H Ελένη Γεωργακοπούλου, μια πολυτάλαντη συγγραφέας, γνωστή με το pen name Katt Sway. Aπό μικρή έλεγε ότι θέλει να σώσει τον κόσμο και να τους κάνει όλους ευτυχισμένους. Αυτή η ευχή έγινε πραγματικότητα όταν ήρθε στη ζωή της ο Κούπο.
Από το TikTok, στο KupoTv και από την οθόνη στο χαρτί με το νέο της βιβλίο «Ένα κουτάβι που το έλεγαν Κούπο» (εκδόσεις «Πάπυρος»), η συγγραφέας «επαναστατώντας» στην εποχή της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης και μέσα σε όλη αυτή την αγριότητα και τη βαρβαρότητα των καιρών, έρχεται να δείξει στα παιδιά ένα διαφορετικό δρόμο, παρέα με τον μικρό της ήρωα.
Συνέντευξη Αθανασία Καραμούτα
Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για εσάς ώστε να σας γνωρίσει και το δικό μας αναγνωστικό κοινό;
Γενικά έχω κάνει αρκετά πράγματα, δεν ξεκίνησα από τη συγγραφή. Ήμουν γραφίστρια. Ξεκίνησα, από computer science και μετά ασχολήθηκα με marketing – communications. Έχω κάνει θέατρο, μουσική, έχω κάνει όλα τα πράγματα που έχουν να κάνουν με την ψυγαγωγία, είχα και δικά μου escape rooms… Όλα αυτά που έχω κάνει στη ζωή μου νομίζω, με έφεραν εδώ: στο να κάνω αυτό το «project-άκι» του Κούπο. Όλα τα κάνω μόνη μου: τα βίντεο, τις φωνές, το editing, όλα αυτά. Οne woman show.
Μ’ αρέσουν πάρα πολύ οι ιστορίες και μ’ αρέσει πάρα πολύ η φαντασία. Η αλήθεια είναι πως έχω γράψει και άλλο βιβλίο, το οποίο δεν έχω εκδόσει ακόμα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, αλλά επειδή είναι για αγγλικό κοινό, το έγραψα με pen name. Γι’ αυτό και το όνομα το Katt Sway, είναι όνειρό μου κάποια στιγμή να εκδοθεί αυτό το βιβλίο. Όταν ήταν, λοιπόν, να εκδόσουμε το βιβλίο του Κούπο, θεώρησα καλύτερο να υπάρχει ένα όνομα που έχει από πίσω όλη τη δουλειά μου.
Αλήθεια, πώς δημιουργήθηκε όλο αυτό το ενδιαφέρον για τα βίντεο με τον Κούπο;
Αυτό ξεκίνησε στην καραντίνα, που ήμασταν όλοι σπίτι και σιγά σιγά άρχισα να κοροϊδεύω όλη αυτή την κατάσταση μέσω του Κούπο. Απλά έβγαζα βιντεάκια γιατί περνούσαμε καλά. Και αυτή είναι και η «τακτική» μου. Δεν τα βγάζω με συγκεκριμένο τρόπο, θα το κάνω όποτε έχουμε κάτι να πούμε. Αν δείτε στο κανάλι, δεν λέμε πουθενά να μας κάνουν follow γιατί δεν είναι κάτι που το κάνω για να πω ότι είμαστε influencers.
Το πρώτο viral βίντεο του Κούπο ήταν με τις φωτιές, πριν δύο χρόνια. Είναι ένα βίντεο που αγχωνόταν ότι δεν θα μπορεί να αναπνεύσει, ότι δεν θα υπάρχει οξυγόνο επειδή είχαν καεί τα πάντα. Και βλέπω ξαφνικά το νούμερο 100 χιλιάδες, και σκέφτομαι: «Τον βλέπουν τόσοι άνθρωποι;» Όταν βλέπεις κάτι τέτοιο σκέφτεσαι «ευκαιρία να περάσω κάτι θετικό σε όλο αυτό». Έτσι ξεκινήσαμε να θίγουμε διάφορα θέματα και καταστάσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά καθημερινά.
Και πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον κόσμο της συγγραφής;
Μ’ αρέσει πάρα πολύ το γεγονός ότι το βιβλίο μπορείς να το έχεις παντού μαζί σου. Τα συγκεκριμένα μαθήματα που θέλω να περάσω, είτε σε αυτό το βιβλίο είτε στα επόμενα, θα μου άρεσε να μπορείς να το έχεις μαζί σου παντού και όποτε δεν είσαι καλά, απλά κάνεις αυτό (ανοίγει το βιβλίο). Είναι ένας πάρα πολύ ωραίος τρόπος να περάσεις σιγά σιγά τα παιδιά από την οθόνη σε κάτι τέτοιο.
Παρατήρησα ότι πολλά παιδάκια ξέρουν τον Κούπο, μας σταματάνε στο δρόμο επειδή τον αναγνωρίζουν. Συμβαίνει, ωστόσο, κάτι που δεν μου αρέσει. Τυχαίνει μικρά παιδάκια, τέσσερα πέντε χρόνων, να πουν “Α, ο Κούπο!” και ο γονιός να μην έχει ιδέα για τι πράγμα μιλάνε, να μην έχει ιδέα τι βλέπει το παιδί του! Για εμένα είναι πολύ τρομακτικό αυτό. Επειδή τον Κούπο καλά κάνει και τον βλέπει μεν, αλλά το κανάλι του δεν είναι στο Kids YouTube, είναι στο κανονικό, που σημαίνει ότι το παιδάκι μπορεί να δει ότι θέλει!
