Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας, 09/04/2022
Ένα από τα πιο αγαπημένα επιχειρήματα της ελληνικής κυβέρνησης είναι ότι η χώρα μας, επιλέγοντας να ταυτιστεί απόλυτα με τους πιο επιθετικούς κύκλους της Δύσης -τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τις νεοφασιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης- πράττει το σωστό και σώφρον, με βάση το περίφημο «Διεθνές Δίκαιο». Ο όρος που κατά κόρον χρησιμοποιείται είναι ότι «η Ελλάδα βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας»! Αν η Ελλάδα απλώς καταδίκαζε τη ρωσική επέμβαση και έστελνε ανθρωπιστική βοήθεια, θα μπορούσε κάποιος να δείξει μια κατανόηση. Όμως η ακραία αυτή στάση, με «κερασάκι» την πρόσκληση Ζελένσκι στην ελληνική Βουλή, μας καθιστά πρότυπο αυτοκτονικής πολιτικής στα εθνικά μας θέματα!
Η «ουδέτερη» Τουρκία
Την ίδια στιγμή, η Τουρκία κάνει επίδειξη στρατηγικής διπλωματίας, τηρώντας απίστευτες ισορροπίες μεταξύ των δυο πλευρών, ενώ παράλληλα κλείνει όλα τα ανοιχτά μέτωπα με το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο, ακόμα και με την… Αρμενία! Αν και μέλος του ΝΑΤΟ, αγοράζει σύγχρονα ρωσικά όπλα, συνεργάζεται με τη Μόσχα στη Συρία και αποτελεί μεγάλο πελάτη της στην ενέργεια, ακόμα και την πυρηνική, με δυο ήδη σταθμούς υπό κατασκευή! Μαζί με την Κίνα, αποτελεί ήδη την εναλλακτική «πύλη» της Ρωσίας προς τον υπόλοιπο κόσμο, όπως επί πολλά χρόνια κάνει με το Ιράν(!), παρακάμπτοντας τις «κυρώσεις» της Δύσης.
Ενώ η Ελλάδα απλώς επιβεβαίωσε ότι αποτελεί το πλέον υποτακτικό προτεκτοράτο Ευρώπης και Αμερικής, η Τουρκία δείχνει ένα εντυπωσιακό προφίλ περιφερειακής υπερδύναμης, που παρεμβαίνει επιπλέον σε πολλά μείζονα διεθνή προβλήματα, συχνά και ως «διαμεσολαβητής»! Η αναμφισβήτητη αυτή ισχυροποίηση του τουρκικού προφίλ, συνδυάζεται με την άχρωμη, μονόπλευρη και τελικά εθνικά επιζήμια στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Τα αποτελέσματα φάνηκαν ήδη, με την απρογραμμάτιστη και ανεπαρκέστατα προετοιμασμένη επίσκεψη Μητσοτάκη στο ανατολικό τμήμα της Τουρκίας, όπου ο ισχυροποιημένος Ερντογάν τού φέρθηκε όπως ο καλοσυνάτος πατέρας στο άτακτο παιδί του, ενώ στη συνάντηση δεν αναφέρθηκε καν η λέξη Κύπρος! Η ραγδαία επιδείνωση των ελληνορωσικών σχέσεων έρχεται σε εντυπωσιακή αντίθεση με τη διατήρηση των στρατηγικών σχέσεων Άγκυρας – Μόσχας, με ό,τι αυτό θα σημάνει για το Κυπριακό στο μέλλον…
Η «ηθική» πλευρά…
Όσο για τη «σωστή» θέση της χώρας μας και της Δύσης γενικά απέναντι στην ουκρανική κρίση, αυτή δεν αμφισβητείται μόνον από τη ρωσική πλευρά, αλλά και από τους περισσότερους σχολιαστές εντός Ελλάδας! Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε επειδή «τρελάθηκε ο Πούτιν», αλλά μετά από 30 χρόνια συνεχώς διευρυνόμενης περικύκλωσης της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ και αυξανόμενων προκλήσεων από το έδαφος της Ουκρανίας. Ήδη η εξέλιξη του πολέμου έδειξε από τις πρώτες μέρες ότι το ισχυρότερο τμήμα του ουκρανικού στρατού, εφοδιασμένο με σύγχρονα όπλα από ΗΠΑ και Βρετανία, βρισκόταν γύρω από το αυτόνομο Ντομπάς, περιμένοντας την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ για να το καταλάβει! Ο στρατηγικός στόχος της Ουάσιγκτον ήταν εμφανής και επιτεύχθηκε απόλυτα. Η καταστροφή των επωφελών οικονομικών σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ρωσίας θα αφήσει το τελικό αποτύπωμά της, τόσο στις δυο πλευρές όσο και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο!
