Προϋπολογισμό λιτότητας για το 2012 ψήφισε το Δημοτικό Συμβούλιο Ηρακλείου, με τα προϋπολογισθέντα έσοδα και έξοδα του Δήμου να ανέρχονται σε περίπου 36 εκατ. ευρώ. Στην εισήγησή του ο δήμαρχος Παντελής Βλασσόπουλος αναφέρθηκε εκτενώς στις επιπτώσεις από το δυσμενές οικονομικό περιβάλλον, αλλά και του στόχους και τις προτεραιότητες της δικής του διοίκησης.
Ακολουθούν αποσπάσματα από την πολυσέλιδη εισηγητική του έκθεση.
Δυσμενείς οι οικονομικές συνθήκες
«Αγαπητοί συνάδελφοι και αγαπητοί συνδημότες,
Καλούμαστε να ψηφίσουμε τον προϋπολογισμό του Δήμου Ηρακλείου για το έτος 2012 εν τω μέσω ιδιαίτερα δυσμενών οικονομικών συνθηκών για τη χώρα μας αλλά και γενικότερα για την παγκόσμια οικονομία.
Η οικονομική κρίση και η ύφεση βαθαίνουν ολοένα και περισσότερο διαψεύδοντας και τα πιο απαισιόδοξα σενάρια. Η συσσωρευμένη κακοδιαχείριση, επί σειρά ετών, από πλευράς κεντρικής κυβέρνησης, άσχετα από το κόμμα που κυβερνούσε είχε ως αποτέλεσμα η κρίση δανεισμού να μετατραπεί σε κρίση αξιοπιστίας η οποία με τη σειρά της μας οδήγησε αλυσοδεμένους να συρόμαστε πίσω από το άρμα των πιστωτών μας.
Οδηγηθήκαμε σε λύσεις επώδυνες για όλη την κοινωνία και ιδιαίτερα τα ευαίσθητα κοινωνικά στρώματα, λύσεις που πιθανώς να μην ήταν οι σωστές και ίσως ούτε καν οι πλέον ενδεδειγμένες. Λύσεις που επιβλήθηκαν με μοναδικό σκοπό την άμεση και τυφλή περικοπή δαπανών, ώστε κάποια στιγμή να είμαστε σε θέση να επιστρέψουμε τα δανεικά. (…)
Ταφόπλακα στον Καλλικράτη
Το νομοσχέδιο για τη διοικητική μεταρρύθμιση, ο περιβόητος Καλλικράτης, συντάχθηκε και αυτό δυστυχώς στην λογική του μνημονίου. Προεξάρχουσα προτεραιότητα δόθηκε στην άμεση περικοπή δαπανών και οι πολλές και πραγματικά ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που αποτελούσαν χρόνιο αίτημα όλων των συλλογικών οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης, ήρθαν δυστυχώς σε δεύτερη μοίρα, διατυπώθηκαν βιαστικά, με σωρεία νομοθετικών κενών και προβλημάτων εφαρμογής.
Είχαμε εκφράσει από νωρίς τις επιφυλάξεις μας και δικαιωθήκαμε πλήρως. Όταν ένα εγχείρημα του μεγέθους της διοικητικής μεταρρύθμισης γίνεται σε πολιτικό χρόνο μίας νύχτας και με κύριο γνώμονα την υφαρπαγή θεσμοθετημένων πόρων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση για να καλυφτεί το έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης είναι αναμενόμενο να είναι γεμάτο από λάθη και προχειρότητες. Εκείνο που δεν περιμέναμε ήταν η πλήρης παράλυση του Κρατικού μηχανισμού, οι παλινωδίες που συναντάμε μεταξύ υπηρεσιών, η αναβλητικότητα και η προχειρότητα στην αντιμετώπιση των θεμάτων που συνεχώς ανακύπτουν από την εφαρμογή του. (…)
Η ιδιωτικοποίηση κρίσιμων τομέων της δημόσιας διοίκησης που μεθοδεύεται τα τελευταία χρόνια μπορεί να μας εκμαυλίζει, υποσχόμενη μειώσεις κόστους και μεγαλύτερη παραγωγικότητα, αλλά κρύβει πίσω της τη διαμόρφωση μονοπωλίων και τη μετακύλιση στον δημότη του κόστους βασικών υπηρεσιών που οφείλουμε να απολαμβάνουμε όλοι δωρεάν, αφού τις έχουμε ήδη πληρώσει μια φορά μέσω της φορολογίας. (…)
Μένουμε βαθειά προβληματισμένοι μπροστά σε όσα συμβαίνουν τα οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν όχι στον εκσυγχρονισμό αλλά στην αποδόμηση του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους. Θεωρούμε ότι οι τελευταίες αυτές εξελίξεις βάζουν την ταφόπλακα στην Διοικητική Μεταρρύθμιση που με τυμπανοκρουσίες ανακοινώθηκε το 2010 από την Κυβέρνηση αλλά επιφέρουν και ένα σοβαρό πλήγμα στη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με άμεσες επιπτώσεις στην ποιότητα των υπηρεσιών προς τους δημότες και τις κοινωνικές παροχές που είναι αναγκαίες σε μια περίοδο βαθειάς οικονομικής κρίσης.