Για να απαντήσω και στην ερώτηση, λοιπόν: επειδή από τη στιγμή που τον βλέπουν τόσα παιδιά, ο καλύτερος τρόπος να προσπαθήσω να τους περάσω κάποια ωραία πράγματα είναι με το βιβλίο. Την τεχνολογία την λατρεύω, είμαι παιδί της τεχνολογίας, αλλά με το κινητό πλέον το κακό είναι ότι το έχεις μαζί σου παντού. Πας σε ένα εστιατόριο και βλέπεις τα παιδιά με το κινητό, είναι κρίμα. Για αυτό ήθελα να καταλάβουν ότι δεν το χρειάζονται, ότι μπορούν να έχουν ωραία πράγματα και με άλλο τρόπο.
Επιλέξατε ως ήρωα του βιβλίου και του καναλιού ένα κουταβάκι, το δικό σας κουτάβι που έχουμε μαζί μας σήμερα. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε μέσω αυτής της επιλογής στο αναγνωστικό κοινό;
Είναι δύο οι λόγοι. Ο πρώτος είναι επειδή αισθάνομαι ότι ταιριάζει πολύ καλύτερα με τον χαρακτήρα του Κούπο, το πιο «καρτουνίστικο» στοιχείο. Ακόμα και όταν άρχισα να βγαίνω κι εγώ και είναι σημαντικό να το πω αυτό, δεν βγαίνω ποτέ με το πρόσωπό μου. Ο δεύτερος λόγος -και η απάντηση στην ερώτηση- είναι ότι δεν είναι το ίδιο να βγει ένας άνθρωπος να πει αυτά τα πράγματα, ειδικά στο διαδίκτυο. Είμαι online από πολύ μικρή και ξέρω πάρα πολύ καλά πώς είναι ο κόσμος αυτός. Και την τέλεια εμφάνιση να έχεις, δεν θα δώσει κανείς σημασία σε αυτά που λες αν έχει κάτι άλλο να σχολιάσει, γιατί ο κόσμος εκεί έξω είναι λίγο κακός μερικές φορές, ειδικά στο internet, και ειδικά στα social media, που είναι κατά κύριο λόγο απρόσωπα. Εγώ θέλω να κάνουν focus στον Κούπο και στα πράγματα που λέει.
Η φάτσα του Κούπο είναι η φωνή μου, βέβαια. Κάθε φορά που λέω στην οικογένειά μου «κοίτα τι μου γράψανε για τον Κούπο», μου λέει ο μπαμπάς μου «για εσένα τα γράφουν». Εγώ, ωστόσο, σκέφτομαι αυτό: ότι εάν τα έλεγα εγώ, δεν θα είχε τον ίδιο αντίκτυπο. Δεν το αποφεύγω ούτε με απασχολούν τέτοιου είδους αρνητικά σχόλια, αλλά δεν έχουν θέση στο μήνυμα που θέλω να περάσω. Γι’ αυτό ο Κούπο είναι ένα αθώο πλασματάκι, γλυκύτατο, ό,τι και να πει αυτό το πλασματάκι βγαίνει με άλλο αέρα.
Το σημαντικό είναι ότι ο Κούπο δεν είναι ο «τέλειος» χαρακτήρας, γιατί τον τέλειο δεν θα το ακούσουν αυτοί που θέλω να τον ακούσουν. Όταν ένα παιδί έχει ήρωα που θα πει και μια χαζομάρα, θα κάνει μια κοπάνα, δεν λέει το ρο, δεν λέει το μι, θα ταυτιστεί μαζί του. Δεν θέλω να «ακουμπήσω» τα παιδιά που είναι ήδη τέλεια, ας πούμε, θέλω τα πιο ευαίσθητα παιδιά να ταυτιστούν μαζί του.
Γιατί θα προτείνατε το βιβλίο είτε σε «μικρό» είτε σε «μεγάλο» δικό σας φίλο;
Πιστεύω θα γλυτώσουν πάρα πολύ χρόνο από το να ταλαιπωρούνται και να προσπαθούν να καταλάβουν γιατί τους συμβαίνουν κάποια πράγματα. Φυσικά δεν λέω ότι εγώ τα έχω λύσει όλα, γιατί ξέρω ότι στο παρελθόν όταν έλεγα «είμαι χαρούμενη», δεν ίσχυε. Όλες αυτές οι ιστορίες που λέω στο βιβλίο για τον Ρεξ, που πειράζει τον Κούπο, είναι κάτι που όλοι έχουμε κάνει ή έχουμε πάθει.
Τα συγκέντρωσα όλα, έτσι ώστε να είναι κατανοητά και από τα παιδιά και από τους μεγάλους. Γι’ αυτό πραγματικά θα το πρότεινα στον οποιονδήποτε, για να μη χάσει κάποιος τον χρόνο του προσπαθώντας να βγάλει νόημα από τη ζωή, στο γιατί οι άνθρωποι γύρω μας φέρονται έτσι. Δεν πρέπει τα ευαίσθητα παιδιά να «απολογούνται» για τις ευαισθησίες τους. Θέλω να καταλάβουν αυτά τα παιδιά, που είναι δημιουργικά, συναισθηματικά και διαφορετικά, ότι δεν κάνουν αυτά κάτι λάθος.