Με βάση τα αυτονόητα αυτά συμπεράσματα, αξίζει να διερωτηθεί κάποιος, από πού κι ως πού έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, στηρίζοντας την πλευρά που επιδίωκε εδώ και χρόνια αυτή την εξέλιξη; Ακόμα κι αν δεχτούμε ως ακραία πράξη τη ρωσική εισβολή, μπορούμε να αρνηθούμε το εύρος των Δυτικών προκλήσεων, που δίνουν στη ρωσική ενέργεια τον χαρακτήρα αυτοάμυνας; Η σαφής ηθική αυτουργία των ΗΠΑ, στην καταστροφή του στοιχειώδους πεδίου συνεννόησης με τη Ρωσία (και την Κίνα ταυτόχρονα!), δεν μεταφέρει αυτόματα το βάρος της ευθύνης;
Η «Αριστερή» αφήγηση
Η τήρηση «ίσων αποστάσεων» από το ΚΚΕ, δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει ασχολίαστη. Με βάση την επιστήμη, τίποτε δεν είναι ακριβώς το ίδιο με κάτι άλλο, εκτός ίσως από δυο… βιομηχανικά προϊόντα, που έχουν προέλευση την ίδια ακριβώς παραγωγική διαδικασία! Στην Πολιτική, οι «ίσες αποστάσεις» χαρακτηρίζονται πάγια με μια σειρά αρνητικών επιθέτων, όπως αναποφασιστικότητα, αδιαφορία, έλλειψη κρίσης και διορατικότητας, μηδενιστική αντίληψη και πολλά άλλα. Ειδικά για γεγονότα όπως το Ουκρανικό, που κυριολεκτικά αλλάζουν εκ βάθρων τον κόσμο που γνωρίζαμε μετά το 1990, η απουσία επιλογής φαντάζει απαίσια, εκτός αν αυτή αποσκοπεί στην παραγωγή ή διατήρηση συμφέροντος!
Τίποτα απολύτως δεν θα είναι το ίδιο όταν τελειώσει ο πόλεμος. Διαδικασίες δρομολογημένες θα επιταχυνθούν, με κερδισμένους και χαμένους. Ακλόνητα δεδομένα θα γίνουν συντρίμμια. Η Ρωσία διεξάγει στην ουσία έναν πόλεμο κατά του ΝΑΤΟ, με την Ουκρανία ως «αντιπρόσωπό» του. Έναν proxy war, σύμφωνα με τη σύγχρονη ορολογία, όπως γίνεται στη Λιβύη, τη Συρία και αλλού.
Επιπλέον, η έντονη παρουσία του νεοφασιστικού στοιχείου στην πολιτική και καθημερινή ζωή της Ουκρανίας απαγορεύει την τήρηση ίσων αποστάσεων από ένα κόμμα που εξακολουθεί να αυτοχαρακτηρίζεται ως «κομμουνιστικό»! Πόσο μάλλον όταν το ΚΚΡΟ, αξιωματική αντιπολίτευση στη ρωσική Δούμα, υποστηρίζει ανεπιφύλακτα την επιλογή της κυβέρνησης Πούτιν!
Το κύμα ψυχροπολεμικής προπαγάνδας των Ουκρανών και της Δύσης, ίσως αφυπνίσει τα κοιμώμενα ένστικτα του Περισσού. Αλλά, όπως πάντα, τα ίδια τα μελλοντικά γεγονότα και η ετυμηγορία της Ιστορίας θα κρίνουν τη στάση όλων μας στο μείζον αυτό συμβάν της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας Ιστορίας…
