Έχει κάνει ήδη μια αξιοπρόσεχτη διαδρομή στο θέατρο με παραστάσεις και παραγωγές, στις οποίες ξεχώρισε για τις ερμηνευτικές του δυνατότητες. Μετράει επίσης αρκετές παρουσίες με μικρούς ρόλους στην τηλεόραση, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει περάσει και στην πλευρά της οργάνωσης και διαχείρισης παραγωγής.
Η ερμηνεία του στην ταινία «Άπειρη Γη» του Βασίλη Μαζωμένου έκανε αίσθηση στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου και απέσπασε το Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού, ΦΩΣ powered by ΔΕΗ, αναδεικνύοντας το ταλέντο του και στη μεγάλη οθόνη.
Ο ηθοποιός Αλέξανδρος Νταβρής, μιλάει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για την επιτυχία της ταινίας, τις ομορφιές της ηπειρωτικής γης, από όπου και ο ίδιος αντλεί την καταγωγή του, το βραβείο και την ευθύνη που αυτό φέρει, αλλά και τα όνειρά του, προσωπικά και επαγγελματικά για τη χρονιά που έρχεται σε λίγες ημέρες.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ
«Άπειρη Γη». Μια καινούρια κινηματογραφική πρόταση, που έχει ήδη ξεχωρίσει.
Η ταινία «Άπειρη Γη» είναι σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαζωμένου και σενάριο δικό του μαζί με τον Χρήστο Μπόσμο, σε παραγωγή του Γιάννη Κωσταβάρα και τη BlackWrap Productions . Είναι μια ταινία γυρισμένη στην Ήπειρο και μιλάει για αυτήν ακριβώς. Όταν πρωτοδιάβασα το σενάριο, ο σκηνοθέτης μου μετέδωσε ότι ήθελε να μεταφέρει την ιδιοσυγκρασία των Ηπειρωτών, την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων, μέσα από τα τοπία της, τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, από την κατάσταση της ζωής τους. Και όλα αυτά, σε μια πιο συμβολική περιγραφή. Ουσιαστικά, περιγράφει τον κύκλο της ζωής στην Ηπειρωτική γη.
Η ταινία ξεκινάει με μια τελετουργική σκηνή σε ένα δέντρο και ολοκληρώνεται με μια αντίστοιχη τελετουργία στο ίδιο σημείο. Τι ακριβώς συμβολίζουν;
Είναι το δέντρο της ζωής. Τα συγκεκριμένα τελετουργικά δεν είναι ακριβώς κομμάτι της ηπειρωτικής παράδοσης. Ο δημιουργός χρησιμοποίησε και κομμάτια μυθοπλασίας, τα οποία ενέταξε σε πραγματικές παραδόσεις, ακριβώς για να τονίσει ακόμα περισσότερο αυτόν τον συμβολισμό. Στην ταινία, βλέπουμε τον κύκλο της ζωής. Τη γέννηση, την δημιουργία, την ανάπτυξη, τον γάμο, την δίψα για ζωή, τον θάνατο. Τη μετανάστευση, που ήταν σημαντικό στοιχείο της κοινωνίας, όταν οι άνθρωποι από τα ορεινά της Ηπείρου αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.
Ένα άλλο στοιχείο της ταινίας είναι ότι χρονολογικά είναι ασαφής.
Η ταινία τοποθετείται στη σύγχρονη Ήπειρο, αλλά είναι… άχρονη. Η έναρξη της ιστορίας βρίσκεται στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, χωρίς να διευκρινίζει σε ποια συγκεκριμένη δεκαετία και ακολουθεί αυτόν τον κύκλο της ζωής, όπως περιγράψαμε, μέχρι το σύγχρονο «τώρα».
