Σπούδασε ιστορία της τέχνης και αρχαιολογία στην Ελλάδα, καθώς και τεχνοκριτική, κινηματογράφο και θρησκειολογία στη Γαλλία. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου θρησκευτικής γλυπτικής από το Πανεπιστήμιο του Μπορντό και μιλάει τέσσερις γλώσσες. Είναι συγγραφέας, βραβευμένος σεναριογράφος, παραγωγός, μέλος του Σωματείου Σεναριογράφων Αμερικής (WGA East) και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
O λόγος για τον συγγραφέα Αντώνη Τουμανίδη.
Με αφορμή το βιβλίο του: «Άντερσεν», η ΑΜΑΡΥΣΙΑ μίλησε μαζί του.
Σε μια συζήτηση άκρως ενδιαφέρουσα και αληθινή, ο συγγραφέας μέσα από τον λόγο του φανερώνει την ευγένεια του χαρακτήρα του και αποκαλύπτει τη βαθιά εσωτερικότητά του.
Μιλάμε για το βιβλίο του, για την πηγή έμπνευσής του, για τους ήρωες που πρωταγωνιστούν αλλά και τι θα άλλαζε στον κόσμο αυτόν αν είχε τη δυνατότητα.
Συνέντευξη: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
Ποιος είναι ο Αντώνης Τουμανίδης; Πείτε μας δυο λόγια για εσάς.
Ένας ονειροπόλος. Ένας παραμυθάς. Οι υπόλοιποι τίτλοι λειτουργούν, μόνο, διακοσμητικά και υπάρχουν προκειμένου να τονώσουν το «εγώ» μας. Η Άγκαθα Κρίστι, μέχρι το πέρας της ζωής της, δήλωνε επίσημα «νοικοκυρά» στην επαγγελματική της ιδιότητα (κοινώς «άνθρωπος») και ουχί συγγραφέας ή λογοτέχνης – κι ας ήταν περισσότερο από όλους μας μαζί.
Άντερσεν: Το πέμπτο σας βιβλίο στα ελληνικά. Μιλήστε μας γι’ αυτή τη δημιουργία σας.
Τελετουργικά εγκλήματα με αναφορές στις διάσημες ιστορίες του παραμυθά συγκλονίζουν την Ευρώπη. Από τη «Βασίλισσα του Χιονιού» μέχρι τη «Σκιά», ένα παραμύθι που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, ο δολοφόνος μοιάζει να παίζει ένα αρρωστημένο παιχνίδι θεάτρου και αίματος. Η αλυσίδα του τρόμου θα φτάσει κάποια στιγμή και στην Αθήνα. Στην Πλάκα, η Αστυνομία και το Τμήμα Ανθρωποκτονιών γίνονται μάρτυρες σε ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα της Ελλάδος έγκλημα. Στο κέντρο ενός δωματίου, καθισμένο σε μια ξύλινη κουνιστή καρέκλα, βρίσκουν ανδρικό σώμα αγνώστων στοιχείων, περίπου 35 ετών. Η δεξιά πλευρά του θύματος φέρει βαθιά θερμικά εγκαύματα ενδεικτικά της έκθεσης σε υψηλή θερμοκρασία. Η αριστερή πλευρά έχει μετατραπεί πλήρως σε κέρινο ομοίωμα…
Τι στάθηκε πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
Επιθυμούσα, διακαώς, να αποτίσω έναν φόρο τιμής, με τον δικό μου ιδιαίτερο τρόπο, στον παραμυθά των παραμυθάδων, στον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Δεν ήθελα όμως να πειράξω τα παραμύθια του. Ήθελα τα παραμύθια του, αφού τα ξαναγνωρίσει το αναγνωστικό κοινό στην αρχική τους πρωτόλεια -και ενίοτε σκοτεινή- μορφή, να με καθοδηγήσουν σε κάτι νέο, που θα έχει την ένταση της αστυνομικής λογοτεχνίας σε συνδυασμό με τον συγγραφικό τρόμο.
Περιγράψτε μας τους ήρωές του, τους πρωταγωνιστές του.
Ο ντετέκτιβ Νουρ και η, υπεραναλυτική, συνεργάτιδά του, η Άνια, η οποία κατά κάποιον τρόπο είναι νοητικά το δικό μου «alter ego», θα ξεκινήσουν από τη Δανία ένα αγωνιώδες κυνηγητό στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον όπου ο θρύλος, η φρίκη και η πραγματικότητα μπλέκονται επικίνδυνα. Μέχρι το αναπάντεχο φινάλε.
