Η επιστροφή από τις διακοπές μου με βρήκε, όπως και όλους τους κατοίκους της Αττικής, να παρακολουθώ με αγωνία την εξέλιξη της μεγάλης πυρκαγιάς που ξεκίνησε στο Γραμματικό. Αγωνιούσα και εγώ, όπως όλοι οι κάτοικοι των βορείων προαστίων, μη τυχόν και δεν επαρκούν τα μέσα πυρόσβεσης ώστε να αναχαιτιστεί η πυρκαγιά, πριν προλάβει να κάψει ό,τι πράσινο έχει απομείνει από τις μεγάλες πυρκαγιές που, από το 1981 έχουν κάψει σιγά σιγά όλη την περιοχή.
Το αποτέλεσμα αυτής της μεγάλης πυρκαγιάς το γνωρίζουμε όλοι μας. Πάνω από 150000 στρέμματα καμένου δάσους και καλλιεργήσιμης έκτασης εξαφανίστηκαν. Ο τελευταίος, λαβωμένος από προηγούμενες πυρκαγιές, πνεύμονας της Αττικής δοκιμάστηκε και μετά από σκληρή και άνιση μάχη δεν κατάφερε να επιζήσει. Όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής με πόνο ψυχής είπαν «ΠΕΝΤΕΛΗ ΤΕΛΟΣ».
Θυμάμαι την αγωνία μου το καλοκαίρι του 1981, όταν η πυρκαγιά που ξεκίνησε από τον Κοκκιναρά της Κηφισιάς κατάφερε, χωρίς πολλά πολλά εμπόδια (υπήρχαν πολλές εστίες), να φτάσει μέχρι την αυλή του σπιτιού μου, που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το δάσος Συγγρού. Οι κάτοικοι των Αναβρύτων, που τα σπίτια τους κινδύνευαν άμεσα, ρίχτηκαν στη μάχη της κατάσβεσης με οποιαδήποτε μέσα, εντός και εκτός του δάσους, για να σώσουν ό,τι ήταν δυνατόν να σωθεί. Βλέπετε, τότε δεν υπήρχαν ελικόπτερα και αεροπλάνα, παρά μόνο επίγεια μέσα πυρόσβεσης. Τραγικές εικόνες εκείνης της εποχής, με σημαντικό μέρος του δάσους Συγγρού αλλά και του κτήματος Καρέλα να έχει καεί, χωρίς στο δεύτερο να έχει αποκατασταθεί μέχρι σήμερα, χάρη κυρίως στις «φιλότιμες» προσπάθειες της προηγούμενης διοίκησης…
Στο περιφραγμένο δάσος Συγγρού, η φύση -με το πέρασμα του χρόνου- έκανε όμορφα και παστρικά τη δουλειά της. Έδωσε πίσω τα καμένα βλαστάρια της και μάλιστα σε μερικές περιοχές η βλάστηση είναι πιο πυκνή απ΄ ότι πριν την καταστροφή. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με το κτήμα Καρέλα, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου παραμένει χωρίς βλάστηση και μάλιστα μέρος της δασικής έκτασης πάνω από το κτήμα Καρέλα έχει μετατραπεί παραδόξως σε περιφραγμένο βοσκότοπο.
Είμαι ένας από τους εκατοντάδες επισκέπτες περιπατητές του δάσους Συγγρού. Περπατάω σχεδόν καθημερινά μέσα στο δάσος. Ζω αρκετές ώρες της ημέρας μέσα σ΄ αυτό, αναπνέω τον αέρα του και απολαμβάνω την ομορφιά που μου χαρίζει καθημερινά. Είναι πλέον ο τελευταίος πνεύμονας που μας έχει απομείνει κι όπως καταλαβαίνουμε όλοι μας χρειάζεται καθημερινά τη φροντίδα μας.