Μια ταινία, στην οποία παίζουν αποκλειστικά ηπειρώτες ηθοποιοί
Αυτή ήταν μια επιθυμία του σκηνοθέτη, Βασίλη Μαζωμένου. Ήθελε όλοι οι ηθοποιοί να είναι από την Ήπειρο. Αυτό βοήθησε στο να αποτυπώσει καλύτερα την ατμόσφαιρα του τόπου. Στα γυρίσματα υπήρχε μια αναγνώριση του τι κάνουμε σε κάθε σκηνή. Δεν χρειαζόταν μεγάλη ανάλυση. Το αναγνωρίζαμε από τα παιδικά μας χρόνια, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, από τη ζωή εκεί. Ήθελε οι ηθοποιοί να έχουν βιώματα από την περιοχή, να γνωρίζουν τα τοπία, ώστε να αποδίδουν με πιο φυσικό τρόπο την αίσθηση που ήθελε να μεταφέρει ο ίδιος στην οθόνη.
Το ένιωσες αυτό όταν πρωτοδιάβασες το σενάριο;
Όταν μου έδωσε το αρχικό κείμενο, του είπα αμέσως ότι αυτό που υπήρχε στο χαρτί, το αναγνώριζα απόλυτα. Έχω μνήμες από τη γιαγιά μου να τραγουδάει ηπειρώτικα τραγούδια καθώς μαγειρεύει. Τα μοιρολόγια από τις κηδείες, τα τοπία… Μέχρι και τα επιφωνήματα που κάνουμε στην ταινία, είναι φυσικά. Ο τρόπος που θα αποκαλέσεις κάποιον και πώς θα σου αποκριθεί, είναι ακριβώς, όπως θα απαντούσε στο χωριό.
Στην ταινία συμμετείχαν τοπικοί σύλλογοι και πρόβαλαν τον τόπο τους μέσα από τα τοπία, τα τραγούδια του γάμου και τα μοιρολόγια. Μια συλλογική προσπάθεια.
Η τοπική κοινωνία βοήθησε πάρα πολύ. Η Περιφέρεια Ηπείρου, το γραφείο ανάπτυξης οπτικοακουστικών παραγωγών Epirus Film Office, ο Δήμος Πωγωνίου, οι κάτοικοι στο Καλπάκι που μέναμε και στον Παλαιόπυργο, που έγιναν τα περισσότερα γυρίσματα, το Λύκειο των Ελληνίδων, ο Σύλλογος Πωγωνίσιου πολυφωνικού τραγουδιού… Όλη η τοπική κοινωνία βοήθησε, γιατί κατάλαβε ότι είναι κάτι που θα αναδείξει την περιοχή, αγνή, παρθένα όπως είναι.
Μελετώντας την εκπληκτική φωτογραφία του Στέλιου Πίσσα, αλλά και την έντονη τοπιογραφία, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για την Ηπειρωτική γη.
Η αλήθεια είναι ότι το υλικό προσφέρεται να ζήσεις για ένα χρονικό διάστημα στην ευρύτερη περιοχή, να βρεθείς στα χωριά και με την κάμερα να καταγράψεις τοπία, συνήθειες και παράδοση. Όλα αυτά θα τα είχες μέσα με φυσικό τρόπο. Ο σκηνοθέτης επέλεξε να γίνει ταινία με μυθοπλασία, αλλά να τα αναδείξει όλα με πιο ποιητικό και λυρικό τρόπο. Να κάνει τον θεατή να αισθανθεί τη μυρωδιά του χώματος. Αξιοποίησε στο έπακρο τα φυσικά τοπία, τις αλλαγές του καιρού, τη λιακάδα, την ομίχλη, τα οποία τα ενέταξε στη μυθοπλασία. Οι ηθοποιοί ήμασταν ρόλοι, αλλά αυτό που κάναμε ήταν και βίωμα μας.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης στην παρουσίαση της ταινίας, παραδέχθηκε ότι σε κάποια σημεία αποτελεί και ένα ντοκουμέντο καταγραφής του τόπου. Συγκεκριμένα, ένα χαρακτηριστικό τοπόσημο που εμφανίζεται τόσο στην αρχή , όσο και στο τέλος της ταινίας, πλέον δεν υπάρχει διότι καταστράφηκε από τις πυρκαγιές, άρα είναι πλέον κομμάτι των αναμνήσεων.