Τέλη Μαΐου θα κυκλοφορήσει το βιβλίο «Αχ Μαρία», που γράψατε μαζί με τον Γιάννη Ζουγανέλη. Θέλετε να μας αποκαλύψετε κάτι από την ιστορία του;
Όπως προδίδει και ο τίτλος του βιβλίου μιλάμε για τη θρυλική παράσταση «Αχ Μαρία», στα Εξάρχεια, ψυχή της οποίας υπήρξε ο, σπουδαίος, Γιάννης Ζουγανέλης και που κυριολεκτικά στιγμάτισε τη δεκαετία του 1980 και έγινε το σημείο αναφοράς για δεκάδες άλλες παρόμοιες παραγωγές τα χρόνια που ακολούθησαν. Ταυτόχρονα, όμως, μιλάμε στο βιβλίο για την Ελλάδα των ονείρων, τις κοινωνικές παθογένειες, τη σάτιρα και το «καλύτερο αύριο» που ακόμα έρχεται.
Ο Alain de Botton έχει πει πως «τα βιβλιοπωλεία είναι ο πιο πολύτιμος προορισμός των μοναχικών ανθρώπων, δεδομένου του μεγάλου αριθμού βιβλίων που έχουν γραφτεί από συγγραφείς που δεν εύρισκαν κανέναν για να μιλήσουν». Εσείς γιατί γράφετε;
Γιατί αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα. Ίσως φαντάζει απλοϊκή η απάντησή μου, αλλά είναι, απόλυτα ειλικρινής. Και γράφω γιατί χαίρομαι να διαβάζει ο κόσμος τις ιστορίες μου. Δεν γράφω για εμένα. Γράφω για τους αναγνώστες (μου). Και αν κάποιος ισχυριστεί πως γράφει μόνο για τον εαυτό του ή για την ίδια τη διαδικασία της γραφής, σας δίνει μια βολική, και όχι με απόλυτη ειλικρίνεια, απάντηση. Γιατί, βαθιά μέσα μας, κάθε λέξη αναζητά έναν αποδέκτη. Κάθε ιστορία γράφεται για να διαβαστεί.
Τι σας τρομάζει και τι σας εμπνέει από την εποχή, τα χρόνια που ζούμε;
Με τρομάζει και με εμπνέει, ταυτόχρονα, ο «άνθρωπος». Μέσα του συνυπάρχουν το φως και το σκοτάδι, η δημιουργία και η καταστροφή. Είμαστε απρόβλεπτοι και ικανοί για τα πάντα. Και τη στιγμή που πιστεύουμε πως έχουμε εξαντλήσει τα όρια της ανθρώπινης φύσης, εκείνη βρίσκει τρόπους να μας διαψεύδει, άλλοτε με πράξεις που γεννούν ελπίδα και άλλοτε με στιγμές που προκαλούν ανησυχία και φόβο για το αύριο. Σε αυτή τη διαρκή αντίφαση κρύβεται, ίσως, και η πιο ισχυρή πηγή έμπνευσης.
Κλείνοντας, αν είχατε τη δυνατότητα να αλλάξετε κάτι στον κόσμο, τι θα ήταν αυτό;
Πολλά. Πρωτίστως, όμως, θα προσπαθούσα να κάνω τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει το πόσο «μικρός» είναι και, ταυτόχρονα, το πόσο μεγάλη ευθύνη φέρει. Να καταλάβει πως δεν είναι το κέντρο του κόσμου αλλά ένα κομμάτι του – εύθραυστο, περαστικό και, όμως, ικανό να επηρεάσει τα πάντα γύρω του. Ίσως, αν ερχόταν αυτή η επίγνωση να γινόμασταν πιο ταπεινοί. Να μαθαίναμε να συνυπάρχουμε αντί να κυριαρχούμε, να ακούμε αντί να επιβάλλουμε, να δημιουργούμε αντί να καταστρέφουμε.
Λίγα λόγια για την ιστορία
«Σήμερα τα ξημερώματα, σε εγκαταλελειμμένο νεοκλασικό στην Πλάκα, η Αστυνομία και το Τμήμα Ανθρωποκτονιών έγιναν μάρτυρες σε ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα της Ελλάδος έγκλημα. Στο κέντρο ενός δωματίου, καθισμένο σε μια ξύλινη κουνιστή καρέκλα, βρέθηκε ανδρικό σώμα αγνώστων στοιχείων, περίπου 35 ετών. Η δεξιά πλευρά του θύματος έφερε βαθιά θερμικά εγκαύματα, ενδεικτικά της έκθεσης σε υψηλή θερμοκρασία. Η αριστερή πλευρά είχε μετατραπεί πλήρως σε κέρινο ομοίωμα.
Απέναντι από το θύμα ήταν τοποθετημένος ένας παλαιού τύπου καθρέφτης, το ραγισμένο γυαλί του οποίου θύμιζε περίτεχνο ιστό αράχνης.
Το έγκλημα θεωρείται τελετουργικού χαρακτήρα και παραπέμπει στα εγκλήματα που έλαβαν χώρα πρόσφατα σε Δανία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία – όλα με αναφορές σε παραμύθια του Άντερσεν.
Ο βασικός ύποπτος για τους φόνους είναι νεκρός εδώ και 150 χρόνια».