Οι επιπτώσεις στα οικονομικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι ακόμη πιο δυσμενείς και μπορούν να αναλυθούν σε τρία επίπεδα:
1. Αποδόμηση του κεντρικού Κρατικού μηχανισμού με συνέπεια την τεράστια καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων και ιδιαίτερα σε αυτές που αφορούν αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και χρηματοδοτικά εργαλεία. Ανάμεσα στα αποτελέσματα αυτής της δυσπραγίας προσμετρούνται οι καθυστερήσεις στην ένταξη και χρηματοδότηση έργων μέσω ΕΣΠΑ, η καθυστέρηση έναρξης του προγράμματος “Ελλάδα”, τα απολεσθέντα δημοτικά τέλη από την λειτουργία ιδιωτικών εταιρειών παροχής ηλεκτρικού ρεύματος χωρίς την ύπαρξη μέχρι τον Ιούνιο του 2011 του θεσμικού πλαισίου για την απόδοση των ανταποδοτικών τελών, οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή θεσμοθετημένων μέτρων όπως η επιμήκυνση των δανείων και τα δάνεια ισοσκελισμού, οι καθυστερήσεις στην μεταβίβαση της κυριότητας των σχολείων, οι καθυστερήσεις στην απόδοση των οφειλομένων από το Δημόσιο ποσών αλλά και η καθυστέρηση στην ενεργοποίηση ευέλικτων χρηματοδοτικών εργαλείων όπως το JESSICA.
2. Μείωση Θεσμοθετημένων Πόρων. Η περικοπή των ΚΑΠ και ΣΑΤΑ που το 2011 ξεπέρασε το 30% σε σχέση με το 2009 συμπληρώνεται με περαιτέρω μείωση των ΚΑΠ κατά 15% για το 2012. Αντίστοιχες μειώσεις υφίστανται σε όλες τις πηγές θεσμοθετημένων πόρων όπως είναι η ΚΑΠ για τα σχολεία και τους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς, οι επιχορηγήσεις για Πολιτική Προστασία, οι αποδόσεις τελών διαφήμισης, Ζύθου, κλπ, καθώς και αυτές που αφορούν τα ΚΕΠ, τα κοινωνικά προγράμματα αλλά και τις μεταφερόμενες αρμοδιότητες.
3. Μείωση ανταποδοτικών και λοιπών τελών και φόρων λόγω της πραγματικής αδυναμίας των δημοτών και των επιχειρήσεων να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις του.
Αυτές οι επιπτώσεις έχουν άμεσα δυσμενή αποτελέσματα, τα σημαντικότερα εκ των οποίων είναι:
– Αδυναμία εκτέλεσης έργων υποδομής αλλά και της αποτελεσματικής λειτουργίας ενός κοινωνικού δικτύου ασφάλειας που θα διαφυλάττει την κοινωνική συνοχή και θα αποτελεί ανάχωμα για την κοινωνική εξαθλίωση στην οποία μας οδηγεί η βίαιη συρρίκνωση των εισοδημάτων .
– Αδυναμία διατήρησης ενός αποδεκτού επιπέδου υπηρεσιών καθημερινότητας (καθαριότητα, ηλεκτροφωτισμός, συντηρήσεις υποδομών).
– Απαξίωση των εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο και στον Ιδιωτικό Τομέα με αποτέλεσμα την ηθική καταρράκωση των εργαζομένων που μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης ανασφάλειας καλούνται να παράξουν περισσότερα με λιγότερα χρήματα, ενώ παράλληλα οι οικονομικές τους υποχρεώσεις αυξάνονται καθημερινά.
– Απώλεια δεσμευμένων χώρων λόγω αδυναμίας καταβολής των αποζημιώσεων.
– Αύξηση των αρμοδιοτήτων που συνεπάγεται η εφαρμογή του Ν. 3852/2010 (Καλλικράτης), η οποία απαιτεί διάθεση χρημάτων αλλά και προσωπικού (εξειδικευμένου) την ώρα που τα έσοδα των Δήμων μειώνονται και το προσωπικό μπαίνει σε εφεδρεία.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η παρατεταμένη οικονομική κρίση, δεν έχει πλήξει μόνο την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά κυρίως έχει πλήξει την τοπική οικονομία, την οικονομική δυνατότητα του καθενός από τους δημότες μας, την λειτουργία συνολικά του κοινωνικού κράτους. Κατακτήσεις δεκαετιών αποδομούνται κάτω από την πίεση της αδυναμίας πληρωμών, τις περικοπές των μισθών, την αυξανόμενη ανεργία, το κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων, την αποσύνθεση του συστήματος υγείας και κοινωνικής ασφάλισης. (…)
