Γράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
∆ημοσιογράφος – ∆ηµοσιολόγος
Προ ηµερών απεβίωσε ο συµπαθέστατος ως άνθρωπος και καλός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος σε ηλικία 94 ετών. Διακριτικός στη ζωή, διακριτικός και στην κατά το Ορθόδοξο δόγµα κηδεία του και στον ενταφιασµό του.
Έγινε γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες από την τηλεοπτική σειρά «Άγνωστος Πόλεµος», όπου πρωταγωνιστούσε ως συνταγµατάρχης Βαρτάνης. Το σίριαλ ήταν ένας έπαινος για τον στρατό κατά τον Β’ Παγκόσµιο πόλεµο, αλλά εµµέσως δηµιουργούσε θετική εικόνα προς τους επίορκους αξιωµατικούς, που στις 21 Απριλίου 1967 κατέλαβαν την εξουσία και επέβαλαν δικτατορία. Το σίριαλ παίχθηκε σε 226 επεισόδια κατά τα έτη 1971 – 1974 και είχε τεράστια τηλεθέαση. Το ποσοστό της έφτασε στο απλησίαστο έκτοτε ρεκόρ του 83%. Μερικοί το αναβίβασαν και στο 90%…
Το γεγονός είναι πως τότε στις πόλεις οι δρόµοι ερήµωναν όταν παιζόταν το επεισόδιο του «Αγνώστου Πολέµου», στα δε χωριά, όπου οι τηλεοπτικοί δέκτες ήσαν λίγοι, οι κάτοικοι συνωστίζονταν κυρίως στα καφενεία για να δουν τον Βαρτάνη και τους άλλους τηλεοπτικούς ήρωες… Ο Άγγελος Αντωνόπουλος θυµόταν ότι αν σε κάποιο χωριό δεν έφτανε το τηλεοπτικό σήµα, οι κάτοικοι έπαιρναν λεωφορεία για να πάνε σε γειτονικό χωριό και να δουν το σίριαλ.
Ο καιρός πέρασε, έπεσε η δικτατορία, ήρθε η δηµοκρατία και άρχισαν οι συγκεντρώσεις των κοµµάτων, µε τη νοµιµοποίηση και του ΚΚΕ. Σε συγκεντρώσεις της Αριστεράς µεταξύ όσων εκφωνούσαν τα συνθήµατα ήταν και ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Ο ίδιος είπε ότι ήταν Χριστιανός και Αριστερός. Για το ότι έπαιξε σε σίριαλ που ευνοούσε την προπαγάνδα της δικτατορίας, ο ίδιος σε συνέντευξή του το δικαιολόγησε λέγοντας: «Στη µεταπολίτευση κάποιοι µε κατηγόρησαν… Εγώ δεν είχα ενοχές. Ήταν το έπος του ελληνοαλβανικού πολέµου, γιατί να µην το παίξω;». Ο άνθρωπος έτσι αισθάνθηκε, έτσι και κατά συνείδηση έπραξε. Η Αριστερά, στη µεγάλη της πλειονοψηφία, σιώπησε στο θέµα. ∆εν τον κατηγόρησε για τα πολλά χρήµατα που απέκτησε, ούτε για τη δηµοτικότητά του, η οποία από το επί δικτατορίας σίριαλ έφθασε στα ύψη. Κατά τον ίδιο χρόνο, η ίδια Αριστερά αναζητούσε κάποιον συντηρητικό καθηγητή πανεπιστηµίου, ή άλλο πρόσωπο, που ως λαϊκό δικαστήριο Ιακωβίνων, τον έκρινε ως συνεργασθέντα µε την δικτατορία και τον καταδίκαζε στον δια της λαϊκής χλεύης ηθικό θάνατό του…
Το ίδιο µε τον Αντωνόπουλο συνέβη µε τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο. Με την εκλεκτή σύζυγό του Τζένη Καρέζη, που έγραψε και το σενάριο, το 1973, επί δικτατορίας, πρωταγωνίστησαν στην τηλεοπτική σειρά «Μαρίνα Αυγέρη», που επίσης ήταν θετική για τον Στρατό και έτσι θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσε την εικόνα των επίορκων αξιωµατικών. Επίσης ο Κώστας Καζάκος επί δικτατορίας πρωταγωνίστησε σε εθνικού περιεχοµένου κινηµατογραφικές ταινίες, που είχαν σχέση µε τις Ένοπλες ∆υνάµεις. Μετά τη Μεταπολίτευση κατέστη στέλεχος του ΚΚΕ και εξελέγη βουλευτής επικρατείας του… Το ότι πρωταγωνίστησε σε φιλµ και σε σίριαλ επί δικτατορίας, η αριστερή ιντελιγκέντσια το υποβάθµισε έως και το παρασιώπησε.