Στη διάρκεια της πρόσφατης μεγάλης πυρκαγιάς, όταν οι μεγάλες φλόγες έκαιγαν τα πάντα με μένος ασταμάτητα, υποβοηθούμενες από τον ισχυρό αέρα εκείνων των ημερών, πήγαινα πολύ συχνά με τη μηχανή μου γύρω από το δάσος. Υπήρχε βέβαια ένα πυροσβεστικό όχημα του Δήμου επί της οδού Ευκαλύπτων, σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο. Άποψή μου είναι ότι το πυροσβεστικό όχημα του Δήμου έπρεπε να είναι εντός του δάσους και να κάνει περιπολίες, ώστε αν ξεσπούσε πυρκαγιά, να την αντιμετώπιζε ακαριαία. Βέβαια δεν ανήκω στο Πυροσβεστικό Σώμα και δεν είμαι αυτός που σχεδιάζει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί μια ενδεχόμενη πυρκαγιά και πιθανόν η άποψή μου για τη θέση του πυροσβεστικού οχήματος να είναι λανθασμένη. Προσπάθησα να μπω στο δάσος. Όμως σε όλες τις εισόδους υπήρχε ειδοποίηση για τους περιπατητές και φίλους του δάσους ότι είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και λόγω των επικρατουσών συνθηκών, η είσοδος προς το δάσος απαγορεύεται. Αυτήν την ειδοποίηση, Ιούλιο-Αύγουστο, την έχω συναντήσει πολλές φορές στις εισόδους του δάσους. Αυτό που πραγματικά με προβληματίζει είναι η απαγόρευση του περιπάτου εντός του δάσους. Άραγε είναι ικανή να εμποδίσει τους επίδοξους και σύγχρονους Νέρωνες να βάλουν φωτιά; Άποψή μου και πάλι είναι ότι πιο ασφαλές είναι το δάσος όταν έχει τους περιπατητές του μέσα σ΄ αυτό και όχι έξω από αυτό. Φανταστείτε 100 – 200 ανθρώπους (φύλακες – περιπατητές), ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά το δάσος να είναι μέσα. Πιθανόν οι υπεύθυνοι να έχουν κάτι άλλο στο νου τους που εμένα αυτή τη στιγμή μού διαφεύγει.
Μέσα στο δάσος, εκτός της υδροφόρας που έχω συναντήσει πολλές φορές να περιπολεί, υπάρχει και ένα σύστημα πυρόσβεσης το οποίο είναι ορατό σε όλους μας. Τρομαγμένος από την μεγάλη καταστροφή της τελευταίας πυρκαγιάς αποφάσισα να ελέγξω (να ρίξω μια καλύτερη ματιά) κατά πόσο αυτό το σύστημα είναι αποτελεσματικό, σε περίπτωση που ξεσπάσει πυρκαγιά. Ας μην ξεχνάμε ότι πριν από τρία (3) χρόνια περίπου έγινε απόπειρα. Πυρκαγιά, ευτυχώς μικρής εμβέλειας, έκαψε περίπου 15-20 στρέμματα δασικής έκτασης. Εκεί, λοιπόν, κοντά στους δρόμους, υπάρχουν κάθε 150 – 200 μέτρα δύο (2) ζεύγη με μεταλλικά ντουλαπάκια κόκκινου χρώματος για να είναι ορατά σε όλους. Δίπλα στα ντουλαπάκια υπάρχουν κρουνοί, που φαντάζομαι ότι συνδέονται με αγωγούς νερού. Αυτά τα ντουλαπάκια τα είδα για πρώτη φορά, ολοκαίνουργια, πριν από τρία ακριβώς χρόνια. Ποτέ δεν έκανα τον κόπο να τα ανοίξω για να δω τι έχουν μέσα. Υπέθεσα ότι φιλοξενούν τις μάνικες, για την περίπτωση που θα ξεσπάσει πυρκαγιά. Καθώς περνούσε ο καιρός, που και που, άνοιγα κάποια ντουλάπια και έριχνα μια ματιά στο εσωτερικό τους. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν διαπίστωνα ότι τα περισσότερα από τα ντουλάπια δεν είχαν τίποτα στο εσωτερικό τους! Οι υπεύθυνοι είχαν «ξεχάσει» να βάλουν τις μάνικες μέσα σε αυτά ή ίσως δεν έχουν αγοραστεί καθόλου. Δηλαδή απλά έχουν φτιαχτεί για το «θεαθήναι».