Είναι συγκλονιστικό αυτό το χαρακτηριστικό δέντρο. Κάναμε τα γυρίσματα στην Λίμνη Ζηρού προς την Άρτα. Το δέντρο αυτό ήταν μαγικό και είχαμε εντυπωσιαστεί που το ανακάλυψαν στο ρεπεράζ. Και το καλοκαίρι όλη η περιοχή κάηκε και μαζί κι αυτό. Πλέον, έχει μείνει σε μια ταινία. Ως προς αυτό, η ταινία πλέον αποκτά και μια ιστορική αξία.
Στην ταινία υπάρχουν και πολλά έντονα στοιχεία ντοπιολαλιάς. Πόσο εύκολα τα ενέταξες στο ρόλο σου;
Δεν είχα δυσκολίες. Τα διαλογικά μέρη, άλλωστε, στην ταινία είναι συγκεκριμένα. Από την πρώτη γραφή, μέχρι τη στιγμή των γυρισμάτων, δια της αφαιρετικής μεθόδου, φτάσαμε σε αυτά που χρειάζονταν να ειπωθούν στους φυσικούς τους χώρους, ένα ποτάμι, το δάσος κλπ. Όταν χρειάζεται να πεις τα λόγια, βγαίνουν αβίαστα και με φυσικό τρόπο στο τοπίο όπου ανήκουν.
Την παράσταση «κλέβουν», φυσικά, και τα ηπειρώτικα ακούσματα. Τα μοιρολόγια, το σατυρικό τραγούδι με τους τολμηρούς στίχους, τα τραγούδια του γάμου και της παρέας. Ακούσματα που κουβαλάς μέσα σου και μια έντονη αναφορά στο κλαρίνο.
Η μουσική έχει κάτι το μαγικό. Το κλαρίνο είναι ένα παρεξηγημένο όργανο. Σε όποια σκηνή κι αν συμμετείχε, ήταν απόλυτα αναγνωρίσιμο ως ηπειρώτικο άκουσμα. Ζητούσαμε να παίξει κι άλλο, το χρειαζόμασταν για να συνεχίσουμε. Ήταν ένας φόρος τιμής στην αξία του για την ελληνική παράδοση. Για την Ήπειρο ειδικά, είναι ένα άκουσμα που, αν είσαι από εκεί, έχει περάσει μέσα σου. Ακούς κλαρίνο και ταξιδεύεις νοερά στον τόπο σου.
Ο Βασίλης Μαζωμένος τόλμησε και χρησιμοποίησε πολλούς ντόπιους, ερασιτέχνες ηθοποιούς, οι οποίοι, ωστόσο, προσέφεραν μια επιπλέον φυσικότητα σε μια κατά τα άλλα απαιτητική ταινία. Πώς βιώσατε αυτό το «πάντρεμα»;
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να κάνω διαχωρισμό. Ήμασταν όλοι ηθοποιοί που υπηρετούμε το σκοπό της ταινίας και του σκηνοθέτη, με κοινό στόχο να βγει αυτό που επιθυμούμε. Είχαμε συγχρονιστεί, επικοινωνούσαμε εύκολα, δεν υπήρχε ερασιτέχνης και επαγγελματίας. Οι ερασιτέχνες είχαν το μεράκι, που ήταν πολύ δυνατό. Να έρθει κάποιος από τα Γιάννενα στον Παλαιόπυργο, με βροχή, με ομίχλη να κάτσει μέσα στο κρύο και να συμμετέχει σε 10ωρα γυρίσματα, δεν είναι ερασιτέχνης. Στην πραγματικότητα είναι επαγγελματίας. Ήμασταν όλοι το ίδιο.