Αντιθέτως ανάδειξε έωλα αντεπιχειρήµατα, ότι η σειρά «Μαρίνα Αυγέρη» κάποια στιγµή, στο τέλος της, κόπηκε από τη δικτατορία και ότι ο Καζάκος έπαιξε στο θέατρο έργο που ενόχλησε τη δικτατορία και η Ασφάλεια τον ταλαιπώρησε στη συνέχεια…
Αντιθέτως προς την εύνοια προς επωνύµους της, που εργάστηκαν και έβγαλαν χρήµατα επί δικτατορίας, η Αριστερά έδειξε, µεταξύ των άλλων, µια απάνθρωπη ιδεολογική εµπάθεια προς τον µακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ο οποίος ούτε κατά διάνοια συνεργάστηκε µε τους επίορκους αξιωµατικούς. Με πρωταγωνιστές Αριστερούς και δήθεν Αριστερούς υπεύθυνους σε ΜΜΕ (εφηµερίδες, εκποµπές σε τηλεοπτικούς και σε ραδιοφωνικούς σταθµούς) επιδίωκαν να µειώσουν τη δηµοτικότητα και τη διείσδυση στον λαό του µακαριστού Αρχιεπισκόπου, µε το να του κολλήσουν τη ρετσινιά του «χουντικού»…. Επειδή ουδέν στοιχείο µπορούσαν να βρουν οι εµπαθείς Αριστεροί ιδεολογικοί καθοδηγητές, βρήκαν (!!!) φωτογραφίες που, ως Γραµµατεύς της Ιεράς Συνόδου, ήταν στην αρµόζουσα για την εργασία του θέση στη Μητρόπολη των Αθηνών σε τελετή, που ήσαν και οι δικτάτορες… Ούτε µίλησε µαζί τους, ούτε συνεργάσθηκε, ούτε εµµέσως ή αµέσως τους υποστήριξε… Όµως ήταν το «ισχυρό» επιχείρηµα των Αριστερών προπαγανδιστών, που είχαν την του φανατικού ιδεολόγου εντύπωση πως απευθύνονται σε Έλληνες πολίτες χαχόλους, που εύκολα θα τους έπειθαν…
Το άλλο, που προβλήθηκε έντονα από την κοµµατική εφηµερίδα της Αριστεράς και «προοδευτικούς κύκλους», ήταν το ότι ο τότε Αρχιµανδρίτης Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης «δεν έκανε αντίσταση, αλλά διάβαζε». Στην πραγµατικότητα ετοίµαζε τη διδακτορική του διατριβή, έπαιρνε, µετά το πτυχίο της Νοµικής, αυτό της Θεολογικής Σχολής και εργαζόταν το πρωί στη Σύνοδο και το απόγευµα εκκλησιαστικά, πνευµατικά, ιεραποστολικά και κοινωνικά στην ενορία του, στην Παναγίτσα του Παλαιού Φαλήρου, και σε ορφανοτροφείο στο Παγκράτι, όπου 33 παιδιά από την επαρχία, µε την ευθύνη των τότε αρχιµανδριτών Καλλινίκου Καρούσου (µετά Μητροπολίτου Πειραιώς), Αµβροσίου Λενή (µετά Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας) και του ιδίου προχώρησαν στα γράµµατα και από το χριστιανικό αυτό φυτώριο αναδείχθηκαν κληρικοί, καλλιτέχνες, δικαστικοί, επιτηδευµατίες, θεολόγοι, γιατροί, όλοι καλοί χριστιανοί οικογενειάρχες. Σηµειώνεται ότι στελέχη της Αριστεράς επί διδακτορίας πήγαν, για την ασφάλειά τους, στο εξωτερικό, όπου εκ του ασφαλούς έκαµαν τον «αγώνα» τους και παράλληλα «διάβασαν», σπούδασαν, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, ως «προοδευτικοί» για να εκλεγούν καθηγητές σε πανεπιστήµια και πολυτεχνεία της χώρας…
Και µετά να προωθηθούν σε υπουργικούς θώκους…Αυτοί δεν κατηγορήθηκαν ποτέ, ούτε κλήθηκαν να απολογηθούν, ότι κοίταξαν το µέλλον τους, αφήνοντας την Πατρίδα στην τύχη της… Κάποτε πρέπει να γίνει µια επιστηµονική έρευνα, µε θέµα τις βιογραφίες των επί δικτατορίας αντιστασιακών, ώστε να ξεχωρίσουν αυτοί που έκαµαν πραγµατική αντίσταση µε αυτούς που εκµεταλλεύθηκαν την υποτιθέµενη ή πραγµατική αντιστασιακή τους δράση, κερδίζοντας µε καθόλου αξιοκρατικούς τρόπους θέσεις, χρήµατα και βίλες σε πολυτελή προάστια… Υπήρξαν πολίτες συντηρητικοί και φιλελεύθεροι δηµοκράτες, που προτίµησαν να κλείσουν την εφηµερίδα ή/και την επιχείρησή τους, από το να υπηρετήσουν τη δικτατορία.
Επίσης υπήρξαν ήρωες δηµοκράτες στρατιωτικοί και πολίτες, µε πρώτους τον εθνοµάρτυρα ταγµατάρχη Σπύρο Μουστακλή και τον Αλέκο Παναγούλη, που επιχείρησαν να ανατρέψουν τη δικτατορία και υπέφεραν έως θανάτου από τους επαγγελµατίες απάνθρωπους βασανιστές της.
Όλοι αυτοί έχουν πέσει στη λήθη των «δηµοκρατών» της Αριστεράς, «δηµοκρατών», στους οποίους, εδώ και µερικά χρόνια, έχουν προστεθεί και οι συνοδοιπόροι του «εκσυγχρονισµού» ακραίοι κεντρώοι γουοκιστές, ήτοι οι λίγοι σύγχρονοι µηδενιστές, ηδονιστές και ατοµιστές, που επιδιώκουν να επιβάλουν δια της κοσµικής ισχύος τους την εθνοκτόνα ιδεολογία τους στον ελληνικό λαό.
