Ο δημοφιλής ηθοποιός που πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα» μιλάει για το μιούζικαλ – φόρο τιμής στον δεξιοτέχνη του μπουζουκιού και για τη 46χρονη θεατρική του πορεία.
Συνέντευξη: Τάσος Μεργιάννης
«Και τον Εθνικό Ύμνο να τους παίξω, αυτοί τσιφτετέλι θα χορεύουν» είχε πει σε μια αποστροφή του λόγου του για το κοινό που παραληρούσε κάθε φορά που έπιανε το μπουζούκι στα χέρια του, ο δεξιοτέχνης του οργάνου, Γιώργος Ζαμπέτας. Και επειδή στην Αθήνα των εκατοντάδων θεατρικών παραστάσεων και των αρκετών βιογραφιών που φιλοξενούνται επί σκηνής θα ήταν παράλειψη να απουσιάζει αυτή η εμβληματική μορφή του μεταπολεμικού τραγουδιού, ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας έκανε το θαύμα του προσφέροντας στο κοινό το μουσικό υπερθέαμα «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα» που έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 18 Οκτωβρίου. Ο σημερινός μας καλεσμένος Τάσος Χαλκιάς, ο οποίος υποδύεται στη σκηνή του θεάτρου «Αλίκη» τον πατέρα του Ζαμπέτα, Μιχάλη, συστήνει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ το έργο λέγοντας: «Η παράστασή μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ‘’ένα μιούζικαλ της παλιάς καλής σχολής’’. Ο τρόπος που ο Πέτρος Ζούλιας διαχειρίζεται τα βιογραφικά στοιχεία της ζωής του Γιώργου Ζαμπέτα είναι ‘’λαϊκός’’- με την καλή έννοια της λέξης. Αξίζει να αναφέρω ότι για να γράψει αυτό το καταπληκτικό έργο άντλησε πολύ υλικό από το ενδιαφέρον βιβλίο της κόρης του Ζαμπέτα, Κατερίνας, με τίτλο ‘’Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω’’ (εκδόσεις Άγκυρα)» μας λέει πριν προχωρήσει στο… παρασύνθημα, δηλαδή τη δική του προσωπική σχέση με τον μεγάλο συνθέτη.
Είναι αλήθεια ότι είχατε την τύχη να γνωρίσετε προσωπικά τον Ζαμπέτα;
Τον γνώρισα την εποχή που δούλευα ως γκαρσόνι στη Γιορτή του Κρασιού που γινόταν στην περιοχή του Δαφνιού που ήταν η γειτονιά μου. Ένα βράδυ όπως τραγουδούσε ζήτησε, ένα «ουισκάκι» που του το πήγα εγώ. «Μπράβο ρε τσίφτη, είσαι μάγκας» θυμάμαι ότι μου είπε. Τον χειμώνα που δούλευα στο Τουριστικό Περίπτερο τον ξαναείδα και γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα. Δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι -εκείνος ήταν ένας μεγάλος άνδρας και εγώ πιτσιρικάς- αλλά είχαμε μια πολύ καλή επικοινωνία.
Ο πατέρας του Ζαμπέτα, Μιχάλης, τον οποίο υποδύεστε ήταν η αρχετυπική αυστηρή πατρική φιγούρα της δεκαετίας του ’60;
Ήταν κουρέας στο επάγγελμα και ερασιτέχνης μπουζουξής όπως και ο δικός του πατέρας. Είχε πέντε κόρες και έναν γιο. Αγαπούσε πολύ την οικογένειά του αλλά ήταν ένας αυστηρός πατέρας όπως επέβαλλε η εποχή. Μάλιστα, δεν ήθελε καθόλου ο γιος του να αναμιχθεί επαγγελματικά με το όργανο, γιατί τότε οι μπουζουξήδες ήταν εφάμιλλοι με τους χασικλήδες και τους ρεμπέτες, οι οποίοι ήταν στιγματισμένοι από την κοινωνία της εποχής επειδή ζούσαν εργένικη και «πικάντικη» ζωή, μακριά από τις αρχές της οικογένειας. Έτσι, του απαγόρευσε να μάθει μπουζούκι. Όπως όλοι ξέρουμε, όμως, ότι απαγορεύσεις στα παιδιά, αυτό κάνουν. Ευτυχώς για όλους μας, ο Ζαμπέτας έμαθε τόσο καλό μπουζούκι που έγινε εφάμιλλος του Μητσάκη, του Βαμβακάρη, του Ρούκουνα και του Παγιουμτζή οι οποίοι υπήρξαν πριν απ’ αυτόν.
Πώς θα περιγράφατε τον Ζαμπέτα έτσι όπως τον μελετήσατε καθ’ όλη την διάρκεια των προβών;
Ήταν ένας γνήσια λαϊκός άνθρωπος που μεγάλωσε σε μια γειτονιά του Αιγάλεω και αποφάσισε να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση του μπουζουκιού, καθώς η οικογένεια Ζαμπέτα μετρούσε στο συγκεκριμένο όργανο 150 χρόνια ιστορία.