Μπορείς να μας περιγράψεις την διαδικασία των γυρισμάτων;
Τα γυρίσματα κράτησαν έναν μήνα. Μέναμε στο Καλπάκι και πηγαινοερχόμασταν στον Παλαιόπυργο και στη γύρω περιοχή: στο γεφύρι Γκρέτσι, τα χωριά, το νερόμυλο στη Λίμνη Ζηρού. Οι καιρικές συνθήκες ήταν απρόβλεπτες. Σαν την ψυχή των Ηπειρωτών! Η μέρα άρχιζε με λίγο ήλιο, ξαφνικά ερχόταν βροχή, ομίχλη, κρύο, μετά ξανά λίγη ζέστη. Ήταν δύσκολα. Θυμάμαι μία σκηνή που ήμασταν σε ένα μοναστήρι και, ξαφνικά, συννεφιάζει και αρχίζει να ρίχνει χαλάζι. Περιμέναμε 40 άτομα σε ένα πολύ μικρό χώρο να σταματήσει η βροχή μήπως και βγει μια ακτίνα του ήλιου και συνεχίσουμε το γύρισμα. Όλα ήταν μέσα στα νερά και τη λάσπη, αλλά ήμασταν αφοσιωμένοι σε αυτό που έπρεπε να γίνει.
Αυτές είναι μικρές λεπτομέρειες που ο κόσμος δεν γνωρίζει, αλλά έχουν την αξία τους για να καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι να γυριστεί μια ταινία.
Πολύ. Ειδικά στα μέρη που πήγαμε, κάποια μπορεί να ήταν και απάτητα ή να χρειάζονταν ειδικό όχημα για να ανέβουμε. Κάποια στιγμή, το βαν παραγωγής έμεινε στη λάσπη και φέραμε αγροτικό να το τραβήξει. Όλα γίνονταν στη βροχή και μέσα στη φύση. Άγρια τοπία, αλλά εκπληκτική ομορφιά.
Όλη αυτή, όμως, η ταλαιπωρία επιβραβεύτηκε. Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού, ΦΩΣ powered by ΔΕΗ από το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Είναι κάτι που περιμένατε;
Όταν είπα το «ναι» στη συνεργασία και ξεκίνησα να πάω στα Γιάννινα για τα γυρίσματα, δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα φτάσω στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και, μάλιστα, ότι θα πάρω και βραβείο. Όταν είδα την ταινία, μαγεύτηκα , αλλά, όταν με ενημέρωσαν ότι πήρα και το σχετικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου, σκέφτηκα ότι το ταξίδι της δημιουργίας αυτής της έκλεισε με τον πιο υπέροχο τρόπο, δίνοντας την σκυτάλη να ξεκινήσει το ταξίδι της στις αίθουσες. Ένιωσα μια τεράστια ικανοποίηση και χαρά, πάρα πολλή χαρά.
Ποια ήταν η πρώτη αντίδραση όταν άκουσες ότι παίρνεις το βραβείο;
Συγκινήθηκα πολύ. Δεν το πίστευα. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι με φωνάζουν να πάρω ένα βραβείο για μία ερμηνεία μου. Ήταν μεγάλη η συγκίνηση.
Ποιο ήταν το σχόλιο του Βασίλη Μαζωμένου;
Χάρηκε ακόμα περισσότερο. Δικαιώθηκε για την επιλογή του, για τη συνεργασία μας. Είναι και πολύ καλός μου φίλος, χάρηκε πάρα πολύ και για την ταινία και για μένα.
Η ταινία όμως δεν έμεινε στη Θεσσαλονίκη. Ταξίδεψε ήδη στο Ιράν, όπου συμμετείχε στο διαγωνιστικό κομμάτι του 43ου Fajr International Film Festival και αναμένονται και άλλες συμμετοχές. Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει να δείξει όμορφα πράγματα.
