Στη σκηνή του Θεάτρου 2510 στα Εξάρχεια, ένα έργο αληθινό διαμάντι δηλώνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά παρουσία. Ο λόγος για την επιτυχημένη παράσταση «Οι Δύο Γιοι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία – θεατρική διασκευή του καταξιωμένου Ανδρέα Ζαφείρη.
Μια παράσταση που καθ’ όλη τη διάρκεια το κοινό παρακολουθεί με συγκίνηση. Τρεις πρωταγωνιστές επί σκηνής. Η Βίκυ Εδιάρογλου, η Έρη Μαριόγλου και ο Πάνος Κωνσταντέλης καταθέτουν ψυχή, χαρίζοντας μια παράσταση στο κοινό αξέχαστη. Από εκείνες που η ματιά αναζητάει να δει και δεύτερη φορά.
Αναζήτησα να βρω και να συνομιλήσω με τη Βίκυ Εδιάρογλου. Η εκφραστικότητα του προσώπου της αλλά και η ερμηνεία της με εντυπωσίασαν από την πρώτη στιγμή.
Μιλάμε για την παράσταση, για τον ρόλο της, για το σπουδαίο έργο, για τους συμπρωταγωνιστές της. Ανοίγουμε τις καρδιές μας, σε μια συνέντευξη, σε μια κουβέντα που όσο περνούν τα λεπτά νιώθω να με ταξιδεύει.. Άλλωστε όπως είχε πει και ο Κονσταντίν Στανισλάβσκι, «αγάπα το έργο τέχνης μέσα σου, όχι τον εαυτό σου μέσα σε αυτό»…
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
Δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, επί σκηνής, με την επιτυχημένη παράσταση «Οι Δύο Γιοι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία – θεατρική διασκευή Ανδρέα Ζαφείρη. Μιλήστε μας για τον ρόλο σας.
Δεύτερη χρονιά και είμαι πολύ χαρούμενη με τη διαδρομή της παράστασής μας και που συνεχίζουμε την πορεία της στη θεατρική σκηνή του 2510.
Εγώ υποδύομαι το ρόλο της Μάνας. Μίας Γερμανίδας χήρας μάνας που ζει με την έφηβη κόρη της και μέλος της Ναζιστικής Νεολαίας, σε ένα αγρόκτημα λίγο πιο έξω από το Βερολίνο. Εκεί εργάζονται 20 αιχμάλωτοι, Σοβιετικοί κρατούμενοι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ένας από αυτούς θυμίζει πολύ έντονα το γιο της, ο οποίος υπηρετεί στα SS στο Ανατολικό Μέτωπο. Εκεί λοιπόν ξεκινά η εσωτερική σύγκρουση αυτής της μάνας, όπου μέσω του συναισθήματος διακρίνει ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε έναν σοβιετικό αιχμάλωτο, κόντρα στη ναζιστική αντίληψη της ότι -πλην των Αρίων- όλοι οι υπόλοιποι είναι υπάνθρωποι. Για την ίδια, ο αιχμάλωτος από κάτι απρόσωπο μετατρέπεται σε πρόσωπο. Ειδικά όταν ο γιος της επιστρέφει αποφασισμένος να συνεχίσει «για τη τελική μάχη», αντιμετωπίζει το πιο δύσκολο και έντονο δίλημμα: ποιον θα επιλέξει ανάμεσα στους δύο γιους; Συγκρούονται μέσα της δύο αντιτιθέμενες πλευρές. Επιπλέον μην ξεχνάμε πως η μάνα αυτή έχει ζήσει τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το συναίσθημα, η γνώση και το βίωμα επομένως πάλλονται μέσα της. Εκεί μπορώ να πω ότι ξεκινά και η κινητήρια δύναμη της επιλογής της. Φυσικά η μάνα αυτή, στο διήγημα του Μπρεχτ, όπου ο Ανδρέας Ζαφείρης διασκεύασε σε θεατρικό κείμενο, αποτελεί ένα σύμβολο. Ένα ιστορικό σύμβολο.
Αλήθεια, πόσο επίκαιρος είναι ο Μπρεχτ;
Όσο υπάρχουν πόλεμοι με εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους για το κέρδος καθώς και ταξικές ανισότητες, τα έργα του Μπρεχτ θα είναι επίκαιρα.