Γιατί κάποιος να δει μια παράσταση για τον Ζαμπέτα σήμερα;
Ο Ζαμπέτας υπήρξε μια προσωπικότητα του μουσικού στερεώματος με την οποία αξίζει κάποιος να ασχοληθεί. Ελπίζω ότι με αφορμή την παράστασή μας, η νέα γενιά θα μάθει δυο πράγματα γι’ αυτόν τον «περίεργο» άνθρωπο ο οποίος χρησιμοποιούσε την αργκό τόσο πολύ ώστε στις ημέρες του είχε καταντήσει να θεωρείται «γραφικός» καθώς πολλοί τον χλεύαζαν με αφορμή τις βωμολοχίες που ξεστόμιζε. Η παράστασή μας είναι μια διέξοδος από την μαυρίλα που ζούμε τα τελευταία χρόνια. Η περιβόητη κρίση δεν φαίνεται ούτε καν να μπορεί να ισορροπήσει, πόσο μάλλον να ξεπεραστεί. Γι’ αυτόν τον λόγο όλοι «βάζουμε πλάτη» ή «σφίγγουμε κι άλλο το ζωνάρι» όπως έλεγε και ο Ζαμπέτας.
Βρίσκετε ομοιότητες της εποχής που μεγάλωσε ο Ζαμπέτας με τη σημερινή Ελλάδα;
Το έργο διατρέχει όλες τις δεκαετίες της ζωής του Ζαμπέτα. Από τη γέννησή του το 1925 μέχρι τον θάνατό του το 1992 περνάνε επί σκηνής όλες οι ιστορικές περίοδοι που σημάδεψαν την Ελλάδα: Δικτατορία Μεταξά, Παγκόσμιος Πόλεμος, Κατοχή των Γερμανών, Εμφύλιος, Χούντα, παλινόρθωση της δημοκρατίας, οι νέες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης… Η πολιτική αναταραχή και η φτώχεια που κυριαρχούσε σε όλη αυτή την εποχή δυστυχώς είναι κυρίαρχα στοιχεία και της σημερινής πραγματικότητας.
Γιατί έχει γίνει αυτό, πιστεύετε; Τι κάναμε εμείς λάθος;
Για μένα δεν υπάρχει το «εμείς». Οι ηγεσίες κάνουν τα λάθη ή για να ακριβολογώ κάνουν πράγματα επίτηδες για να εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και όχι τον λαό που τους εξέλεξε. Καμία κυβέρνηση δεν είναι υπέρ του λαού. Όλες είναι υπέρ του πλούτου. Όλοι οι νόμοι ψηφίζονται προς όφελος της πλουτοκρατίας και καθόλου υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων της κοινωνίας. Γι’ αυτό οι φτωχοί φτωχαίνουν περισσότερο και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. Αυτή είναι η άποψή μου για την κοινωνία από τότε που γεννήθηκα μέχρι σήμερα. Εύχομαι κάποια στιγμή οι νέες γενιές να καταφέρουν να απελευθερώσουν αυτήν την «κατάρα» που υπάρχει και να καλυτερεύσουν τα πράγματα για την πατρίδα μας.
Εσείς περάσατε το δικό σας «οικονομικό κραχ» όταν έκλεισε η δραματική σχολή που διατηρούσατε. Τι πήγε λάθος;
Την πάτησα όπως οι περισσότεροι Έλληνες που έκαναν κάποια ανοίγματα χωρίς να μπορούν να προβλέψουν το μέλλον. Πριν από 5-6 χρόνια έφτασα στα πρόθυρα της απόλυτης φτώχειας και από τότε προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου.
Είναι αλήθεια ότι φτάσατε ένα βήμα πριν την φυλακή;
Όταν χρωστάς στο Δημόσιο υπάρχει πάντα αυτός ο κίνδυνος. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν θέματα που δεν έχουν διευθετηθεί πλήρως. Είναι απλώς, μερικώς τακτοποιημένα.
Ποιο κομμάτι αυτής της περιπέτειας ήταν πιο δύσκολο να διαχειριστείτε; Το πρακτικό ή το ψυχολογικό;
Το ψυχολογικό το έχω ξεπεράσει πια. Το δύσκολο κομμάτι είναι το πρακτικό, γιατί ποτέ δεν φτάνει το περίσσευμα για να σβήνεις χρέη τα οποία δεν είναι απόλυτα δικά σου. Τα περισσότερα προέρχονται από τον ιδιοκτήτη του κτιρίου το οποίο νοίκιαζα.
Μετανιώσατε που ασχοληθήκατε με το επιχειρείν;
Δεν μετανιώνω για τίποτα απ’ όσα έχω κάνει στη ζωή μου. Θα ήθελα, όμως, να είχα διαχειριστεί καλύτερα τα πράγματα για να μην είμαι υποχρεωμένος να ξεκινάω πάλι από την αρχή. Γιατί εγώ μπορεί να έχω το κουράγιο να το κάνω -εννοώ σε πνευματικό επίπεδο- αλλά η ηλικία μου δεν μου το επιτρέπει. Παρ’ όλα αυτά, το παλεύω όπως όλος ο κόσμος.
