Στα πλαίσια μιας φιλικής κουβέντας, μια νεαρή καθηγήτρια Αγγλικών από την επαρχία, σε κάποιο δημοτικό, μας κατήγγειλε το εξής ανήκουστο.
Θυμόμαστε όλοι φυσικά την περίπτωση του νεαρού αριστούχου από την Αλβανία πριν μερικά χρόνια που είχε κυριολεκτικά διχάσει την ελληνική κοινή γνώμη για το αν θα έπρεπε να είναι ο σημαιοφόρος στην παρέλαση ή όχι. Ε, λοιπόν, το ελληνικό δαιμόνιο βρήκε τη λύση για να μην υπάρξουν τοιούτου είδους διχαστικά φαινόμενα στο μέλλον! Γιατί να σπαζοκεφαλιάζει ο όποιος διευθυντής σχολείου και να έχει ν’ αντιμετωπίσει μια διχασμένη κλειστή τοπική κοινωνία, ανάμεσα στα προοδευτικά και στα αναχρονιστικά στοιχεία; Αυτός θ’ αλλάξει την κοινωνία;
Η λύση είναι πολύ απλή: Δεν πρέπει να υπάρξουν στο μέλλον αριστούχοι αλβανικής ή άλλης καταγωγής, πλην της καθαρόαιμης ελληνικής. Ακούγεται λίγο χιτλερικό, βέβαια, αλλά κάπως έτσι είναι. Οι δάσκαλοι λοιπόν και οι καθηγητές που δεν θέλουν να φέρουν σε δύσκολη θέση τον διευθυντή τους και να μην υποπέσουν έτσι στη δυσμένειά του, πολύ απλά «χαμηλώνουν» λίγο τη βαθμολογία του μαθητή που απειλεί ν’ αριστεύσει. Σε περίπτωση, δε, που πέσουμε σε κάποιον εκπαιδευτικό με αυξημένο υπέρ του δέοντος το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, ο «συνετός» διευθυντής αναλαμβάνει να επισημάνει στον δίκαιο -πλην αφελή- εκπαιδευτικό, τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την ηρεμία της τοπικής κοινωνίας και τον διευθυντή προσωπικά από την περί δικαίου αντίληψή του.
Αυτά τα απίστευτα κι όμως αληθινά συμβαίνουν στην Ελλάδα του 21ου αιώνα. Και δυστυχώς δεν αποτελούν μεμονωμένο περιστατικό, μια θλιβερή εξαίρεση.
Νίκος Δούσης – Ρασσιάς
Ιατρός Μικροβιολόγος
∆ημοτικός Σύμβουλος Αμαρουσίου
