήκουμε; Έρχομαι πάλι στο θέμα με τα κόμματα που χρωστάνε. Φτάσανε, λοιπόν, τα κόμματα να χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ήρθε, λοιπόν, κάποια στιγμή μετά απ’ τον πόλεμο έπρεπε να μπει μια τάξη στα πράματα, έτσι; Μπήκε αυτή η τάξη στα πράματα. Το χρήμα, όμως, δεν έρρεε ούτε όσο έπρεπε ούτε όσο γρήγορα έπρεπε. Άρα, έπρεπε να μπει κάποια άλλη τάξη στην τάξη. Στην τάξη δεν μπορεί να μπει άλλη τάξη, άρα έπρεπε να μπει η αταξία. Και φτάσαμε, γύρω στα μέσα του ’80, που έχει μπει κι αυτό το σύστημα το σημερινό μπροστά σιγά σιγά, που σου λέει… «Κύριοι, μας χρωστάτε τόσα, δεν έχει από δω και πέρα τίποτα, θα κάνετε τη δουλειά όπως θέλουμε εμείς.» Κι αυτό γίνεται. Άμα δεις τα πράματα πώς είναι, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’80 άρχισε να χτίζεται αυτός ο μηχανισμός, που τώρα μας καταδυναστεύει, μας κατατρώει και μας κατατρύχει κιόλας.