Είναι μια αλήθεια. Στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης είδα πολλές καλές ταινίες. Υπάρχει όρεξη να γίνουν ταινίες με κοινωνική, υπαρξιακή θεματολογία, συμβολικές ταινίες εμπνευσμένες από τις δυσκολίες της ζωής. Οι σκηνοθέτες, οι ηθοποιοί και οι σεναριογράφοι έχουν καλά δείγματα. Στον ελληνικό κινηματογράφο υπάρχει διάθεση για πολλή δημιουργία.
Στη Θεσσαλονίκη, ωστόσο, πήρες και άλλο βραβείο από άλλο πόστο.
Ήμουν διευθυντής παραγωγής στην ταινία “Life in a Beat” της Αμέρισσας Μπάστα, που πήρε τρία βραβεία και συγκεκριμένα: Βραβείο κοινού ελληνικού προγράμματος, Βραβείο κοινού στο διαγωνιστικό τμήμα Meet the neighbours+ και Βραβείο Crew United. Είναι χαρακτηριστικό ότι για τη δημιουργία της ταινίας συνεργάστηκαν πέντε χώρες με αντίστοιχα συνεργεία. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα, όσο και δύσκολη δουλειά, καθώς τα γυρίσματα έγιναν στο κέντρο της Αθήνας, καλοκαίρι με καύσωνα, όπου έπρεπε να συνεργαστεί ένα πολυπολιτισμικό συνεργείο για να φέρει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Η ταινία μιλάει για το σήμερα, θίγει προβλήματα της οικογένειας, των σχέσεων, του έρωτα, της δουλειάς, της φιλίας. Μια πολύ ωραία δουλειά που ανταμείφθηκε και μας χαροποίησε επίσης πολύ.
Υπάρχει μια ακόμα ταινία που αναμένουμε αυτές τις μέρες και είχες ανάμιξη στην παραγωγή.
Ήμουν line producer στην ταινία «Ο Έρωτας Γράφεται», που θα βγει στις 25 Δεκεμβρίου από την Iconic Films στα Village Cinems. Στην ταινία συμμετέχω και με έναν πολύ μικρό ρόλο. Είναι μια σύγχρονη, ρομαντική κομεντί, ευχάριστη και γιορτινή. Ήταν ένα project, με το οποίο ολοκληρώνεται όμορφα και κινηματογραφικά η χρονιά.
Το 2025 φεύγει με σημαντική κινηματογραφική επιτυχία. Πώς βλέπεις την επόμενη μέρα;
Ο κινηματογράφος ήταν ένα κομμάτι που ήθελα πάντα να μπω ως ηθοποιός. Παρ’ όλο που δουλεύω στο θέατρο αρκετά χρόνια, δεν μου είχε έρθει ποτέ ευκαιρία να παίξω σε μια μεγάλου μήκους ταινία στον κινηματογράφο. Είχα μπει πιο πολύ στο οργανωτικό κομμάτι, στους τομείς της οργάνωσης και διεύθυνσης παραγωγής. Θα ήθελα να κάνω και άλλες ταινίες στον κινηματογράφο και να δοκιμαστώ υποκριτικά και σε νέες προκλήσεις. Αν η πρώτη ταινία που έκανα μου έφερε αυτό το βραβείο, θα πρέπει να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο να έχω συνέχεια και να μην είμαι ένα πυροτέχνημα. Οι επιλογές που θα κάνω, θα με οδηγήσουν εκεί που πρέπει. Αλλά, θέλω να προσπαθήσω και να κάνω παραπάνω πράγματα στον κινηματογράφο.
Πλησιάζουμε πια σε μια καινούργια χρονιά. Νέοι στόχοι, όνειρα, συνεργασίες. Υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο;
Επαγγελματικά, είμαι σε συζητήσεις για κάποια θεατρική παραγωγή, η οποία ακόμα προετοιμάζεται και δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο. Τηλεοπτικά ή κινηματογραφικά, ακόμα δεν έχω κάποια πρόταση.