Πόσα χρόνια μετράτε στο θέατρο;
Αισίως 46. Έχω την χαρά να έχω δοκιμαστεί σε όλα τα είδη θεάτρου. Από επιθεώρηση και αρχαία τραγωδία μέχρι πρόζα και μιούζικαλ. Το καλοκαίρι, μάλιστα, δοκίμασα για πρώτη φορά τις δυνάμεις μου σε έναν μονόλογο και συγκεκριμένα στην παράσταση «Επικήδειος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Υπάρχουν θεατρικές στιγμές τις οποίες ξεχωρίζετε;
Υπάρχουν δουλειές που με στιγμάτισαν και με πήγαν παρακάτω όπως και 2-3 μελανά σημεία που ευτυχώς δεν ανακόψαν την πορεία μου, απλώς την σταθεροποίησαν για λίγο. Είμαι πολύ ευχαριστημένος και θα έλεγα χορτασμένος αλλά αυτό από μόνο του δεν θα αρκούσε εάν δεν εισέπραττα και την αγάπη του κόσμου, η οποία είναι για μένα κάτι πολύ σημαντικό.
Απωθημένα έχετε; Ρόλους ονειρεύεστε;
Και βέβαια έχω. Όσο ωριμάζει ένας ηθοποιός και προχωράει ηλικιακά, πάντα θα υπάρχουν ρόλοι που τον περιμένουν. Εύχομαι να ευτυχήσω κάποια στιγμή να παίξω τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ και τον «Οιδίποδα Επί Κολωνώ» του Σοφοκλή.
«ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΥΡΙΕ ΖΑΜΠΕΤΑ»
Θέατρο Αλίκη, Αμερικής 5, Αθήνα
Ημέρες – ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη, Παρασκευή: 21:00,
Σάββατο 18:00 & 21:00,Κυριακή: 20:00
Εισιτήρια: 15- 33 ευρώ
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Πρωταγωνιστούν: Βίκυ Σταυροπούλου (στο ρόλο της γυναίκας της ζωής του), Τάσος Χαλκιάς (πατέρας Ζαμπέτα), Λευτέρης Ελευθερίου (Θόδωρας, φίλος Ζαμπέτα), Χριστίνα Τσάφου ( Μαρίκα, μητέρα Ζαμπέτα), Ελένη Καρακάση (Νότα, μεγάλη αδερφή Ζαμπέτα)
ΠΑΙΖΟΥΝ: Βανέσσα Αδαμοπούλου, Αντώνης Βαρθαλίτης, Στεφανία Δράκου, Κωνσταντίνος Κακούρης, Θεμιστοκλής Καρποδίνης, Ιωάννης Κοντέλλης, Απόστολος Μάγγανος, Δημήτρης Μακρής, Λήδα Μανουσάκη, Ειρήνη Τασούλα, Γιώργος Τσουρουνάκης, Μάκης Πατέλης.
«Από την ζωή μου λείπει η γαλήνη»
Πού αλλού μπορούμε να σας δούμε αυτήν την περίοδο;
Χαίρομαι πολύ που ασχολούμαι με το παιδικό θέατρο. Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με την Κέλλυ Σταμουλάκη -ένα από τα μεγάλα κεφάλαια της παιδικής σκηνής- στο έργο που εκείνη έγραψε και σκηνοθέτησε «Το χρυσό αρισμαρί». Μια παράσταση που δίνει ένα σημαντικό δίδαγμα στα παιδιά για την αγάπη, τη φιλία και την αλληλεγγύη των ανθρώπων. Κάναμε πρεμιέρα την Κυριακή 22 Οκτωβρίου στο θέατρο «Ήβη».
Τι λείπει από τη ζωή σας σήμερα;
Η γαλήνη. Όσο μεγαλώνει κανείς θα πρέπει να μειώνεται το αίσθημα της αγωνίας και να έρχεται αυτό της ηρεμίας. Αυτό μου λείπει , αλλά η περιπέτεια που λέγεται «ζωή» μπορεί να συνεχιστεί κι έτσι. Αν καταφέρω κάποτε να ηρεμήσω, καλώς. Αλλιώς, θα φύγω αναστατωμένος!
Τι σας κάνει να χαλαρώνετε;
Τις ώρες που δεν εργάζομαι, πνίγομαι όταν βρίσκομαι στην Αθήνα. Έτσι, συχνά πυκνά την «κοπανάω» και πηγαίνω στο Πόρτο Γερμενό. Μου έχει αφήσει ο πατέρας μου ένα μικρό σπιτάκι στις παρυφές του Κορινθιακού κόλπου και αυτό είναι το μέρος που με κάνει να ηρεμώ και να ησυχάζω.