Γιατί θα προτείνατε σε κάποιο φίλο, φίλη του θεάτρου να δει τη συγκεκριμένη παράσταση;
Για να «μεταφερθεί» μαζί μας σε μια ιστορική περίοδο, όχι και πολύ μακριά, και να προβληματιστεί όπως και εμείς, να συγκρουστεί, να αναρωτηθεί και εν τέλει να επιλέξει. Άλλωστε, όπως γράφει και η ταυτότητα της παράστασης, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα πλαίσια της Μπρεχτικής αντίληψης, δίνεται η δυνατότητα στους θεατές που το επιθυμούν να ανέβουν στη σκηνή, στη διάρκεια του έργου και να παρουσιάσουν τη δική τους «εκδοχή» ενός ρόλου. Να επιλέξουν, να συγκρουστούν, να πάρουν δύσκολες αποφάσεις, όπως ακριβώς κάνει κάθε άνθρωπος είτε μπροστά στην καθημερινότητα είτε μπροστά στην «ιστορία». Να γίνουν υποκείμενα και όχι αντικείμενα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Θαρρώ πως έχετε να αναμετρηθείτε με έναν δύσκολο ρόλο, κυρίως συναισθηματικά. Μιλήστε μας γι’ αυτό το ταξίδι σας. Από τις πρώτες πρόβες έως την εκείνη την πρώτη μέρα της παράστασης. Πόσο βαρύ ήταν και είναι το φορτίο αυτού του ρόλου;
Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι, ένιωσα ότι ο ρόλος αυτός είναι κάτι πολύ «μεγάλο». Κάτι πολύ δυναμικό. Ομολογώ πώς αισθάνθηκα μια πρόκληση για το αν μπορώ να ανταπεξέλθω σε αυτό. Προσπάθησα να αφουγκραστώ τις αλλεπάλληλες εσωτερικές συγκρούσεις αυτής της μάνας. Να σκάψω για την αλήθεια. Να έρθω κοντά με πρωτόγνωρα συναισθήματα και σκέψεις. Υποδύομαι μια μάνα που έρχεται αντιμέτωπη με το πιο ισχυρό αίσθημα: αυτό της μητρότητας. Με την πάροδο του χρόνου, των προβών με τους συμπρωταγωνιστές μου Πάνο Κωνσταντέλη και Έρη Μαριόγλου, την καθοδήγηση του σκηνοθέτη μας Ανδρέα Ζαφείρη, την εκτεταμένη και συνεχόμενη μελέτη (που θεωρώ εξίσου σημαντικό εργαλείο πέρα από την πρακτική) κατάφερα να υπερπηδήσω το αίσθημα του άγχους και στη θέση του να έρθει η απόλαυση. Εμπιστεύτηκα την ομάδα μου. Φυσικά η πρώτη παράσταση, η πρεμιέρα μας, είχε και άγχος και αγωνία και ανυπομονησία μαζί. Τα οποία δεν μπορώ να πω ότι έχουν φύγει μέχρι και σήμερα. Κάθε φορά πριν βγούμε στη σκηνή, υπάρχουν. Απλά κάθε φορά κερδίζει λίγο περισσότερο η χαρά της παράστασης, ότι έχουμε μια πολύ σημαντική ιστορία να πούμε.
Τι σας μαθαίνει ο ρόλος σας σε προσωπικό και ανθρώπινο επίπεδο;
Ότι δεν υπάρχει μονοδιάστατη πλευρά στον άνθρωπο. Ότι όλοι μας βιώνουμε αντιφάσεις στην καθημερινότητά μας και εσωτερικές συγκρούσεις. Όμως, αν το παρατηρήσουμε, οι αλλαγές έρχονται μέσα από αυτά τα δυναμικά αντίθετα.
Τι γεννά το τέρας του ναζισμού κυρία Εδιάρογλου κατά τη γνώμη σας;
Το σύστημα του καπιταλισμού και οι μικροαστικές αντιλήψεις. Το έχει δείξει η ιστορία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπρεχτ χρησιμοποιεί μικροαστικές οικογένειες στα έργα του. Τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα πλήγηκαν από την κρίση και ήταν ευάλωτα στη ναζιστική προπαγάνδα.
Σε τι θα λέγατε «όχι» στις μέρες μας;
Θα έλεγα όχι στην υποκειμενική πραγματικότητα, διότι δεν υφίσταται.
Πείτε μου δυο λόγια για τον σκηνοθέτη και τους συμπρωταγωνιστές σας.
Έχω τη χαρά να συνεργάζομαι με αξιόλογους ανθρώπους. Ο Ανδρέας Ζαφείρης με μαεστρία πήρε ένα διήγημα δύο σελίδων και το μετέφερε σε θεατρικό έργο 75 λεπτών. Μας καθοδήγησε στο πώς να φτάσουμε κοντά στην αλήθεια των χαρακτήρων μας και πώς να εμβαθύνουμε κάνοντας αυτή τη διαδρομή. Μας εμπιστεύτηκε και αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό.
Με την Έρη Μαριόγλου και τον Πάνο Κωνσταντέλη έχουμε φτιάξει μια ομάδα με φροντίδα. Τους θεωρώ εξαιρετικούς ηθοποιούς που εξελίσσονται συνέχεια και χαίρομαι για την κάθε μας παράσταση.
Ακόμη, να προσθέσω, νιώθω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υπεύθυνη επικοινωνίας μας την Ελευθερία Σακαρέλη και τη βοηθό σκηνοθέτη μας, Μαρία Μακρυδήμα. Αλλά και για ανθρώπους που έχουν «περπατήσει» είτε λιγότερο είτε περισσότερο μαζί μας την παράσταση: τον Λουκά, την Αμελί, τον Γιώργο, την Εύη, τη Χαρά, τον Αντώνη, την Κορίνα. Και φυσικά τον χώρο 2510.
Κλείνοντας, καθώς διανύουμε τον πρώτο μήνα του νέου έτους, τι εύχεστε να αλλάξει αυτή τη χρονιά;
Να σταματήσουν οι πόλεμοι για τα κέρδη των λίγων. Να έχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι πρόσβαση στην Τέχνη και τον Πολιτισμό, τα οποία είναι βασική ανάγκη για την εξέλιξη του ανθρώπου.
«Οι Δύο Γιοι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ
Θέατρο 2510 (Θεμιστοκλέους 52, Εξάρχεια)
Σκηνοθεσία – Θεατρική διασκευή: Ανδρέας Ζαφείρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Μακρυδήμα
Παίζουν:
Πάνος Κωνσταντέλης, Βίκυ Εδιάρογλου, Έρη Μαριόγλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Θεατρική Ομάδα 2510
Διάρκεια: 75’
Παραστάσεις: Aπό 24/10 -17/4 • Κάθε Πέμπτη: 21.00
Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό 12€
Φοιτητικό – Ανέργων 10€
Ατέλεια 8€
Τηλ. κρατήσεων: 6984757342, 6887126366, 6955445130