Μετά το βραβείο, το τηλέφωνο δεν χτύπησε περισσότερο;
Όχι, αλλά δεν με ανησυχεί. Δεν περίμενα ότι θα άλλαζε κάτι. Όλα χρειάζονται το χρόνο τους. Το ότι πήρες ένα βραβείο, δεν σημαίνει ότι αμέσως θα αρχίσουν να σε παίρνουν τηλέφωνο. Μην ξεχνάμε ότι οι περισσότερες δουλειές είναι κλεισμένες ήδη και χρειάζονται την προετοιμασία τους. Δεν με ανησυχεί. Χάρηκα που πήρα το βραβείο, ήταν το «κερασάκι στην τούρτα» γι’ αυτή τη δουλειά, προχωράμε. Θα πρέπει να παλέψω για να μου φέρει κι άλλα. Δεν είναι ότι επειδή πήρα ένα βραβείο, θα περιμένω να έρθουν όλα μόνα τους. Θα το παλέψω και είμαι αισιόδοξος για το μέλλον.
Εκτός από την τέχνη, έχεις και έντονη κοινωνική δραστηριότητα με την ποδοσφαιρική ομάδα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.
Είμαι ένας από τους αρχηγούς της ποδοσφαιρικής ομάδας Σ.Ε.Η., με την οποία κάνουμε πολλές δράσεις και παιχνίδια για να στηρίξουμε συλλόγους, κοινωνικούς σκοπούς και να προσφέρουμε ό,τι μπορούμε σε όποιον συνάνθρωπό μας ή φορέα έχει ανάγκη. Είναι κάτι που μας γεμίζει χαρά και όπου μας καλούν, είμαστε παρόντες.
Πόσο σημαντικό είναι οι άνθρωποι του θεάματος, που έχουν μια αναγνωρισιμότητα, να βγαίνουν μπροστά και να στέλνουν μήνυμα ότι πρέπει να προστατέψουμε και να φροντίσουμε τους πιο αδύναμους;
Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αυτή η ομάδα κυρίως υπάρχει για αυτόν τον λόγο. Όλοι μαζί βρισκόμαστε μεν κάθε Σάββατο να παίξουμε στο πρωτάθλημα Τύπου, αλλά ο σκοπός είναι να υπάρχουμε ενωμένοι για να μας καλούν σε όλες αυτές τις δράσεις και να μπορούμε να πηγαίνουμε. Ειδικά σε όλες αυτές τις δράσεις κοινωνικού σκοπού, μαζεύονται ακόμα περισσότεροι. Είναι αυτή η διάθεση της προσφοράς. Αν μπορείς να κάνεις κάτι για να βοηθήσεις τον συνάνθρωπό σου, έστω με την παρουσία σου οπουδήποτε, το κάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι το λιγότερο να παίξεις με τους συναδέλφους σου, με τους συνανθρώπους σου, για να στηρίξεις κάποιον άλλον που το έχει μεγαλύτερη ανάγκη.
Τι ονειρεύεσαι για τη νέα χρονιά που έρχεται;
Προσωπικά, ήταν μια χρονιά που επαγγελματικά πήγε πάρα πολύ καλά, αλλά η υγεία δεν πήγε πολύ καλά. Οπότε, σίγουρα θέλω το 2026, αν γίνεται, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, εγώ και όλος ο κόσμος να είμαστε υγιέστατοι. Επαγγελματικά, θα ήθελα μια χρονιά δημιουργική. Να μπορώ να έχω δουλειά που να μου αρέσει, αλλά να έχω και χρόνο με τη γυναίκα μου και το παιδί μου. Η περσινή χρονιά μου πήγε καλά επαγγελματικά, κάπως έτσι θέλω να πάει και η επόμενη.
