Ωραίες οι εκδηλώσεις που έχει προγραμματίσει ο Δήμος με τον τίτλο «Μουσικός Οκτώβριος στο Μαρούσι». Για τις δύο, που τυγχάνει για καλλιτέχνες που έχουν σχέση με την ιδιαίτερη πατρίδα μου, το Βόλο και την περιοχή (τα τελευταία χρόνια είμαι δημότης Αμαρουσίου), ο μεν Νίκος Γούναρης γεννήθηκε στη Ζαγορά, η δε Τερψιχόρη Παπαστεφάνου στο Βόλο. Είχα την τιμή να παρουσιάσω υπό την αιγίδα του Δήμου Βόλου με το αρχειακό μου υλικό από τη θητεία μου στην ΕΡΤ συναυλίες του Ν. Γούναρη και εκδήλωση όπου τιμήθηκε η Τ. Παπαστεφάνου στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου. Και για τις δύο εκδηλώσεις, που θα γίνουν από τον Δήμο Αμαρουσίου στις 7/10 και 21/10 αντίστοιχα, είχα κάνει προτάσεις πριν από 3 χρόνια για την εκδήλωση Γούναρη εθελοντικά, χωρίς καμία απαίτηση, είχε ορισθεί να γίνει πέρυσι αλλά αναβλήθηκε λόγω που συνέπεσε με την Κυριακή των εκλογών, για το μέλλον. Σχετικά είχα γράψει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ. Ωστόσο, μου προκαλεί απορία το γεγονός ότι κανείς από τους υπεύθυνους του Δήμου, δεν με ενημέρωσε ούτε για την εκδήλωση του Γούναρη, ούτε της κ. Παπαστεφάνου για να διαθέσω το υλικό μου, αλλά και την παρουσίαση, εφ’ όσον το επιθυμούσαν, αφού όπως αναφέρω πιο πάνω είχε προ 3ετίας αποφασισθεί και ήδη είχα οργανώσει το πρόγραμμα με τη βοήθεια του γιου του Νίκου Γούναρη, Κώστα.
Γράφει ο Τάσσος Μητρογώγος
Παρακάτω μερικές από άγνωστες για τους αναγνώστες ιστορίες από την παιδική ηλικία του, που συγκέντρωσα από παλιούς Ζαγοριανούς και ιδιαίτερα από τον ιστορικό Λευτέρη Καβούκη, ο οποίος του αφηγήθηκε πολλές αναμνήσεις όταν μαζί με το Νίκο Γούναρη έπαιζαν στα καλντερίμια της Ζαγοράς.
«Πολλές φορές ο Νίκος ανέβαινε στα δέντρα και παρίστανε το αηδόνι. Μάλιστα μια μέρα είχαμε ένα μπουκάλι ντόπιο τσίπουρο -σκέτο οινόπνευμα- το ήπιαμε, αρχίσαμε να τραγουδάμε το καταμεσήμερο και έβγαιναν οι Ζαγοριανοί και μας χειροκροτούσαν».
Τα ίδια περίπου μου είχαν αναφέρει τα εξαδέλφια του αδελφοί Σουβατζή. Που να φανταστεί ο Γούναρης πως από τα δέντρα της Ζαγοράς μετά από μερικά χρόνια θα τον χειροκροτούσε όλη η Ελλάδα και όχι μόνο, γιατί όταν πήγε το 1938 στην Κωνσταντινούπολη έτυχε μεγαλειώδους υποδοχής από τους εκεί Έλληνες και το 1948 -όπου έμεινε τέσσερα χρόνια- στην Αμερική συνεργαζόμενος με τη Βολιώτισσα Εύα Στιλ.
Από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του ο Σεπτέμβριος του 1954, όταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο έδωσε συναυλία ενώπιον 60.000 θεατών, που τον αποθέωσαν για τους σεισμοπαθείς του Ιονίου. Γνωριστήκαμε με τον Νίκο όταν ήλθε στο Βόλο και τραγούδησε στο Κέντρο ΝΟΒ με την ορχήστρα Γ. Μαυραντώνη και πήγα για συνέντευξη, όταν ήμουν παραγωγός μουσικών εκπομπών στην ΕΡΑ Βόλου και εάν ο ΑΤΤΙΚ (η καταγωγή του οποίου είναι από τη Τσαγκαράδα) δεν πρόλαβε να γράψει στίχους για τα γραφικά καλντερίμια και τις μυρωδιές των λουλουδιών της, όπως έκαμε ο Ζαγοριανός Νίκος Γούναρης στο τραγούδι του «Να τι θα πει Ελλάδα» (μια αυλόπορτα ανοικτή από αγιόκλημα και περικοκλάδα/κι εκκλησάκια ταπεινά και φτωχικά και μια θάλασσα που λάμπει από φρεσκάδα…).
Ο πατέρας του στη Ζαγορά έπαιζε ωραία κιθάρα και ο Νίκος τραγουδώντας μαζί του την προτίμησε αντί του μαντολίνου, που τον έστειλε ο πατέρας του να μάθει.
Έτσι μετά από λίγα χρόνια πατέρας και γιος, ντουέτο με τις κιθάρες τους τραγουδούσαν στις ψησταριές της οδού Δώρου στην Αθήνα, για να αρχίσει επίσημα την καριέρα του -σε ηλικία 18 χρόνων- με τις χαβάγιες του Ζοζέφ Κορίνθιου.
Ρομαντικός τύπος, τροβαδούρος, έγραψε: «Τα γλυκά μου μάτια», «Που να ‘σαι τώρα αγαπημένη», «Όταν γελάς», αλλά κεφάτος με τα τραγούδια του «Σκαλί – σκαλί», «Ο καπετάνιος», «Σουσουράδα» κ.ά.
Στη διάρκεια της Κατοχής αγωνίστηκε για την απελευθέρωση και τιμήθηκε από την Πολιτεία.
Για την μαέστρο της περίφημης Χορωδίας Τρικάλων Τερψιχόρη Παπαστεφάνου θα αναφερθώ σε επόμενο σχόλιό μου.
